— Co ty wygadujesz, mamo?! — wybuchnęła Kinga, chwytając się oparcia krzesła. — Jak to obca? Przecież jestem twoją rodzoną córką!
— Nie krzycz na mnie! — Bronisława machnęła ręką, nawet nie podnosząc wzroku znad gazety. — Powiedziałam, co myślę. A ty w ogóle kim jesteś, żeby mi rozkazywać?
— Mamo, co się dzieje? — do pokoju wpadł Jacek, mąż Kingi. — Sąsiedzi już stukają w ścianę!
— Niech stukają — burknęła staruszka. — W swoim domu mówię, co chcę.
Kinga opadła na kanapę, czując, jak uginają się pod nią nogi. Wszystko zaczęło się od głupstwa — poprosiła matkę, żeby nie wyrzucała resztek zupy, bo chciała ją jutro odgrzać. A w odpowiedzi usłyszała coś, w co nadal nie mogła uwierzyć.
— Mamo, może ciśnienie skoczyło? — ostrożnie zapytała Kinga. — Brałaś leki?
— Jakie ciśnienie? — Bronisława w końcu oderwała wzrok od gazety i spojrzała na córkę zimnym wzrokiem. — Mówiłam wyraźnie — jesteś mi obca. I zawsze byłaś.
Jacek wymienił z żoną spojrzenie. Przez trzydzieści lat znajomości z teściową widział ją w różnych nastrojach, ale takiego wybuchu jeszcze nie było.
— Bronisławo, może wezwiemy lekarza? — zaproponował. — Jesteś dziś jakaś nieswoja.
— Mam zupełnie trzeźwy umysł! — zawrzała staruszka. — Dość już tego udawania! Koniec z graniem w szczęśliwą rodzinę!
Kinga poczuła, jak brakuje jej tchu. W gardle stanął guzek, a w głowie kołatała się tylko jedna myśl: czy mama naprawdę tak myśli? Czy całe życie ukrywała, że jej nie kocha?
— Mamo, co ty mówisz? — głos jej drżał. — Zawsze byłam przy tobie. Opiekowałam się, gdy byłaś chora. Pomagałam finansowo, nosiłam zakupy…
— Właśnie o to chodzi! — Bronisława gwałtownie wstała, gazeta spadła na podłogę. — Wszystko z litości! Myślałaś, że musisz! A po co mi taka opieka?
— Z litości? — Kinga nie wierzyła własnym uszom. — Mamo, co ty pleciesz? Przecież cię kocham!
— Nie kłam! — staruszka podeszła do okna i wpatrzyła się w podwórko. — Nikt mnie nie kocha. I ty też nie.
Jacek delikatnie wziął żonę za rękę. Kinga była blada jak ściana, trzęsła się.
— Chodźmy do kuchni — szepnął. — Daj jej ochłonąć.
— Nie — Kinga wstała. — Mamo, wytłumacz mi, co się dzieje. Dlaczego tak mówisz?
Bronisława odwróciła się powoli. Na jej twarzy pojawił się dziwny grymas.
— Co mam tłumaczyć? Myślisz, że nie wiem, co o mnie mówisz? Stara, schorowana, wszystkim zawadzam?
— Nigdy tak nie mówiłam!
— Ależ oczywiście! — Bronisława machnęła ręką. — Słyszałam was z mężem. Na kuchni szeptaliście, myśleliście, że nie słyszę. A ja mam dobry słuch.
Jacek zmarszczył brwi. Próbował przypomnieć sobie, o czym mogli rozmawiać, że aż tak zdenerwowało teściową.
— O czym mówiliśmy? — spytał.
— Nie pamiętasz? — Bronisława zmrużyła oczy. — O tym, że trzeba mnie oddać do domu spokojnej starości. Że wam przeszkadzam.
Kinga gwałtownie westchnęła. Faktycznie, miesiąc temu rozmawiali z Jackiem na ten temat. Ale nie dlatego, że chcieli się matki pozbyć, tylko dlatego, że się o nią bali. Bronisława coraz częściej zapominała wyłączyć kuchenkę, nie poznawała sąsiadki, z którą przyjaźniła się od lat.
— Mamo, nigdy nie chcieliśmy cię nigdzie oddawać — próbowała wyjaśnić Kinga. — Po prostu się martwiliśmy…
— Nie opowiadaj mi bajek! — przerwała staruszka. — Wszystko zrozumiałam! Mam dość waszej fałszywej troski!
— Bronisławo, przecież wiesz, że cię kochamy — wtrącił się Jacek. — Kinga nie odstępowała cię, gdy byłaś chora. Całe noce nie spała.
— Z obowiązku! — odcięła się staruszka. — Bo tak trzeba! A prawdziwej miłości od niej nigdy nie widziałam!
Kinga poczuła, że łzy napływają do oczu. Jak można tak mówić? Całe życie starała się być dobrą córką. Nawet gdy było ciężko, nawet gdy własne dzieci wymagały uwagi, zawsze znajdowała czas dla matki.
— Mamo, dlaczego tak mówisz? — głos jej się załamał. — Co ci złego zrobiłam?
— A co dobrego? — staruszka wróciła do fotela. — Żyjesz swoim życiem, przychodzisz, kiedy trzeba, rytualnie pytasz o zdrowie. I myślisz, że to wystarczy?
— Ale codziennie dzwonię! Kupuję zakupy, wzywam lekarzy!
— Formalnie! — Bronisława pokręciła głową. — A gdzie twoja dusza? Kiedy ostatnio przyszłaś tak po prostu, napiłaś się ze mną herbaty, pogadałyśmy od serca?
Kinga zamyśliła się. Rzeczywiście, od dłuższego czasu ich spotkania sprowadzały się do sprawunków. Leki, sprawy w przychodni, coś do naprawy.
— Mamo, mam swoją rodzinę, pracę…
— Właśnie! — przerwała staruszka. — Ty masz wszystko, a ja? Nikogo! Siedzę sama w czterech ścianach, czekam, aż córka raczy się pojawić!
— To przeprowadź się do nas! Ile razy proponowaliśmy!
— Czy ja potrzebuję łaski? Żeby wnuki krzywo patrzyły, a zięć wzdychał?
Jacek chciał coś powiedzieć, ale Bronisława go uciszyła.
— Myślisz, że nie widzę? Jak przychodzisz, wszystko robisz w biegu, żeby szybciej wyjść. Jakbyś odbębniała obowiązek!
Kinga usiadła na kanapie i zakryła głowę dłońmi. W słowach matki była ziarno prawdy, a to bolało najbardziej. Faktycznie często się spieszyła, myślała o swoich sprawach, gdy była u matki.
— Starałam się pomagać ci we wszystkim — cicho powiedziała.
— Pomagać! — Bronisława prychnęła. — A pogadać ze mną jak z człowiekiem? Zapytać, co u mnie, co mi w duszy gra? Opowiedzieć o swoim życiu?
— Przecież mówię…
— Co mówisz? Że w pracy masz narzucie, że Ania słabo się uczy, że kasy brak. A o sobie? O tym, co cię cieszy, martwi, przeraża?
Kinga podniosła głowę. Matka patrzyła naKinga przytuliła matkę mocno, jakby chciała wynagrodzić wszystkie te lata milczenia, i szepnęła: „Od dziś będzie inaczej, mamo”.
