Praktycznie zgodziłam się sprzedać wszystko. Aż nagle usłyszałam prawdę zza drzwi
Co? Sprzedać? wykrzyknęła zdezorientowana Zofia Andrzejewna, patrząc na syna. A gdzie ja mam mieszkać? W klatce? Na dworcu? Czy naprawdę chcesz mnie wydać do domu spokojnej starości?
Mamo, po co znowu zaczynasz westchnął Konstantyn.
Czy zamierzasz mi podać karton po pralki? podniosła głos, a ton stał się jeszcze bardziej rozdrażniony. Czyżbyś stracił rozum, Konstantynie?!
Nie krzycz. Po prostu proponuję przedyskutować możliwości
Co tu dyskutować? Dom to nie rzecz, którą można sprzedać, kiedy jest ciężko! zerwała się gwałtownie od stołu. Tu się urodziłam, ty tu dorastałeś. A ty postanowiłeś go wystawić na sprzedaż!
W tym momencie do domu bez potrząsania wszedł sąsiad, Lidia Wasiljewna.
Zosiu! Co ty tutaj siedzisz, jakbyś w ziemi zakopana? Sama mówiłaś, że w tym roku posadzisz wszystkie grządki. Zima zeszła, ledwo nie pogrzebała cię śnieg! Gdzie twoje plany na ogród?
Lidio, naprawdę starałam się odwróciła wzrok Zofia. Kiełki dopiero co wyrosły, a ja nie mam siły ich wyciąć
A po co je wyrywać! Przed miesiącem dałam ci numer Iwanka, rolnika z Limanówki! On by całą pole przewrócił i zasiał! Posadziłabyś coś pożytecznego, a nie tylko róże w twoich latach
Konstantyn mówił, że latem przyjedzie z przyjaciółmi. Szaszły, ognisko. A ja mam bzu, róże
To właśnie twoje róże! drwiła Lidia. Przez ostatnie pięć lat twój syn przyjeżdżał trzykrotnie. I to z piwem, nie z grillem.
Pracuje. Ma mnóstwo spraw
A zimą, pamiętasz, jak zamieciło? Brak jedzenia, brak leków! Dobrze, że wpadłam. A twój pracowity syn gdzie był? Nie da się go złapać!
Zawsze przyjeżdża, kiedy wołam
Zosiu, jesteś jak dziewczyna: wierzysz i czekasz. A czas leci. Musisz myśleć rozumem, nie sercem. Teraz potrzebujesz grządek, nie krzaków róż!
Może jednak zrobię grządki. Tam, gdzie już buzy zawiędły
Właśnie tak. A co słychać od córki?
Jak zawsze. Konstantyn od czasu do czasu dzwoni urodziny, Nowy Rok To wszystko.
Im rzadziej Konstantyn do ciebie przychodzi, tym mniej zmartwień. Nie chcę przypominać, ale przyszłość będzie tylko cichsza
Zofia Andrzejewna mieszkała w wiosce Berezówka, niedaleko Łodzi. Dzieci zostały sama dwadzieścia lat temu mąż zginął na autostradzie. Najstarsza córka, Jagoda, była rozważna, wcześnie nauczyła się prać i gotować. Konstantyn przyszedł później, gdy matce było już ponad czterdzieści, stał się jej pociechą. Między nimi piętnaście lat różnicy. Różne czasy, różne wychowanie.
Jagoda wyjechała najpierw.
Mamo, chcę się ożenić.
Z kim? Z tamtym Romanem ze wsi? Nie pozwolę! Nie ma wykształcenia, nie ma kultury!
To moje życie, mamo. Mam już osiemnaście lat.
Widziałaś jego brzuch? Nie znajdziesz w nim duszy wszystko jest pokryte tłuszczem!
To nie wygląd, on jest miły, rozumny. W mieście dostał pracę.
I jedziesz z nim? A ja zostaję sama?
Będę się uczyć i żyć.
Zofia płakała, błagała. Jagoda zebrała walizkę i przeskoczyła przez okno, znikając. Nie zostawiła listu, nie dzwoniła. Jedynie co jakiś czas dochodziły szeptane wieści przez znajomych.
Konstantyn długo mieszkał przy matce. Zaaranżował podwórko: altankę, huśtawkę, grill, trawnik, kwiaty. Nie było grządek, nie było ziemniaków.
Mamo, po co ci grządki? W Berezówce otwarto nowy sklep! Wszystko jest ziemniaki, cukinie, sałata. Po co się garbić?
U nas kiedyś było tak, że trzeba było mieć własne…
To już przeszłość! Jesteśmy w XXI wieku!
Zofia zgodziła się. Żyła skromnie, ale przytulnie. Konstantyn przywoływał jedzenie, leki, woził do lekarzy. Potem poznał dziewczynę Marcinę. Wziął ją za żonę. Zofia przyjęła ją, lecz ich charaktery się nie zgadzały. Nie ukrywała pogardy do życia wsi i zwłaszcza do teściowej.
Podczas kolejnej wizyty Konstantyn, jak zawsze, objął matkę, położył jedzenie i usiadł przy stole.
Mamo, muszę z tobą pogadać. Mam pomysł Bardzo opłacalny.
Znowu biznes?
Mamo, w Berezówce zaczynają kupować ziemię! Chcą wybudować małe miasteczko domków. Infrastruktura, wszystko co trzeba. Jeśli sprzedamy nasz dom z działką możemy kupić ładny kawalecik w Łodzi. A zostanie mi kapitał startowy.
Poczekaj A ja? Gdzie będę mieszkać?
Mamo, nie zaczynaj. Można pomyśleć o domu opieki albo wynająć mieszkanie. Nie na ulicy!
Ty chcesz mnie w mieszkanie?! Z podwórka, gdzie każda łąka jest rodzinna?! Co ty, naprawdę? To nasz rodzinny dom!
Mamo, to tylko dom. Stary, niewygodny. Dopóki cena jest dobra musimy sprzedać.
Nigdy! Zaciśnięła pięści. Dopóki żyję, dom zostanie. Nie wpiszę go w testament!
Konstantyn wycofał się gwałtownie, chwycił klucze i wyszedł, nie żegnając się.
Zofia wyszła na podwórze. Na rabacie rosła róża w połowie rozkwitu. W jednej ręce trzymała łopatę, w drugiej siekierę. Chciała przewrócić rabat na grządkę, ale nie ruszyła niczego.
Wciąż masz problem? rozległo się zza płotu od Lidii.
Nie mam sił. Ani w rękach, ani w duszy.
Już za późno! Sezon zmarnowany. A twój Konstantyn może już nie wrócić.
Co radzisz?
Pomyśl trzeźwo. Załatw wszystko dobrze dostaniesz kawalecik w Łodzi. Szpital w pobliżu, sklep, ciepło, sąsiedzi. Cywilizacja.
Zofia nie spała całą noc, rozmyślając. Rano wsiadła do autobusu i pojechała do Łodzi, do Konstantyna. Postanowiła się poddać, porozmawiać spokojnie.
Weszła na trzecie piętro. Zatrzęsła się przed drzwiami.
Z wnętrza rozległ się głos:
Wira, ona nie chce sprzedawać! Uparta jak traktor!
Wtedy idź jako wózek! Jak mam trzymać biznes?! Stoimy na krawędzi, a ty się trzęsiesz! Niech umrze w swojej Berezówce!
Zofia zamrózła. Potem z gniewem uderzyła w drzwi.
Mamo?! otworzył Konstantyn.
Dziękuję ci, synu, że już mnie pogrzebałeś! jej głos drżał. Przyszłam, by porozmawiać, pogodzić się. A teraz wiedz: nie sprzedam! Nigdy! Lepiej w ziemię zakopę się, niż oddam pod twój biznes!
Mamo
Znikaj stąd ze swoją zjawią! krzyknęła. Niech jej rodzice sprzedają mieszkania! A mój dom nie dotykaj!
Zofia odwróciła się i odeszła. Noc spędziła na dworcu. Rano wróciła do domu. Trzy dni leżała, potem wzięła siekierę, ale nie zdołała przybliżyć się do krzaków.
Rankiem w podwórku ktoś zapukał.
Kto tam?
Mamo, to ja. Jagoda.
Jagodo?! Zatrzęsła się Zofia. Moja córeczka
Mamo, jak się masz?
Jakby głos zachrypnięty.
Konstantyn dzwonił. Mówił, że zwariowałaś, nie chcesz domu sprzedać. A ja mu powiedziałam: idź sobie. Pomyślał, że już wszystko wiesz A ja zrozumiałam czas wrócić.
Córeczko ale my
Kiedy to było? Mam troje dzieci. Teraz cię naprawdę rozumiem!
Dzieci?
Dwie córki i syn. A Roman jest już szczupły, uprawia sport, pracuje w IT.
A ty?..
Przyjedziemy na weekend. Przyniosę jedzenie, wszystko co potrzebne. Będziemy blisko, mamo.
A grządki?
Nie potrzebujesz już grządek. Teraz masz wnuki.
Zofia płakała, obejmując córkę.
