Odrzucił opłatę za operację żonie, wybrał jej miejsce na cmentarzu i odjechał nad Bałtyk ze swoją kochanką.
W jednej z łóżek w drogiej prywatnej klinice przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie cichła młoda kobieta. Lekarze krążyli wokół niej ostrożnie, jakby bali się przespaśnić samą śmierć. Co jakiś czas rzucali nerwowe spojrzenia na monitory, na których słabo mrugały wskaźniki życia. Wiedzieli dobrze: najbogatszy portfel nie zawsze przywróci człowieka z zaświatów.
W gabinecie dyrektora szpitala trwało napięte zebranie. Przy długim stole w półcieniu siedzieli lekarze w nieskazitelnych kitlach. Obok nich jej mąż, zadbany biznesmen w drogiej garniturze, modnym cięciem i złotym zegarku. Młody chirurg Kacper był szczególnie podniecony: gorąco nalegał na operację.
Ta maść kosztuje grosze, a już po tygodniu stawia na nogi! wykrzyknął, mocno stukając piórem w blat.
Jeszcze nie wszystko stracone! Możemy ją uratować! prawie krzyczał, jakby chciał przebić ciszę.
Wtedy zabrał głos mąż: Nie jestem lekarzem, ale ja najbliższy człowiek Grażyny z teatralnym żalem zaczynał. Dlatego zdecydowanie przeciwstawiam się operacji. Po co poddawać ją cierpieniom? To tylko przedłuży agonii, mówił tak wzruszająco, że nawet najcyniczniejsi obecni poczuli łzę w oku.
Dyrektor niepewnie mruknął: Może macie rację
Lecz Kacper wstał, głos jego drżał ze złości: Czy wy naprawdę rozumiecie, że odbieracie jej ostatnią szansę?!
Mężczyzna, nazwany Wojciechem, stał niewzruszenie jak skała. Miał własne sposoby wywierania wpływu i nie wahał się ich użyć. Operacji nie ma, odcięło go. Podpiszę każdy odmowę.
I podpisał. Jeden zgrabny szlif piórem i los kobiety został przesądzony.
Dlaczego podjął tak okrutną decyzję, wiedziało tylko kilku. Jednak, patrząc szerzej, wszystko było oczywiste. Wojciech wzbogacił się dzięki Grażynie jej kontaktom, pieniądzom, inteligencji. Gdy ta wisiła na krawędzi między życiem a śmiercią, on już wyobrażał sobie moment, w którym będzie mógł dowolnie rozporządzać jej imperium. Śmierć żony była mu pożyteczna nie ukrywał tego przed tymi, co mogliby go zdemaskować.
Dyrektorowi przekazał nagrodę, której nie dało się odmówić by nie popierał operacji. A sam Wojciech wybrał już miejsce na cmentarzu dla żywej kobiety!
Doskonały teren, rozważał, spacerując między nagrobkami jak znawca nieruchomości. Sucha ziemia, podwyższenie. Stąd duch Grażyny będzie podziwiał miasto.
Cmentarza strażnik, starszy mężczyzna o głęboko osadzonych oczach, słuchał z niedowierzaniem: Kiedy planujecie przywieźć ciała?
Nie wiem jeszcze, odpowiedział beznamiętnie Wojciech. Ona wciąż w szpitalu. Dożywa.
Mężczyzna zachichotał: Czyli wybraliście miejsce dla żywej osoby?
Nie zamierzam jej żywą zakopywać, rzucił złośliwie. Po prostu wiem, że niedługo się wyczerpie.
Sprzeciw był bezcelowy. Wojciech się spieszył czekała go zagranica i długa, smukła kochanka. Marzył o powrocie właśnie pod pogrzeb.
Jaki to udany rachunek, myślał, wsiadając do swojego Audi. Przylecę, wszystko gotowe, pogrzeb i wolność.
Strażnik nie protestował. Wszystkie dokumenty były wypełnione, pieniądze zapłacone żadnych pytań, żadnych pretensji.
W tym czasie w sali Grażyna walczyła o życie. Czuła, że siły jej się wyczerpują, lecz nie chciała poddać się. Młoda, piękna, żądna życia jak mogła po prostu odejść? Lekarze milczeli, spuszczając wzrok. Dla nich była już jak suchy liść.
Jedynym, kto pozostał po jej stronie, był Kacper Petrovich ten sam młody chirurg. Upierał się przy operacji, mimo ciągłych tarć z kierownikiem oddziału. Dyrektor, by nie psuć relacji, zawsze stał po stronie przełożonego, który, jak mówiono, był dla niego jak syn.
Nagle do Grażyny przybył kolejny obrońca cmentarzowy Janusz Władysławowicz. Coś w zamówieniu miejsca w zaświatach go niepokoiło. Przeglądając dokumenty, zatrzymał się: nazwisko nieuleczalnej kobiety było mu znane.
To była jego była uczennica najlepsza w klasie, bystra i perspektywiczna. Pamiętał, jak kilka lat temu zmarli jej rodzice. Potem dowiedział się, że dziewczyna stała się odnoszącą sukcesy bizneswoman. A teraz jej imię figurowało w papierach na grób
A teraz choruje, a ten podły pasożyt chce ją pogrzebać myślał stary nauczyciel, wspominając zarozumiałą twarz Wojciecha. Coś tu nie było czyste, zwłaszcza że mąż Grażyny, jak się wydaje, nie miał żadnych talentów wszystko zdobył dzięki niej.
Bez namysłu Janusz ruszył do kliniki. Chciał przynajmniej się pożegnać lub coś zmienić. Rozmowy z Grażyną nie udały się.
Co z nią rozmawiać? odrzuciła zmęczona pielęgniarka. Jest w komie lekowej. Lepiej tak nie cierpi.
Czy zapewniają jej pełną pomoc? zapytał z troską nauczyciel. Ona dopiero co skończyła dwudziestkę
Słyszał wciąż to samo: Pacjentka beznadziejna, lekarze robią wszystko, co mogą. Zrozumiał, że prawdy nie wydobędzie. Opuścił klinikę, trzymając łzy w garści. Przed oczami błąkała się bladą twarz jego byłej uczennicy, kiedyś pełna życia i energii.
Pod wyjściem zatrzymał go młody lekarz ten sam Kacper, który w spotkaniu gorąco nalegał na operację.
Janusz opowiedział, co go poruszyło: Nie mogę uwierzyć, że ona jest skazana Wydaje mi się, że jej mąż celowo chce jej śmierci.
Zgadzam się w stu procentach! wykrzyknął Kacper. Możemy ją uratować, ale trzeba działać stanowczo!
Dla Grażyny zrobię wszystko! dodał nauczyciel.
Decyzja nadeszła nagle. Janusz przywołał wspomnienia dawnych uczniów, szukając wpływowych. Jeden z nich został wysokim urzędnikiem w Ministerstwie Zdrowia. Skontaktował się z nim i szczegółowo opowiedział historię Grażyny.
Rozumie pan, Romuald Władysławowicz, od pana zależy los tej kobiety. Musi ona żyć! powiedział urzędnik, uśmiechając się. Dzięki twoim lekcjom trafiłem tutaj! i natychmiast zadzwonił do dyrektora.
Rozmowa przyniosła efekt. Operacja została zatwierdzona, a Grażynę wyciągnięto z przepaści.
W tym czasie Wojciech leniwie wypoczywał na wybrzeżu w Sopocie, ciesząc się słońcem. Słysząc własną przebiegłość, mawiał: Udane! Złapałem bogatą spadkobierczynię, kiedy jej rodzice zmarli, a ona płakała. Wystarczyło okazać się przyjacielem przy pogrzebie, pokazać się jako lojalny. I już mam ich pieniądze.
Lecz wciąż obciążala go żona. Zauważała jego romanse, podejrzewała prawdziwe intencje. A teraz choroba dar losu. Miał stać się wolnym wdowcem.
Już nie będę żenił się z mądrymi myślał, gładząc kochankę po udzie. Lepiej głupią piękność, którą da się łatwo oszukać.
Nagle zadzwoniła pielęgniarka z kliniki. Wojciech zmarszczył brwi: Za wcześnie za wcześnie. Muszę przerwać urlop.
Panie Arka! drżał głos. Operację przeprowadzono i ona przeżyła. Mówią, że jest już poza niebezpieczeństwem.
Jak przeprowadzono?! Co to poza niebezpieczeństwem?! wykrzyknął, wywołując zdziwione spojrzenia wypoczywających.
Zdał sobie sprawę, że teraz sam jest w niebezpieczeństwie. Szybko spakował się, a kochanka nie rozumiała: Dokąd idziesz?
Urlop skończony. Muszę się wyjaśnić!
W domu wymógł wyjaśnień od dyrektora. Płacił, by Grażyna umarła, a dostał odwrotny rezultat. Lekarze jedynie wzruszyli ramionami: My też nie jesteśmy niezależni. Są silniejsi od nas.
Kto mógł? Kto jej potrzebny? wykrzykiwał wściekle.
Dyrektor wskazał na Kacpra, przerzucając winę. To wystarczyło Wojciechowi. Młodego chirurga zwolniono, a reputację tak zniszczono, że o medycynie mógł zapomnieć.
Kacper ledwie nie zatonął, lecz uratował go przypadkowy kontakt z Januszem. Ten zaproponował pracę na cmentarzu. Nie patrz tak, lepiej niż zniknąć całkowicie. uratowałeś cudze życie, to ma swoją wartość.
Kacper przystał. Innej drogi nie było.
Grażyna powoli wracała do zdrowia. Z każdym dniem siły wracały, śmierć cofała się. Teraz musiała odzyskać dawne życie. Zaczęła drążyć. Mąż stał się zimny, prawie nie odwiedzał jej, nie cieszył się z powrotu. Współpracownicy zachowywali się dziwnie wiele nie mówili. Najważniejsze, że czuła: czas zmienić zasady gry.
Grażyna po pewnym czasie pojęła, że jej problemy w firmie były poważniejsze niż choroba. Najpierw pracownicy próbowali jej nie dawać prawdy, potem główna księgowa pękła i wyznała:
Pani Grażyno, firma w tarapatach! Wojciech rozpoczął tę grę wymienił wszystkich, przejął władzę. Teraz jego ludzie rządzą, nie da się ich przebić. Wszystkie nadzieje spoczywają na pani jeśli się wyzdrowieje, wszystko wróci. A jeśli nie nie wiem, co wtedy będzie.
Grażyna była przygnębiona, lecz zbyt słaba, by podjąć działania. Starała się uspokoić koleżankę:
Nie martwcie się, niedługo wrócę do zdrowia, wszystko wróci do normy. Trzymajcie się i nie dajcie mu pojąć, że coś jest nie tak.
Uspokajać innych było łatwiejsze niż siebie. Wsparcie dawało jej jedynie dwóch ludzi: Janusz Władysławowicz, byłego nauczyciela, teraz cmentarzowy, i Kacper Petrovich, lekarz, który walczył o operację. Czekała na ich spotkania, potrzebowała ich obecności.
Nagle przestali przychodzić. Wojciech znów był szybszy zapłacił kolejną łapówkę, ograniczając odwiedziny i zakazując wstępu Januszowi i Kacprowi. Czuł w nich zagrożenie dla swoich planów.
Kiedy Janusz i Kacper zrozumieli, że nie są już mile widziani w klinice, Janusz przypomniał sobie dawną znajomość wpływowego urzędnika. Odrzucił jednak myśl:
Nie będę znowu dzwonił. Po co? By wpuścić się do chorej? Poczekajmy. Jestem pewien, że wszystko się zmieni, gdy Grażyna wzmocnie się.
A co jeśli będzie za późno? mruknął Kacper. Ona jest wśród wrogów. Niebezpiecznie.
Grażyna też to czuła. Leżąc w łóżku, dostrzegała swoją bezsilność. Mąż przygotowywał dokumenty o jej niezdolności do czynności prawnych. Gdyby to się udało, koniec wszystkiego.
Wygląda na to, że wciąż podaje ci leki zbyt mocne, zimno rzucił Wojciech, kiedy próbowała zadać niewygodne pytania.
Właśnie tak zrozumiała Grażyna. Mąż już działał, chcąc przedstawić ją jako osobę niezdolną do samodzielnego życia. Lekarze milczeli, tylko wzruszając ramionami. Grażyna nie odzyskała jeszcze siły, by się bronić. Żadnych przyjaciół, żadnych sojuszników.
Kacper rozpaczał, ale po zwolnieniu został grabarzem stracił wszystko, na co liczył. Co pewien czas pomagał Januszowi na cmentarzu, choć serce rozrywał myśl o Grażynie.
Pewnego dnia na pogrzebie starego przedsiębiorcy wydarzyło się coś, co wszystko odwróciło. Grzebano starszego biznesmena, wśród tłumu słychały żałobne słowa, płakały rodziny. Kacper stał z boku, czekając na swoją chwilę, gdy nagle spojrzał na trumnę i zobaczył puls!
Złapał go za rękę, serce biło słabo, ale było.
Zetrzyjcie szaleńca! Co on robi?! krzyknęła młoda wdowa.
Kacper nie słyszał już nic. Rozkazał: Rozchodzi się! Potrzebny jest świeży oddech! Wezwijcie karetkę!
Udało mu się przywrócić życie mężczyźnie. Po kilku minutach przewieziono go do szpitala. OkazaW końcu Grażyna objęła stery swojej firmy, a przyjaciele, którzy przetrwali burzę, świętowali jej triumf, wiedząc, że prawda i odwaga zawsze zwyciężają nad podstępem.
