Nowa żona ojca
Kamila trzymała w dłoniach zaproszenie na ślub i nie mogła uwierzyć w to, co widzi. Złote litery na kremowym papierze ogłaszały ślub jej ojca, Wiktora Nowaka, z pewną Iwoną Kowalską. Data była za tydzień.
— Za tydzień — mruknęła, obracając kartkę. — Nawet nie potrafił mi powiedzieć normalnie.
Telefon zadzwonił, przerywając jej rozmyślania. Na ekranie pojawiło się imię młodszej siostry, Ani.
— Kamila, dostałaś to… zaproszenie? — głos siostry brzmiał zdezorientowany.
— Dostałam. Wiedziałaś o tym?
— Nic! Absolutnie nic! Myślałam, że tata tylko z kimś się spotyka. A tu nagle — ślub!
Kamila przeszła do kuchni i włączyła czajnik. Za oknem mżył drobny deszcz, a w jej sercu było równie szaro i smutno.
— Ania, widziałaś ją choć raz? Tę Iwonę?
— Raz, przypadkiem. Wyszli z kawiarni, a ja właśnie jechałam obok. Młoda, około trzydziestu pięciu lat, nie więcej. Farbowana blondynka, cała w złocie i futrach.
Kamila mimowolnie się skrzywiła. Ojciec miał sześćdziesiąt osiem lat — różnica wieku wynosiła ponad trzydzieści lat.
— Może chodzi o pieniądze? — zasugerowała Ania. — Pamiętasz, tata mówił, że sprzedał działkę? A do tego ma dwupokojowe mieszkanie w centrum.
— Nie wiem — westchnęła Kamila. — Musimy do niego pojechać, porozmawiać.
— Pojedziemy razem. Jutro wyjdę wcześniej z pracy.
Następnego dnia siostry spotkały się pod domem, gdzie mieszkał ich ojciec. Wiktor Nowak niedawno się tu wprowadził po sprzedaży starego trzypokojowego mieszkania, w którym dorastały. Wtedy tłumaczył to chęcią życia bliżej centrum, ale teraz Kamila podejrzewała inne motywy.
— Moje dziewczynki! — ojciec przywitał je z otwartymi ramionami. — Jak miło, że przyjechałyście! Poznajcie Iwoneczkę.
Wyglądał na odmłodzonego i bardzo zadowolonego. Nowa fryzura, modna koszula, nawet chód był bardziej energiczny.
— Tato, musimy porozmawiać — powiedziała poważnie Kamila.
— Oczywiście, oczywiście! Iwona akurat przygotowuje kolację. Świetnie gotuje, zobaczycie.
Z kuchni dobiegał dźwięk naczyń i kobiecy głos, nucony jakiejś piosenki. Ojciec zaprowadził córki do salonu i posadził na kanapie.
— Kochane, jestem tak szczęśliwy, że poznacie Iwonę. To wyjątkowa kobieta, dobra, troskliwa. Nie myślałem, że w moim wieku jeszcze mogę się zakochać.
Kamila i Ania wymieniły spojrzenia. Słowo „zakochać” w ustach sześćdziesięcioletniego ojca brzmiało nienaturalnie.
— Tato — zaczęła Ania — jak długo się znacie?
— Cztery miesiące. Poznaliśmy się w przychodni, w kolejce do kardiologa. Mama Iwony leżała w szpitalu, a ona bardzo się przejmowała. Pocieszałem ją, odprowadziłem do domu…
— Cztery miesiące i już ślub? — nie wytrzymała Kamila. — Nie za szybko?
— W naszym wieku nie ma co zwlekać — ojciec lekko się zmarszczył. — Nie jesteśmy już dziećmi, wiemy, czego chcemy.
W tej chwili do salonu weszła kobieta, i Kamila od razu zrozumiała, że Ania miała rację. Iwona wyglądała na maksymalnie trzydzieści pięć lat, choć mogła być nawet młodsza. Wysoka, szczupła, z bujnymi włosami w odcieniu miodu i mocnym makijażem. Miała na sobie obcisłą sukienkę i mnóstwo biżuterii.
— Dziewczynki, poznajcie! — ojciec podskoczył z miejsca. — To moja Iwoneczka. A to moje córki — Kamila i Ania.
— Bardzo mi miło — Iwona wyciągnęła rękę z długimi, pomalowanymi paznokciami. — Wicio tak wiele o was opowiadał!
Jej głos był melodyjny, ale Kamili od razu nie spodobał się ten słodki ton.
— Kolacja gotowa — oznajmiła Iwona. — Zapraszam do stołu.
W kuchni był nakryty świąteczny stół. Drogie naczynia, których Kamila nie pamiętała w domu ojca, świece, kwiaty. Wszystko wyglądało pięknie, ale jakoś nienaturalnie.
— Iwoneczko, opowiedz dziewczynkom o sobie — poprosił ojciec, nalewając wino.
— Co tu opowiadać — zaśmiała się Iwona. — Zwykła kobieta. Pracuję w salonie kosmetycznym, jestem manicurzystką. Mieszkam sama, nie mam dzieci. Byłam zamężna, ale mąż okazał się… trudnym człowiekiem.
— W jaki sposób trudnym? — dopytywała się Ania.
— Pił, podnosił rękę. Musiałam się rozwieść. Od tamtej pory bałam się wiązać z mężczyznami. A potem poznałam waszego tatę…
Iwona spojrzała na Wiktora Nowaka z takim uwielbieniem, że Kamila mimowolnie się wzdrygnęła.
— A rodzice żyją? — kontynuowała Ania.
— Mama tak. Taty nie ma już dawno. Mama choruje, opiekuję się nią. Wicio mi bardzo pomaga, nawet daje pieniądze na leki. TakIwona odwróciła się nagle i zaczęła nerwowo przeszukiwać torebkę, a wtedy z kieszeni jej płaszcza wysunął się paragon z apteki za leki uspokajające — na nazwisko zmarłej pięć lat temu matki, co ostatecznie rozwiało ostatnie wątpliwości sióstr.
