Tata, oddaj mieszkanie — swoje już przeżyłeś. Po jego odpowiedzi córka rzuciła trzy słowa i trzasnęła drzwiami.
Kazimierz Nowak stracił żonę zaledwie pół roku temu. Razem z nią odeszło ostatnie oparcie w życiu. Chodził do pracy — nie z potrzeby, ale żeby zachować choć cień sensu. Praca była jego ucieczką, punktem zaczepienia. W codziennej rutynie znajdował chwilową ulgę. Wieczorami coraz częściej wałęsał się po ulicach — po prostu chodził, nie mając ochoty wracać do pustego i zimnego mieszkania. Dom bez żony stał się głuchą klatką, gdzie echo jego kroków brzmiało straszniej niż cisza.
Dzieci — córka i syn — odwiedzali go rzadko. Coraz rzadziej. Aż w końcu prawie przestali. Zdawało się, że wraz z odejściem matki znikło wszystko, co jeszcze jakoś trzymało rodzinę razem. Kazimierz bał się samotności, ale jeszcze bardziej tego, że dla własnych dzieci stał się tylko bezużytecznym starcem.
Często łapał się na tym, że wśród przechodniów wypatruje znajomych twarzy. Wpatrywał się w ludzi, mając nadzieję, że ktoś się zatrzyma, powie „dzień dobry”, przytuli. Ale wszyscy mijali go obojętnie. A serce bolało coraz mocniej — jeśli nie od choroby, to od pustki.
Aż w końcu przyszła ona — Alina, jego córka. Nie z troską, nie z ciepłem, tylko z zimną kalkulacją w oczach. Jej wizyty zawsze były krótkie, suche i za każdym razem sprowadzały się do jednego tematu — mieszkania. Tym razem nie owijała w bawełnę.
— Tato, ile można? Mieszkasz w czteropokojowym mieszkaniu, sam! To bez sensu. Sprzedaj je, kup kawalerkę. Pieniądze mi daj — mamy kredyt, dzieciom potrzeba pokoju.
Milczał. Dłonie mu drżały. Słowa utknęły w gardle.
— Alina, przecież wiesz, że to nasz dom z mamą. Nie mogę tak po prostu… — urwał.
Córka zerwała się z krzesła.
— Swoje już przeżyłeś, tato. Pomyśl choć raz o nas — w jej głosie drżała irytacja.
— A ty pomyśl, kiedy znów przyjdziesz? — zapytał cicho, prawie szeptem.
Stała już w drzwiach. Obróciła się i rzuciła:
— Jak cię już nie będzie.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, który rozniósł się po mieszkaniu jak wystrzał. Kazimierz długo siedział w ciszy, nie mogąc się poruszyć. W końcu zebrał się w sobie i wybrał numer syna.
— Bartek, porozmawiaj ze mną. Była u mnie… znowu o mieszkanie… Nie chcę go sprzedawać — głos mu drżał.
Po drugiej stronie usłyszał westchnienie.
— Tato, no co ty chcesz? Jesteś sam, mieszkanie ogromne. Ja też, szczerze mówiąc, nie pogardziłbym pomocą. Mam stary grat, chcę nowy. Sprzedawaj, nie bądź skąpy.
— A ty kiedy wpadniesz? — zapytał z nadzieją.
— Jak sprzedasz mieszkanie — to wpadnę.
Nie słuchał dalej. Po prostu się rozłączył. Zdjął z wieszaka płaszcz i wyszedł. Ciężar w piersi rozsadzał go od środka. Powietrze wydawało się gęste i lepkie. Szedł przed siebie, nie patrząc, aż znalazł pustą ławkę nad stawem. Usiadł. Opuścił głowę. Serce biło powoli, z wysiłkiem. A potem… po prostu stanęło.
Kazimierz umarł sam. Wśród drzew, pod szarym niebem, z telefonem w kieszeni. Nikt na niego nie czekał. Nikt go nie szukał. Nikt go nie kochał. Jego serce nie wytrzymało nie zdrady — obojętności. Nie był nikomu potrzebny ani jako człowiek, ani jako ojciec. Tylko jako właściciel metrów kwadratowych.
Dzień później w mieszkaniu znów zatrzasnęły się drzwi. Przyszła Alina — z kluczami. Z oczami pełnymi nie łez, ale wyliczeń. I Bartek — z nowym autem na parkingu. W mieszkaniu pachniało kurzem i samotnością. A na stole leżało stare zdjęcie. Gdzie byli wszyscy razem. Z mamą. Z tatą. Szczęśliwi. Jeszcze wtedy.
Ale szczęście, tak jak miłość, odchodzi. Jeśli mierzy się je metrami i złotówkami.
