Ojciec wyszedł z domu, gdy odkrył romans matki z kolegą z pracy. W domu wybuchła straszna awantura.
Czego chcesz? Zawsze jestem sama! Ty ciągle w pracy, dzień i noc. Jestem kobietą, potrzebuję uwagi!
A co powiesz, jak tego twojego Romana, takiego czułego, wsadzę do więzienia? Podłożę mu coś i zamknę, co? spytał ojciec zimnym, opanowanym głosem. Był policjantem.
Nie ośmielisz się! Nie ośmielisz się! Ty wszystko zrujnowałeś.
Mama usiadła na kanapie i wybuchnęła płaczem. Ojciec spakował swoje skromne rzeczy i ruszył w stronę drzwi. Stałem na progu między przedpokojem a salonem, gotowy rzucić się na podłogę, żeby go nie wypuścić. Co za głupota! Zawsze byliśmy zgraną, szczęśliwą rodziną. Mama i ojciec nigdy się nie kłócili, opowiadali te same żarty i śmiali się razem. Tak, tata spędzał dużo czasu w pracy, wracał zmęczony, marząc tylko o śnie. Ale chwile, kiedy byliśmy razem, pokazywały, że wszystko jest w porządku. Jak mogło przyjść mamie do głowy, żeby to wszystko zepsuć? I czy ojciec w ogóle wybaczy?
Henryku, nie odchodź powiedziała mama rozpaczliwie, odsłaniając twarz z dłoni. Wybacz mi! Nie zostawiaj nas. Wiktor, czemu stoisz i się gapisz?
Ale nie ruszyłem się. Zablokowałem mu drogę. Mając dwanaście lat, wierzyłem, że mogę powstrzymać koniec tego, co uważałem za szczęśliwą rodzinę.
Wicu, odsuń się rzekł ojciec twardym tonem. Tak mówił tylko w pracy. Nigdy w domu.
Nie odchodź! szepnąłem.
Z drogi!
Tym samym lodowatym głosem.
Tato a ja?
Odsunął mnie jak krzesło i wyszedł z domu. Wydawało mi się, że się spieszy, żeby nie zrobić czegoś szalonego. Nie tylko nie uderzyć mamy, ale miał przy sobie służbowy pistolet. Jego oczy płonęły takim gniewem, że teraz rozumiem, że dobrze zrobił, odchodząc. Tego dnia stał się dla mnie człowiekiem, który odtrącił mnie jak przedmiot. A mama tą, która stworzyła ten koszmar w naszym życiu.
Roman, oczywiście, okazał się łajdakiem i zostawił mamę zaraz po ojcu. Została sama w strasznej sytuacji. Mąż odszedł, kochanek uciekł, syn obwinia ją o rozpad rodziny. A ja
Zacząłem włóczyć się po nocach, wpadłem w złe towarzystwo. Na początku kradłem drobiazgi, potem stałem się coraz śmielszy. Złapali nas na okradaniu dziecka nie całej sumy. Miał ochroniarza i przyłapali mnie i Darka. Tata, który był już szefem wydziału kryminalnego, przyjechał na komisariat, gdzie nas trzymano. Nasze nazwisko Kowalik było rzadkie, a patronimik brzmiał nie Piotrowicz, ale Henrykiewicz. Ktoś znał mojego ojca, więc do niego zadzwoniono.
Wyłaź rzucił krótko.
Spadaj! warknąłem przez zęby.
Wyciągnął mnie z celi.
A Darek? wrzeszczałem, wyrywając się.
Zaciągnął mnie do pokoju przesłuchań i wymierzył mi dwa mocne policzki. Z twarzą zalana krwią i łzami, nienawidziłem go coraz bardziej.
Ile masz lat?
Co? nie zrozumiałem.
Pytam, ile masz lat? Piętnaście?
Wydało mi się to absurdalne.
Gratulacje! Nie wiesz, ile lat ma twój własny syn!
Bo nie jesteś mój! wrzasnął. Wziąłem Katarzynę w ciąży. Myślałem, że będzie dobrą żoną. Ale została użył brzydkiego słowa.
Więc kto jest moim ojcem? zapytałem oszołomiony.
Podarł mi chusteczkę i butelkę wody, otarłem krew. Henryk usiadł naprzeciwko i powiedział:
Przepraszam, że cię uderzyłem. Zawiodłeś mnie mocno. Myślisz, że nie mam własnych problemów?
To idź i je rozwiąż mruknąłem.
Wicu na papierze jesteś moim synem. I płacę alimenty regularnie. Ale jeśli tak dalej pójdzie wyrzeknę się ciebie. Niech cię zamkną co mnie to obchodzi?
A teraz?
Co teraz?
Teraz idę do więzienia?
Pokręcił głową, że nie.
A Darek?
Słuchaj, Darek ma swojego ojca. Oni mają pieniądze, sobie poradzą. Ty myśl o swoim życiu. Nie rozumiem, więzienie was pociąga? Myślisz, że to raj? To piekło! Zwłaszcza dla nieletnich piekło w kwadracie.
Nie chciałem iść do więzienia. Tylko moje życie było pełne bólu, bólu, kiedy patrzyłem na mamę. Więc bawiłem się, jak mogłem. Powiedziałem to Henrykowi.
Więc nikt za ciebie nie wybierze. Albo zaczniesz żyć normalnie uczyć się i budować przyszłość. Albo pójdziesz złą drogą, która zwykle kończy się źle. Nie chcesz do więzienia? Zmień nawyki. Jesteś wolny.
Skierowałem się do wyjścia. Jego głos mnie zatrzymał:
I nie obwiniaj matki. W rozwodzie zawsze winni są oboje. To, co powiedziałem o niej było w gniewie. Zapomnij.
Henryku tato, czy wy się kochacie? Może się pogodzicie? spytałem bez nadziei.
Zapomnij i o tym, synu.
Chłopaki z paczki nie dali mi spokoju. Miałem kilka bójek i chodziłem poobijany. Ale udało mi się wyrwać. Darek dostał zawieszenie dzięki tacie i wrócił do swoich spraw. Ja podjąłem decyzję.
Wybaczyłem mamie. Próbowałem z całych sił. Chciałem się dowiedzieć, od kogo się urodziłem, ale nie pytałem. Nie miałem czasu na śledztwa w szkole miałem tyle zaległości, że nadrabianie zajęło mi cały czas.
Skończyłem szkołę policyjną z dobrymi wynikami i teraz, stojąc w gabinecie ojca, czując jego dumne spojrzenie, zrozumiałem, że w końcu życie znów nas połączyło.
