**Dzienniki Stanisława Kowalczyka**
Tata odszedł, gdy odkrył romans mamy z kolegą z pracy. W domu rozegrała się straszna awantura.
— A czego się spodziewałeś? Ja cały czas sama jak palec! Ty dniami i nocami w pracy. Jestem kobietą, potrzebuję uwagi!
— A co powiesz, jak twojego troskliwego Romka wsadzę za kratki? Podrzucę mu coś, zamknę, co? — rzucił tata lodowatym wściekłym szeptem.
Był operatorem w policji.
— Nie ośmielisz się! Sam wszystko zniszczyłeś!
Mama opadła na kanapę i wybuchnęła płaczem. Tata już prawie spakował swoje skromne rzeczy i ruszył do drzwi. Stałem na granicy korytarza i salonu, gotowy położyć się na progu, żeby go nie wypuścić. Co za głupota? Zawsze byliśmy zgodną, dobrą rodziną. Rodzice nigdy się nie kłócili, śmiali się z tych samych żartów. Tak, tata spędzał w pracy mnóstwo czasu, wracał wykończony, marząc tylko o śnie. Ale te chwile, gdy byliśmy razem, pokazywały, że wszystko było w porządku! Jak mama mogła to zniszczyć? I czy tata naprawdę nie wybaczy?
— Gleb, nie odchodź… — szepnęła mama, odrywając dłonie od twarzy. — Wybacz mi! Staszek, nie stój jak słup!
Ale nie ruszyłem się. Zablokowałem przejście. Dwunastoletni wtedy, wierzyłem, że mogę powstrzymać katastrofę.
— Staszek, przepuść — rozkazał tata tym samym tonem, którym mówił w pracy. Nie *naszym* tonem.
— Nie odchodź! — poprosiłem.
— Zrób mi miejsce!
Znowu ten głos.
— Tato… a co ze mną?
Odsunął mnie jak krzesło i wyszedł. Myślę, że spieszył się, żeby niczego nie zrobić. Nie dlatego, że mógł uderzyć mamę w gniewie — miał przecież służbowego glocka. Jego oczy płonęły takim ogniem, że miał rację, odchodząc. Dzisiaj to rozumiem. Wtedy stał się dla mnie człowiekiem, który odsunął mnie jak mebel. A mama — tym, kto zrujnował nasze życie.
Romek okazał się, oczywiście, dupkiem i też ją zostawił. Znalazła się w piekle. Mąż odszedł, kochanek uciekł, syn obwiniał ją o rozpad rodziny. A ja…
Zacząłem wracać późno, wpadłem w złe towarzystwo. Najpierw drobne kradzieże, potem śmiałe napady. Złapali nas na rabunku jakiegoś bogacza — nie wszystkich. Miał ochronę, złapali dwoje: mnie i Darka. Tata, już wtedy szef operacyjnych, przyjechał na komisariat. Nazwisko miał rzadkie — Kowalczyk — i nie byłem Stanisławem Piotrowiczem, tylko Glebowiczem. Ktoś go znał, zadzwonił.
— Wychodź. — rzucił.
— Spierdalaj. — warknąłem.
Wyciągnął mnie z celi.
— A co z Darkiem?! — krzyczałem, walcząc.
Wciągnął mnie na przesłuchanie i dwukrotnie uderzył. Z krwią i łzami na twarzy nienawidziłem go jeszcze bardziej.
— Ile ty masz lat?
— Co?
— Piętnaście?
Rozśmieszyło mnie to.
— Gratulacje! Nie wiesz, ile lat ma twój syn!
— Bo nie jesteś mój! — wrzasnął. — Wziąłem Galkę już w ciąży. Myślałem, że będzie dobrą żoną. A ona wciąż taka sama. — Tu przeklął brutalnie.
— To kto jest moim ojcem? — spytałem głupio.
Podał mi chusteczkę i wodę. Gleb usiadł naprzeciw.
— Przepraszam, że cię uderzyłem. Zawiodłeś mnie. Myślisz, że nie mam swoich problemów?
— To zajmij się nimi. — mruknąłem.
— Staszek… Na papierze jesteś mój. Alimenty płacę regularnie. Ale jeśli tak dalej pójdzie — zrzeknę się ciebie. Niech cię zamkną, nie mój problem.
— A teraz?
— Co teraz?
— No… nie zamkną?
Pokręcił głową.
— A Darek?
— Słuchaj, Darek ma własnego ojca. Zamożna rodzina. Dadzą radę. Lepiej pomyśl o sobie. Myślisz, że w więzieniu jest słodko? To nie życie, to pierdolony młyn!
Nie chciałem iść za kratki. Po prostu żyło mi się smutno, bolało patrzeć na mamę. I tak… uciekałem. Powiedziałem to Glebowi.
— Wybór należy do ciebie. Alfo zaczynasz żyć normalnie — szkoła, przyszłość. Albo kręta ścieżka, która kończy się źle. Nie chcesz więzienia? Zmień się. Idź.
Ruszyłem do drzwi. Jego głos zatrzymał mnie:
— I nie wiń matki. W rozwodzie zawsze wina obu stron. To, co powiedziałem… emocje. Zapomnij.
— Gleb… tato, przecież się kochacie! Może się pogodzicie? — spytałem bez nadziei.
— O tym też zapomnij, synu.
Koledzy nie chcieli mnie puścić. Kilka bójek, siniaków — ale odciąłem się. Darka ojciec wyciągnął na warunkowe, wrócił do starych nawyków. Ja wybrałem inaczej.
Mamie wybaczyłem. Próbowałem spytać, kto jest moim ojcem… ale nie zrobiłem tego. Nie miałem czasu na przeszłość — zaległości w szkole pochłaniały każdą wolną chwilę.
Zdałem poprawki i złożyłem papiery do szkół MSW.
— Oszalałeś?! — mama była wściekła. — To nie jest życie! Pomyśl o ojcu!
Często o nim myślałem. Ale się nie widywaliśmy. Żadnych pretensji. Po studiach, już jako podporucznik, pojawiłem się u niego bez zapowiedzi. Chciałem tylko pokazać: dokonałem dobrego wyboru.
Tata wciąż był szefem operacyjnych. Nie awansował. Widocznie mu pasowało. Zapukałem.
— Melduję się. Podporucznik Kowalczyk. Pozwoli pan?
— Staszek?! — oniemiał.
Więc mama dotrzymała słowa. Nie powiedziała.
— No weź, synu… Wchodź, gadaj.
Piliśmy herbatę. Zaproponował koniak — odmówiłem. Gadaliśmy godzinę. Gleb co jakiś czas odbierał telefony. Jego skronie zrobiły się siwe, twarz poorana zmarszczkami. Ten obcy, a jednak bliski człowiek patrzył na mnie z łzą w oku. Ocierał ją. Co go tak wzruszyło?
Opowiedziałem o planach. Pogadaliśmy o piłce i polityce. Czas było iść.
— No dobra, tato, już idę.
Wstałem.
— Czekaj. Gdzie? Nie odchodź. — Gleb wstał. — Chodź do naszego wydziału, co?
ZastanowiłemOdpowiedziałem cicho, patrząc mu w oczy: „Nie, tato… teraz ja też muszę iść swoją drogą.”
