Tata opuścił rodzinę dla innej kobiety, gdy jego córka miała cztery lata.
Wyszedł z domu zaraz po Nowym Roku, mruknął przepraszam do małej Zosi i zatrzasnął drzwi. Mama przyjęła to ze spokojem, jakby to była nieunikniona kolej rzeczy. W jej rodzinie żadna kobieta nie miała udanego małżeństwa. Ale kilka tygodni później, pewnej nocy, połknęła wszystkie tabletki diazepamu i paracetamolu, jakie znalazła w domu, i zasnęła na zawsze.
Rankiem Zosia długo próbowała obudzić mamę, krzycząc i szarpiąc ją. W końcu zjadła śniadanie z resztek znalezionych w lodówce i wróciła, by spróbować jeszcze raz. Zmęczona, zasnęła wtulona w zimne już ciało.
Styczniowe dni są krótkie gdy dziewczynka otworzyła oczy, na dworze już ściemniało. Obudził ją chłód. Przyciągnęła koc bliżej, przytuliła się do mamy, ale to tylko pogorszyło sprawę. Wtedy zrozumiała ten lodowaty zimno wydobywało się właśnie od niej. Gorące łzy popłynęły po jej policzkach.
W przedpokoju otworzyły się drzwi. Zosia pognała jak wicher to była ciocia Krysia, młodsza siostra mamy.
Zosiu, jesteś w domu? Gdzie mama? Dzwoniłam cały dzień, czemu nie odbiera? Coś się stało?
Dziewczynka złapała ciocię za płaszcz i ciągnęła w stronę sypialni. Patrzyła szeroko otwartymi, zalewającymi się łzami oczami, wskazywała palcem, krzyczała Ale żaden dźwięk nie wydobywał się z jej ust.
Krysia nigdy nie mogła mieć dzieci, więc mąż zostawił ją po pięciu latach małżeństwa. Całą swoją miłość przelała więc na siostrzenicę, traktując ją jak własną córkę. Gdy stało się nieszczęście, bez wahania zajęła się formalnościami i zabrała Zosię do siebie. Przez trzy lata otaczała ją troską, ale żadna terapia nie przywróciła dziewczynce głosu.
Tego roku zima przyszła w święto Trzech Króli, sypiąc prawdziwym, skrzypiącym śniegiem. Zosia z przyjaciółkami cały dzień zjeżdżały na sankach w Parku Łazienkowskim, lepiły bałwany, tarzały się w śniegu i robiły aniołki.
Czas do domu. Ubrania masz jak lodowate pancerze, a rękawiczki to już bryły lodu. Chodź, wstąpimy do Biedronki po mleko i makaron nagliła Krysia.
Ludzie wchodzili i wychodzili, a przed sklepem, po prawej stronie, siedział rudawy kot. Wyglądał na niezwykle mądrego, przymrużał oczy, jakby świat nie miał mu nic do zaoferowania, i tylko przebierał łapami z zimna. Zosia przykucnęła przy nim, skinęła cioci, żeby szła sama.
Dobrze, tylko nie odchodź stąd!
Dziewczynka pogłaskała kota powoli. Zwierzak wyprostował się, wygiął w pałąk z zadowolenia i zaczął mruczeć. Zosia przytuliła go, wtulając twarz w jego futro. Nagle po jej policzkach popłynęły gorące łzy, a kot zaczął je zlizywać, prychał, i znów lizał.
Fuj, co ty robisz? To zwykły dachowiec, pewno pełen zarazków!
Krysia złapała Zosię za rękę i ciągnęła do samochodu. Dziewczynka wyrywała się, ale ciocia wsadziła ją na tylną kanapę i wsiadła za kierownicę.
Kot podążył za nimi, patrzył na Zosię i żałośnie miauczał.
Nie możemy go zostawić, on jest mój i umrze bez mnie szepnęła Zosia, rysując łzami ścieżki po szybie.
Czy ty właśnie Powtórz to, powtórz! ciocia mówiła drżącym głosem.
Nie zostawimy go! On będzie płakał! krzyknęła Zosia prosto w twarz Krysi.
Kobieta wyskoczyła z samochodu, chwyciła kota i wróciła na tylną kanapę. Rudzielec, wystraszony, wbił pazury w jej płaszcz, ale gdy zobaczył Zosię, wskoczył jej na kolana i wtulił się jak kłębek.
Chciałaś kota? Mogłaś od razu powiedzieć, dawno byśmy ci go znaleźli śmiała się Krysia, a jej oczy też były mokre.
