Ojciec zobaczył siniak pod okiem córki i sięgnął po telefon życie zięcia właśnie legło w gruzach.
Marysia stała w progu, witając rodziców swoim zwykłym, przyjaznym uśmiechem. Tylko ten lśniący podbity zdradzał temat, którego wolała nie poruszać.
Mamo, wszystko w porządku, nie ma się czym przejmować, powiedziała szybko, widząc badawcze spojrzenie matki.
Elżbieta westchnęła ciężko. Twoja sprawa, córeczko. Trzeba żyć
Ojciec nawet nie pozdrowił zięcia. Powoli podszedł do okna i wpatrywał się w przestrzeń, jakby nie słyszał, jak córka mamrocze coś o szafie i ciemności.
Po prostu potknęłam się wczoraj wieczorem. Daj spokój, mamo, ze mną i z Jackiem wszystko gra!
Gra? Marysia doskonale pamiętała, co się stało poprzedniego dnia. Jacek, jak zwykle wściekły, nie tylko na nią krzyczał. Gdy odważyła się powiedzieć, że ma dość, złapał ją tak mocno za kołnierz szlafroka, że aż poczuła, jak pęka szew na piersi.
Co, kurwo, zapomniałaś, komu zawdzięczasz, że jeszcze żyjesz?!, ryczał, potrząsając nią. Zapomniałaś, jak cię odbierałem z melin, gdy uciekałaś do tego Darka? Kto cię kochał, głupia? Nosiłem cię na rękach!
A potem mocny cios. Jak równy równemu. W oczach pojawiły się gwiazdy, potem ból A Jacek wciąż wrzeszczał coś wulgarnego.
Tak, córeczko, rozumiem. Szafa ciemność, mruknęła matka, choć doskonale wiedziała, co się stało.
I czuła się winna. To ona zmusiła Marysię, by wyszła za Jacka! To ona odsunęła Darka od córki, uważając go za zły wpływ.
A twoja garderoba, córeczko, sądząc po wszystkim, ma pięści, powiedziała Elżbieta wymownie, rzucając okiem na zięcia.
Jan nigdy nie odwracał się od okna. Wychodził na balkon zapalić. W przeciwieństwie do żony, nigdy nie bronił Jacka. Wydawał się przelotny. Egoistyczny i płytki. Tak, pochodził z zamożnej rodziny mieszkanie, samochód, koneksje i perspektywy. Ale w środku był zgnity.
I teraz ta zgnilizna wyszła na wierzch siniak pod okiem córki.
Oczywiście, Jan mógłby chwycić zięcia za klapy i przywalić mu porządnie. Ale to tylko skończyłoby się awanturą. A on nawet nie miał na to ochoty. Ledwo się powstrzymał Więc wyszedł na balkon.
Wiedział, że rozwiąże ten problem inaczej. I już wiedział jak.
Długo rozmawiał przez telefon na tym balkonie
Tymczasem Marysia kupiła matce kawę i gadali o niczym. Pół godziny później rodzice odeszli.
Jacek, który spodziewał się wyrzutów i awantury, w końcu się zrelaksował. Rozsiadł się na kanapie, otworzył piwo i nawet się uśmiechnął. W jego głowie milczenie teściów oznaczało przyzwolenie. Rodzina to rodzina, a siniaki to życie. Nikt cię nie podkopa! Jasne!
Widzisz, Maryś, mówiłem, że wszystko się ułoży!, powiedział przeciągle, zadowolony. Twoi rodzice są normalni, rozsądni. Nie jak ty Wczoraj zaczęłaś się awanturować o głupoty! No to się zabawiłem, wypiłem i co z tego?
Wziął łyk piwa i sięgnął po chipsy.
Radość nie trwała długo.
Nie minęło nawet pół godziny, gdy ktoś zapukał do drzwi. Nie zadzwonił zapukał. Mocno i stanowczo. To pukanie sprawiło, że Jacek odstawił butelkę i zastygł.
Podszedł do drzwi, spojrzał przez wizjer i zbladł.
W progu stał Darek. Jego rywal. Były chłopak Marysi. Ten sam, który prawie ją poślubił, ale pozwolił jej odejść. Przystojny, wysoki, pewny siebie. W drogiej kurtce i z tym spojrzeniem, od którego kobiety drżały, a mężczyźni chcieli mu przywalić.
Czego chcesz? warknął Jacek, otwierając drzwi tylko na tyle, by pokazać irytację, ale nie wpuścić nikogo do środka.
Odsuń się, powiedział Darek spokojnie i po prostu przepchnął Jacka ramieniem.
Ten cofnął się jak szmaciana lalka.
Marysia zerwała się z kanapy, szeroko otwierając oczy.
– Darek
No, no, pakuj się, powiedział krótko. Jeśli chcesz, jedziemy do mnie. Jeśli chcesz, do twoich rodziców. Ale po co ci ten bankrut?
Kogo ty nazywasz bankrutem, debilu? wybuchnął Jacek, ale wciąż stał w kącie, jakby był do niego przyklejony.
Miał powody, by bać się Darka.
Dzwoniłem do ciebie, Jacku, uśmiechnął się Darek spokojnie. Nie chciałem się wtrącać, nie chciałem mieszać ci w życiu. Ale gdy ojciec Marysi porządny facet, przy okazji zadzwonił i powiedział, że ją bijesz Wtedy przejąłem pałeczkę.
O czym o czym ty bredzisz?! zachrypiał Jacek.
No, nie wziąłem tego tak dosłownie, zaśmiał się Darek. Po prostu lokal, który wynajmujesz na swój klub, należy do mojego kumpla. Bardzo dobrego kumpla. W każdym razie dostaniesz wypowiedzenie umowy. Załapałeś? Już leży w twoim biurze.
Jacek osunął się na krzesło, jakby go powaliło.
Do tego dorobiliśmy ci zaległości z czynszu za pół roku. Pamiętasz, mówili ci, że czynsz może pójść w górę, gdy klub zacznie zarabiać? No to poszedł. A ty nawet nie przeczytałeś pisma. A ja i Mirek czekaliśmy, aż dług urośnie. Plus kary, odsetki Rozumiesz? Teraz masz oficjalny dług. Duży i brzydki. Mam podać kwotę?
Darek pochylił się nad Jackiem:
I wiem, że nie masz ani grosza, żeby to spłacić. Powinieneś mniej pić z dziwkami.
Jacek opadł na krzesło jak wyciśnięta cytryna.
To to pułapka! zamruczał, szeroko otwierając oczy. Ty ty podrzuciłeś te papiery!
Myśl, co chcesz, wzruszył ramionami Darek. Możesz nawet iść do sądu. Ale twój adwokat, jak widzisz, zrezygnował. A może go zwolniłeś? Kto cię teraz obroni? Twój barman z kolczykiem w nosie?
