Przez gęste zasłony przedzierały się ostatnie promienie wieczornego światła, rozlewając się po kosztownym perskim dywanie w zmęczone, przygaszone smugi. Powietrze w salonie, zazwyczaj przesiąknięte zapachem rzadkich kwiatów i wykwintnych perfum, dziś wydawało się ciężkie, naelektryzowane wisiało w nim przeczucie burzy.
„Znowu Kasia? Waldek, naprawdę uważasz, że to ja powinnam się nią zajmować?” głos Krysi, zazwyczaj miękki i uwodzicielski, drżał od powstrzymywanej wściekłości. Stała pośrodku pokoju, nieskazitelna w jedwabnym szlafroku, jakby wyrzeźbiona z porcelany, i rzucała mężowi wyzywające spojrzenie. „Ma przecież nianię! I twoją byłą żonę, jej babcię! Dlaczego ja znów mam wszystko rzucać?”
Waldemar, mężczyzna z siwizną na skroniach i pewną, dostojną postawą, nie podniósł wzroku z papierów. Jego spokój był pozorny, jak cisza przed sztormem.
„Już o tym rozmawialiśmy, Krysia. Dwa razy w miesiącu. Dwa sobotnie wieczory. To nie prośba, ale warunek, który przyjęłaś, wychodząc za mnie. Zofia potrzebuje odpoczynku. A moja 'była żona’, jeśli już musisz ją tak nazywać, mieszka w innym mieście i rzadko widzi wnuczkę. Kasia to moja krew. I, nawiasem mówiąc, córka Wioli. Twojej dawnej przyjaciółki.”
Ostatnie słowa wypowiedział z ledwo wyczuwalnym naciskiem, ale Krysia poczuła je jak cios. To powiązanie doprowadzało ją do szału.
„Przyjaciółki” uśmiechnęła się gorzko. „Tej samej Wioli, która rzuciła wszystko i urodziła dziecko byle komu, zostawiając ci sprzątanie bałaganu?”
Słowa wyrwały się, zanim zdążyła je powstrzymać. Natychmiast zamilkła, przygryzając wargę. Po plecach przebiegł jej dreszcz. Zobaczyła, jak Waldemar powoli odkłada dokumenty i podnosi na nią wzrok ciężki, pozbawiony emocji. W pamięci stanął jej przed oczami moment sprzed pół roku: Kasia, przypadkowo wylany sok na sofę, ona chwytająca dziewczynkę za rękę, krzycząca jej w twarz i wtedy pojawił się on. Bez krzyku, bez gestów. Podszedł, delikatnie odsunął jej dłoń i cicho, z lodowatą jasnością, powiedział:
„Jeśli jeszcze raz jej dotkniesz jeśli stanie się jej coś przez ciebie połamię ci wszystkie palce. Po kolei. Zrozumiałaś?”
Zrozumiała. Wtedy, tak jak teraz, wiedziała: ten człowiek, który obdarzył ją luksusem i wyrwał z nędzy, jej nie kocha. Toleruje ją. A ona się go boi. Śmiertelnie, do drżenia. I nie ma dokąd uciec. Myśl o powrocie do tej maleńkiej kawalerki, gdzie czekali na nią pijani rodzice, była gorsza niż jakakolwiek kara. Własnoręcznie zamknęła się w tej pozłacanej klatce, a teraz klucznikiem była mała dziewczynka.
Krysia błyskawicznie zmieniła ton. Oczy napełniły się łzami, głos stał się słodki jak miód.
„Waldusiu, przepraszam Nie chciałam. Po prostu jestem taka zmęczona Mam ważną wizytę u lekarza, czekałam dwa tygodnie, nie mogę jej odwołać.”
Ale Waldemar już nie słuchał. Machnął ręką na jej wymówki, jak na natrętnego komara. Całą uwagę skupił na drzwiach, skąd dobiegał dziecięcy śmiech. Tam, w pokoju zabaw, na podłodze siedziała Kasia i razem z nianią Zofią budowała wieżę z klocków. Twarz Waldemara natychmiast się przeobraziła surowość zniknęła, oczy wypełniły się ciepłą, niemal świętą czułością. Podszedł, złapał dziewczynkę, zakręcił w powietrzu. Kasia śmiała się wniebogłosy, obejmując go za szyję.
Krysia obserwowała tę scenę z salonu. Serce ściskała lodowata, wrząca wewnątrz nienawiść. Była tu obca. Niepotrzebna. Dekoracją w luksusowym mieszkaniu. I dopóki Kasia istnieje, tak będzie zawsze. W jej głowie, zahartowanej latami walki o przetrwanie, dojrzewało zimne postanowienie. *Nie martw się* pomyślała, zwracając się mentalnie do dziewczynki. *Dzisiaj się pożegnamy, mała przeszkodo*.
Od młodości wiedziała, czego chce. Piękno było jej jedyną bronią i kapitałem. Podczas gdy jej przyjaciółka Wiola marzyła o miłości i pisała wiersze, Krysia studiowała listy bogatych mężczyzn. Wybór padł na Waldemara ojca Wioli, o dwadzieścia pięć lat starszego, ale posiadacza wszystkiego, o czym marzyła: władzy, pieniędzy, pozycji.
Zdrada? Słowo, które dla niej nie miało znaczenia. Bez wahania uwiódł ojca swojej najlepszej przyjaciółki. Dla Wioli był to cios. Odeszła, zniknęła. Po roku Waldemar dowiedział się, że urodziła córkę. Po czterech że jej już nie ma. Nieszczęśliwy wypadek.
Przytłoczony żalem i poczuciem winy, Waldemar przelał całą miłość na wnuczkę, którą odnalazł i zabrał do siebie. Kasia stała się centrum jego życia. A Krysia, młoda, piękna żona, znalazła się na marginesie. Dziecko było żywym przypomnieniem jej zdrady i główną przeszkodą na drodze do pełnej kontroli nad mężem i jego majątkiem. Przeszkodę należało usunąć.
Plan był prosty i okrutny. Najpierw przygotowania. Pod pozorem troski Krysia doprowadziła do zwolnienia czujnej Zofii, zastępując ją młodziutką Niną studentką, roztargnioną i wiecznie zajętą telefonem. Na to właśnie liczyła.
W sobotę, gdy Waldemar wyjechał na spotkanie, Krysia obserwowała z okna, jak Nina spaceruje z Kasią na placu zabaw. Czekała. I doczekała się telefon niani zadzwonił, ta odeszła, żywo rozmawiając, zostawiając dziewczynkę samą. Krysia wyszła, podeszła, uśmiechnęła się:
„Kasienko, dziadek prosił, żebym zabrała cię w magiczne miejsce. Jedziemy?”
Dziewczynka, ufna wobec „cioci Krysi”, radośnie przytaknęła. W minutę były już w samochodzie. W lusterku Krysia widziała, jak Nina w panice biega po placu zabaw. Jej uśmiech stał się złośliwy.
Droga ciągnęła się w nieskończoność. Najpierw Kasia z zainteresowaniem patrzyła przez okno, potem zaczęła marudzić, aż w końcu wybuchnęła płaczem:
„Ch
