Ostatnia minuta
Stanisław stał przy oknie swojego mieszkania w Katowicach i patrzył, jak po porannej ulicy spieszą się uczniowie. Jedni w szarych kurtkach puchowych, inni w dżinsach i z gołymi kostkami, mimo że za oknem było minus dwadzieścia stopni. Wiatr wciskał zimno w szyby, ale dzieci wydawały się nieczułe na chłód. Wzdrygnął się — prawie z zazdrością. Popił kawę. Gorzka. Zauważył to za późno, ale nie miał ochoty wracać do kuchni. Palce lekko mu drżały. Wiek. Ciśnienie. A może samotność.
Na ekranie telefonu mignęło nieodebrane — syn. Stanisław wiedział, że powinien oddzwonić. Jeśli nie teraz, wieczorem usłyszy w słuchawce: „Znowu jesteś zajęty, jak zawsze”. A on nie był zajęty. Po prostu nie wiedział, o czym rozmawiać. Syn miał trzydzieści jeden lat, dorosły facet. A ich rozmowy przypominały negocjacje na granicy dyplomatycznego konfliktu. Sztywne. Ostrożne. Z dystansu. Wszystko, co ważne, dawno zostało pogrzebane pod warstwami niewypowiedzianych pretensji i niedopowiedzeń. Próbował nawet ćwiczyć w głowie, co powie. Ale zawsze kończyło się na nudnym: „Jak w pracy?”
Włożył stary płaszcz, wziął wełniane rękawiczki, ciepłe, choć trochę śmieszne. I wyszedł. Zimno uderzyło w twarz jak bat. Powietrze pachniało spalanym węglem i chlebem — z tej budki, którą codziennie rano rozkładali przy sklepie. Ślisko. Jakby całe miasto pokryte było niewidzialnym szkłem. Na rogu kobieta sprzedawała drożdżówki — wóz z uchyloną klapą, z którego buchała para i zapach smażonego ciasta. Przypomniał sobie, jak kiedyś kupował takie same dla Ani. Gorące, z jabłkami. Ona uwielbiała jabłka, marszczyła nos, gdy zaczynał sączyć się sok. Wtedy się śmiała — naprawdę. A potem przestała. Śmiać się, czekać, no i, jak się zdawało, być z nim.
Teraz mieszkała we Wrocławiu. Nowy mąż, nowa praca, nowe życie. Dzwoniła od święta. Głos — jak suche liście. Ani śladu emocji, ani ciepła. Zawsze słyszał w nim coś niepewnego. Jakby chciała się upewnić — czy on wciąż tam, gdzie go zostawiła. Albo wręcz przeciwnie — liczyła, że go tam już nie ma.
Skręcił w stronę parku. Mieszkał tu ponad dwadzieścia lat. Dzielnica się zmieniła — budynki wyższe, klatki obce. Sąsiedzi — nowi. Tylko wspomnienia zostawały na swoich miejscach. Tamta ławka, na której trzymał Anię za rękę w dziewięćdziesiątym ósmym. Tamten krawężnik, gdzie usiadł, gdy zadzwonił telefon z wiadomością o śmierci ojca. Wszystko tu było. Tylko ludzi brakowało.
Na ławce przy fontannie siedziała dziewczyna. Młoda. Palila. Włosy potargane, wzrok niespokojny. Jakby na kogoś czekała, ale nie była pewna, czy przyjdzie. Obok — torba i koc. Stanisław był już o krok od przejścia obok, gdy nagle spotkał jej spojrzenie. I było w nim tyle… samotności, że mimowolnie się zatrzymał.
— Przepraszam — szepnęła. — Mieszka pan tu?
— Można tak powiedzieć — odparł. — A pani?
— Czekam tu na kogoś. Miał przyjść. Ale chyba nie przyjdzie.
Mówiła spokojnie. Niemal bez emocji. Ale głos jej drżał.
— Mogę z panem posiedzieć pięć minut? Jakoś tak… nie najlepiej się czuję. Wiem, dziwne.
— Nic dziwnego — powiedział Stanisław i usiadł obok. — Czasem po prostu trzeba, żeby ktoś był. Nieważne kto.
Milczeli.
Zgasiła papierosa o brzeg kosza i splotła dłonie między kolanami.
— Rozstaliśmy się rok temu. Wtedy powiedział, że może jeszcze porozmawiamy. Wczoraj napisał, umówił się na spotkanie. Tu. Na dziesiątą. Teraz jest jedenasta.
— Ludzie rzadko przychodzą, kiedy obiecują. Zwłaszcza jeśli uważają, że już wszystko powiedzieli. Czasem spotkanie to tylko forma pożegnania. Cicha, bez słów.
— A pan… czekał kiedyś na kogoś? — zapytała.
Stanisław nie odpowiedział od razu. Patrzył na oszronione drzewa, na cichy park.
— Całe życie — powiedział w końcu. — Najpierw na ojca. Potem na kobietę. Potem na siebie. Czasem czekasz, nie wiedząc na kogo. Masz nadzieję, że przyjdzie ktoś, kto powie: „Wiem, jak ci ciężko”. A przychodzi cisza. Albo — zupełnie ktoś inny.
Nie zapytała, kogo dokładnie miał na myśli. On nie tłumaczył.
Po prostu siedzieli. Pięć minut. Dziesięć.
W końcu wstała:
— Dziękuję.
— Za co?
— Że pan był. Po prostu.
Odeszła. A on został. Spojrzał na pustą ławkę. Potem wyjął telefon.
„Syn”
Kliknął.
Tamten odebrał od razu:
— Tato, dzwoniłeś?
— Tak. Chciałem zapytać… Może w sobotę do parku? Tak po prostu. Posiedzimy. Pogadamy.
Chwila ciszy.
— Jasne — odpowiedział syn. — Sam od dawna chciałem.
Stanisław rozłączył się. Powoli wstał. Patrzył, jak na śniegu odciskają się ślady butów. Wziął głęboki oddech. I ruszył przed siebie.
Ostrożnie.
Żeby nie przeoczyć tego, co najważniejsze.
