Drogi pamiętniku,
11 kwietnia
Znowu w kuchni rozległ się głos teściowej, Antoniny Pawłownej, który odbijał się echem od szafek. Trzymała w dłoniach pękniętą, porcelanową filiżankę z zestawu, który podarował jej zmarły mąż. Co to za wypadek? zapytała, a jej oczy błyszczały jakby chciały mnie osądzić. To ty ją rozbiłaś?
Stałem jak wryty, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Oczywiście nie ja. Najprawdopodobniej pięcioletnia Jadzia, wnuczka Antoniny, bawiła się rano przy kominku. Powiedzieć prawdę oznaczało wystawić dziecko na gniew babci.
Nie wiem, Antonino Pawłowna szepnąłem, starając się brzmieć spokojnie. Może przypadkiem uderzyłam, kiedy myłam naczynia.
Teściowa zmarszczyła brwi, w jej spojrzeniu pojawiła się nuta triumfu.
Oczywiście! Zawsze to samo. Dwadzieścia lat w moim domu, a szacunku nie widać. Nie wiesz, ile ten zestaw dla mnie znaczył!
Zaproponowałam, że spróbuję go skleić, ale Antonina odrzuciła pomysł, mówiąc, że tylko pogorszy sytuację.
Wtedy wszedłem ja, Wiktor, już z czołem opuchniętym od kolejnej migreny, którą wywołuje hałas w centrum handlowym, gdzie pełnię funkcję kierownika ochrony. Co się stało? zapytałem, spoglądając na żonę i teściową.
Twój kochany zestaw herbaciany został roztrzaskany położyła filiżankę w ręczniku. Ten sam, co twój ojciec podarował.
Anna czekała, że stanę w jej obronie, ale jedynie westchnąłem:
Anno, ile razy już cię babcia prosiła, byś była delikatniejsza?
Anna zaczęła tłumaczyć, lecz przerwała się, widząc, że spór nie ma sensu. Z lodówki wyjąłem butelkę kefiru i udałem się do sypialni, zostawiając ją samą z teściową, która wytrąciła łzę.
Po co mi to wszystko? jęczała Antonina. Całe życie poświęciłam rodzinie. Dbałam o dom, wychowałam syna. A teraz…
Anna wytrzyła ręce w ręczniku, starając się nie płakać. Wiedziała, że łzy tylko podsycą gniew teściowej. Po dwudziestu latach pod jednym dachem nauczyłam się kontrolować emocje; w domu Antoniny moje łzy nikogo nie dotykały.
Idę rozwiesić pranie powiedziałam i wybiegłam na podwórze.
Wieczorem, kiedy nasza córka Bogna wróciła z technikum, siedziałam na werandzie i liczyłam fasole. Bogna rzuciła torbę na ławkę i usiadła obok.
Mamo, dlaczego jesteś taka smutna? zapytała.
Nic, po prostu zmęczona odpowiedziałam, wymuszając uśmiech.
Bogna, choć ma dopiero osiemnaście lat, od razu wyczuła napięcie w rodzinie.
Znowu teściowa? zapytała prosto.
Zamilkłam, a to wystarczyło.
Mamo, ile to jeszcze wytrzymasz? Dlaczego nigdy nie stoisz za sobą? Wiem, że to Jadzia rozbiła ten zestaw widziałam ją rano przy stole.
Cisza! odparłam, przeglądając się w oknie. Nie trzeba podgrzewać sytuacji. Jadzia jest mała, nie potrzebuje babcinego kazania.
A ty? Czy nie powinnaś posłuchać? rzuciła, zrzucając długie, rude włosy z czoła. Czasem wydaje mi się, że jesteś tu jak służąca.
Te słowa przeniosły mnie w miejsce, gdzie od lat czułam się obcą, mimo dwudziestu lat małżeństwa.
Nie mów głupot odparłam stanowczo. Jesteśmy rodziną, po prostu mieszkamy w domu Antoniny. To starsza kobieta, potrzebuje uwagi i opieki.
A ty nie potrzebujesz? odpowiedziała Bogna, wstając. Idę się przebrać.
Gdy córka odeszła, spojrzałam na własne dłonie, popękane od codziennej pracy przy domu. Kiedyś byłam pielęgniarką w miejskim szpitalu i marzyłam o dalszej karierze. Potem spotkałam cię, Wiktorze, zakochałam się, zaszłam w ciążę A po porodzie teściowa nalegała, bym zajmowała się domem, a nie zmianami w szpitalu. Syn ma dobrą pracę, po co ci szpital? W domu i tak pełno roboty mawiała. Zgodziłeś się. Potem przyszedł nasz syn Ala, a sprawa z pracą po prostu zniknęła.
Podczas kolacji tego dnia panowała cisza. Jedynie Jadzia, wnuczka Antoniny, gawędziła nieustannie. Władek, brat naszego syna, mieszkał z żoną Irą osobno, ale często zostawiali Jadzia pod opieką babci.
Dziś Ira kupiła mi nową sukienkę zachwyciła się dziewczynka. Różowa, koronkowa! Czuję się jak księżniczka!
Oczywiście, kochanie przyt
