Eliza miała już trzydzieści dziewięć lat i nigdy nie wyszła za mąż. Jednak pragnęła zostać matką, dlatego podjęła poważną decyzję – zdecydowała się na zapłodnienie in vitro. Miała stabilne finanse i była zamożną kobietą, więc ta metoda była dla niej dostępna. Poza tym pozwalała jej na to jej praca jako inżynier. I wszystko udało się za pierwszym razem. Ciąża przebiegła całkiem sprawnie, ale Eliza była bardzo podekscytowana. Nie martwiła się, że nie będzie mogła porodzić sobie z dzieckiem samodzielnie. Dlatego nalegała, aby dokonać cesarskiego cięcia. W wyznaczonym dniu na świat przyszedł jej mały cud. Urodziła dziewczynkę, która wyglądała jak jej matka, jak dwie krople wody. Nagle dziewczyna doznała przerażenia – zaskoczona Eliza nie mogła rozpoznać swojej córki. Nie przypominała jej samej i ogarnęła ją złość.
– Zabierzcie ją ode mnie. Proszę, zostawcie mnie samą.
Lekarze próbowali ją przekonać w każdy możliwy sposób: przynieśli dziewczynkę, aby ją nakarmiła lub przynajmniej spojrzała na nią jednym okiem, ale wszystko było bez sens. W końcu nie ustąpiła i nalegała na swoje. Pracownicy szpitala skontaktowali się z jej krewnymi, mając nadzieję, że może jakoś wpłyną na Elizę. Następnego dnia, wcześnie rano, matka Elizy przyszła odwiedzić córkę, ale nie była sama. Towarzyszył jej mężczyzna, który od dawna troszczył się o Elizę i od kilku lat był w niej zakochany. Nie wiedział nic o jej ciąży.
Matka Elizy poinformowała go o wszystkim, a on w końcu podjął decyzję, na którą czekał przez te wszystkie lata. Na podwórku przed szpitalem ukląkł na jedno kolano i oświadczył się.
– Eliza, wyjdziesz za mnie? Bardzo Cię kocham! Nie martw się o dziecko, obiecuję, że pokocham je jak swoje rodzone. Po dziesięciu minutach dziewczynka, która połączyła dwie różne osoby, była już w ramionach mężczyzny, scalając ich w jedną szczęśliwą rodzinę.Tak więc córka radykalnie zmieniła życie Elizy, a trzy lata później doszło do uzupełnienia rodziny-mieli syna. To teraz wspaniała rodzina, w której wszyscy się kochają.
