Nowa szansa, nowa rodzina
Kinga wyszła z gabinetu lekarskiego rozpromieniona będzie mamą! W drodze do domu niemal biegła, tak bardzo chciała zrobić niespodziankę mężowi. Marek akurat miał wolne po nocnej zmianie i zwykle spał do południa, ale tym razem, jak się domyślała, już nie spał. W końcu specjalnie wzięła wolne w pracy, żeby pójść na wizytę.
Tylko że to on ją zaskoczył, a nie ona jego. Gdy otworzyła drzwi kluczem, w przedpokoju na komodzie leżała damska torebka.
Co to ma znaczyć? pomyślała z nieprzyjemnym uczuciem.
Nie chciała otwierać drzwi do sypialni. Bała się. Ale gdy w końcu to zrobiła, zobaczyła dokładnie to, czego się spodziewała: obca kobieta leżała na jej miejscu, a obok Marek. Może mina Kingi była zbyt wymowna, a może tamta po prostu się przestraszyła, bo w mgnieniu oka przemknęła obok i wyleciała z mieszkania. Marek zaś spokojnie wstał i zaczął się ubierać.
Pakuj się i wynoś za swoją nową wybranką powiedziała krótko Kinga i wyszła.
Czuła się okropnie. Tak źle jeszcze nigdy. Niedługo potem wezwano karetkę, a w szpitalu usłyszała diagnozę:
Straciła pani dziecko.
Wróciła do pustego, zniszczonego po kłótni mieszkania. Otrząsnęła się i postanowiła zacząć wszystko od nowa. Najpierw rozwód. Marek się nie odzywał, spotkali się tylko w sądzie. Patrzył na nią z wyrzutem, ale milczał.
Minęło półtora roku od rozwodu. Kinga nie chciała nawet myśleć o mężczyznach, mimo że miała dopiero dwadzieścia siedem lat. Nawet w pracy koledzy mówili:
Kinga, co z tobą? Żyjesz jak cień. No, był jeden pech, ale przed tobą całe życie!
Nie wiem, czuję się, jakby coś we mnie pękło odpowiadała.
A przyjrzyj się Bartkowi doradzały koleżanki. Myślisz, że przypadkiem czeka na ciebie po pracy i podwozi do domu?
Kinga przyjrzała się. Wkrótce poszli razem do kawiarni, na spacer. Po jakimś czasie Bartek był gotów na poważną rozmowę:
Kinga, chyba wiesz, że chcę się z tobą ożenić. Będziemy wracać do domu razem, nie będę cię musiał odprowadzać.
Po ślubie tak właśnie było: razem do pracy, razem z pracy, wspólne kolacje, spacery, wieczory przed telewizorem. Kinga marzyła tylko o jednym o dziecku. Ale jakoś nie wychodziło.
Pewnego dnia pojechała z firmą do domu dziecka, bo ich pracodawca był sponsorem. Zauważyła tam czteroletnią dziewczynkę o smutnych oczach. Od tamtej pory myśl o niej nie dawała jej spokoju.
Bartek, może byśmy adoptowali dziecko? Skoro nie możemy mieć swojego Tamte dzieci patrzą na każdego z taką nadzieją
Kinga, wszystkich nie uratujemy odpowiedział.
Ale nawet jedno to już coś! nalegała. Podoba mi się ta dziewczynka, ma na imię Zosia.
Bartek był zaskoczony, bo wcześniej nie rozmawiali o dzieciach. Choć marzył o własnym, w końcu się zgodził.
Zosia od urodzenia była w domu dziecka. Matka ją porzuciła. Kinga poszła porozmawiać z dyrektorką, panią Magdaleną.
Chcę adoptować Zosię. Co trzeba zrobić?
Nie ma pani własnych dzieci? spytała dyrektorka.
Kinga opowiedziała swoją historię.
Ale czy pani nie myśli, że adoptując Zosię, zapomni o swoim nienarodzonym dziecku? To tak nie działa. Adopcja to nie zastępstwo. Proszę się jeszcze zastanowić.
Wychodząc, Kinga znów zobaczyła Zosię. Siedziała na ławce z pluszową zabawką w ręku. I Kinga już wiedziała.
Nie minęło wiele czasu, a Zosia stała się córką Kingi i Bartka. Kinga była szczęśliwa i wdzięczna pani Magdalenie. Kochała Zosię jak własną córkę, nie jak zastępstwo. Zosia też była szczęśliwa: miała mamę i tatę. Tylko że Bartek z czasem stawał się coraz chłodniejszy. Aż w końcu wybuchł:
Kinga, chyba popełniliśmy błąd. Nie mogę zaakceptować Zosi. Chcę własne dziecko. Może oddajmy ją z powrotem?
Dziecko to nie rzecz! oburzyła się Kinga. Nigdy się na to nie zgodzę.
To wybieraj: albo ja, albo ona.
Nie ma wyboru. Zosia jest moją córką. Ty rób, co chcesz.
Rozwiedli się. Kinga i Zosia zamieszkały w jej dawnym mieszkaniu. Pewnego dnia pod blokiem spotkały Marka.
Kinga, nareszcie cię znalazłem! powiedział. Chcę, żeby wszystko wróciło do normy. Wiem, że przez mnie straciłaś dziecko. Wybacz mi.
Nie, Marek. Nie teraz. Kinga weszła z Zosią do klatki.
Za plecami usłyszała jego słowa:
Jeśli czegoś potrzebujesz, mój numer się nie zmienił.
Kinga znów zaczęła myśleć o innej dziewczynce z domu dziecka, dziesięcioletniej Oli.
Co by to było, gdybyśmy mogły mieć dwie córki marzyła, ale wiedziała, że jako singielka nie dostanie zgody na kolejną adopcję.
Pewnego zimowego wieczoru, wracając do domu, przypomniała sobie słowa Marka. Wyjęła telefon i zadzwoniła.
Musimy porozmawiać.
Nie minęło dużo czasu, a Marek siedział w swojej dawnej kuchni.
Więc chcesz, żebym pomógł ci adoptować Olę? spytał.
Tylko jeśli naprawdę chcesz.
Kinga, jak mogę nie chcieć? Po tym, co zrobiłem Chcę to naprawić. Będziemy szczęśliwą rodziną.
Kinga zrozumiała, że dla Oli jest w stanie mu wybaczyć.
Naprawdę się zgadzasz?
Oczywiście! Kocham dzieci, nieważne, czy biologiczne.
Do Sylwestra zostało już tylko kilka godzin. Zosia i Ola z Markiem ubrali choinkę, niecierpliwie zerkały na prezenty pod nią. Kinga krzątała się w kuchni, roznosząc się zapachami świątecznych potraw.
Mamo, kiedy już nakryjemy do stołu? pytały dziewczynki.
Zaraz, córeczki! odpowiadała Kinga.
Marek patrzył na tę scenę i myślał:
Co za szczęście mieć taką rodzinę.
Dla nich ten Nowy Rok nie był zwykłym Nowym Rokiem. To był początek nowego życia. Będą problemy, będą nadzieje, ale teraz są razem. I poradzą sobie ze wszystkim.
