2 stycznia 2024
Czasami myślę o tym, jak bardzo życie potrafi się zmienić. Kiedyś w moim domu nad jeziorem pod Suwałkami tętniło życie przychodzili znajomi, w niedzielę wpadała córka Zosia z wnukami, a przez ogród przechodziła sąsiadka z wsi. Od śmierci mojej żony, a potem, gdy córka wyjechała aż pod Gdańsk i coraz rzadziej pisze, cisza zamieszkała tu na dobre. Samotność przestała już kłuć, stała się codziennością. Rankami wychodzę na ganek, słucham szumu sosen, patrzę na światło odbijające się od jeziora i dokładam drew do pieca. Zwierzęta z dalekiego lasu sarny czy lisy przemykają gdzieś z dala, nigdy nie zbliżając się do domu.
Dziś obudziłem się jeszcze przed świtem. Przez chwilę byłem pewien, że to gałąź uderzyła o drzwi, ale potem coś mocniej zatrzęsło gankiem, jakby ktoś się opierał o próg. Założyłem watowaną kurtkę i bardzo ostrożnie otworzyłem drzwi. Zamarłem.
Na progu stała wielka niedźwiedzica. Z pyska unosiła się para, na futrze błyszczały kryształki śniegu. Najdziwniejsze jednak nie było jednak to.
W szczękach trzymała maleńkiego niedźwiadka.
Patrzyła prosto na mnie, w jej oczach nie było grama wrogości, tylko rozpacz i troska matki. Każdy normalny człowiek zatrzasnąłby drzwi i pobiegł się schować, rozum podpowiadał mi to samo, a jednak zostałem na miejscu. Coś w tym spojrzeniu nie pozwoliło mi się cofnąć. Ostrożnie postąpiłem krok do przodu. Niedźwiedzica delikatnie położyła niedźwiadka na śniegu przed drzwiami.
Wtedy zrozumiałem, dlaczego przyszła aż do mojego domu.
Małe, nieruchome ciałko prawie się nie poruszało.
Kiedy przyklęknąłem przy niedźwiadku, zauważyłem na łapce cienką, metalową linkę sidło myśliwych, które głęboko weszło w skórę. Niedźwiadek ledwo dawał oznaki życia. Ostrożnie rozpiąłem pętlę i oswobodziłem łapkę. Zaniosłem go do środka i położyłem przy piecu, przykrywając starym kocem z owczej wełny. Delikatnie go głaskałem i ogrzewałem, w nadziei, że wróci do sił.
Niedźwiedzica przez cały czas siedziała na ganku ani drgnęła.
Po chwili maluch lekko się poruszył i otworzył oczka. Wziąłem go na ręce i zaniosłem z powrotem na zewnątrz. Niedźwiedzica zbliżyła się, z ogromną delikatnością wzięła swoje dziecko, a zanim odeszła, musnęła mój rękaw nosem.
Odwróciła się i powoli, majestatycznie zniknęła między drzewami.
Następnego ranka poszedłem w głąb lasu i znalazłem kilka takich sideł. Wszystkie usunąłem.
Teraz znów wychodzę do lasu codziennie, jak dawniej. Myślę inaczej patrzeć na ten świat. I choć nigdy nie zapomnę, jak boli samotność, dzisiaj jest ona dla mnie już mniej ciężka.
