Odkąd mój nowy partner, Janusz, zamieszkał z nami, mój piętnastoletni syn, Kacper, nagle się wycofał nawet przestał z nami siadać do obiadu. Aż tu pewnego dnia wyskoczył z tekstem: Mamo, ja się go boję. Nie mogę z nim mieszkać pod jednym dachem, bo on
Janusz pierwszy raz został u nas na noc w piątek. Rano obudził mnie zapach świeżo parzonej kawy. Na kuchni stał on, w swoim żywiole, smażył jajka, jakby robił to całe życie. Uśmiechnął się, cmoknął mnie w policzek i rzecze, że zawsze wstaje skoro świt. Niby swojsko.
Kacper wyłonił się ze swojego pokoju kilka minut później. Gdy tylko zobaczył Janusza, tylko kiwnął głową, nalał sobie soku i wypił duszkiem, oparty o parapet. Przy stole nawet nie usiadł. Pomyślałam, że to taki tradycyjny, nastoletni foch kto w tym wieku rano się uśmiecha?
Mam czterdzieści cztery lata, od dawna jestem po rozwodzie, pracuję jako księgowa w Zabrzu. Janusz ma czterdzieści dziewięć wiosen i wykłada historię w liceum. Też po przejściach. Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych; najpierw długo gadaliśmy przez internet, potem zaczęliśmy wychodzić na spacery i te sprawy. Spokojny chłop, bez używek i dziwnych hobby. Po ośmiu latach głównie samotnego rodzicielstwa poczułam się przy nim znowu kobietą, nie tylko matką.
Na początku Janusz przychodził tylko wtedy, gdy Kacper miał treningi judo albo był z tatą. W końcu stwierdziłam, że nie ma co robić tajemnicy syn już duży, chyba kumaty, niech wie, że mama też czasem chce mieć życie prywatne. Przedstawiłam ich sobie. Było uprzejmie, bez żadnych dram. Myślałam, że wszystko gra.
Potem jednak zaczęły się jakieś drobiazgi, które uporczywie ignorowałam.
Kacper odpuszczał śniadania, gdy Janusz nocował. Nie jestem głodny powtarzał uparcie. Coraz częściej znikał na treningi, a weekendy spędzał u babci w Katowicach. Cieszyłam się, że dziecko sportowe i rodzinne. Przypadek, mówiłam sobie.
Gdy Janusz zaczął coraz częściej zostawać na noc i temat przeprowadzki stał się realny, któregoś wieczoru został u nas w środku tygodnia. Rano Kacper wszedł do kuchni, zobaczył Janusza i zamarł w drzwiach. Po chwili wrócił do siebie.
Poszłam za nim. Siedział na łóżku i wpatrywał się w ścianę jak w te polskie seriale.
Co się dzieje? spytałam szeptem.
Odpowiedział cicho:
Mamo, ja się go boję. Nie mogę z nim tutaj mieszkać.
Zrobiło mi się zimno jak w lodówce świeżo po remoncie. Zapytałam, czemu tak mówi.
Podszedł do rzeczy jak na dorosłego przystało:
Po tym, jak Janusz się wprowadził, mój piętnastoletni syn zamknął się w sobie, nawet do stołu z nami nie siadał, a jednego dnia prosto z mostu wypalił: Mamo, ja się go boję. Nie mogę z nim mieszkać pod jednym dachem, bo on
Mamo, wybierz. Albo on, albo ja.
To, co potem usłyszałam o Januszu, wprawiło mnie w takie osłupienie, że jeszcze tego samego dnia kazałam mu się spakować. Dotarło do mnie, że całą sobą patrzyłam tylko na swoje szczęście, nie zauważając, jak moje dziecko się czuje.
Powiedział, że się tu na stałe wprowadzi wycedził syn.
No i co? staram się rozmawiać rzeczowo.
I że trzeba zrobić porządek. Ale taki prawdziwy.
Nie zrozumiałam od razu, o co mu chodzi.
Jaki porządek? dopytuję.
Taki, żebym już nie przeszkadzał uśmiecha się krzywo. Powiedział, że w domu powinien być jeden facet i że niedługo wszystko się zmieni.
Tu już, mówiąc wprost, zbrakło mi tchu.
Dosłownie tak powiedział?
Powiedział dosłownie: Musisz się przyzwyczaić. My z twoją mamą tworzymy rodzinę. Jesteś już prawie dorosły. I jeszcze jedno
Co jeszcze?
Może lepiej będzie, jak się przeprowadzę do babci, jeśli coś mi nie pasuje.
Tego wieczoru, czekając aż Janusz wróci, nawet kolacji nie ruszyłam.
Powiedziałeś Kacprowi, że musi się przyzwyczaić? zapytałam bez ogródek.
Westchnął po swojemu.
Chciałem tylko wyznaczyć granice, rozumiesz. Jak już zamieszkam, wszystko ma być po dorosłemu. Chcę normalnej rodziny.
A kim dla ciebie jest mój syn?
Przecież jest już niemal pełnoletni. Niedługo się wyprowadzi. Też powinniśmy myśleć o przyszłości. Na przykład o naszym dziecku.
Patrzę na niego i nagle dociera, że mówi to zupełnie spokojnie. Tak, jakby była to najoczywistsza rzecz na świecie.
Czyli uważasz, że mam wybierać?
Wzruszył ramionami, jak gdyby nic:
Chciałbym, żebyś sobie przemyślała, czego naprawdę chcesz.
Tej nocy prawie nie zmrużyłam oka. Rano usiadłam przy Kacprze na łóżku.
Już zdecydowałam. szepnęłam. Ty nigdy nie będziesz tu zbędny.
Tego samego dnia Janusz pakował się szybciej niż kurier InPost.
