Syn wprowadził do domu nową żonę z dwójką dzieci. Teraz każdy dzień to dla mnie istny koszmar.
Minęły już trzy lata, a ja wciąż żyję jak w nieskończonym śnie, z którego nie da się obudzić. Wszystko zaczęło się tego dnia, kiedy mój syn, trzydziestopięcioletni już mężczyzna, przyprowadził do naszego dwupokojowego mieszkania w Warszawie swoją nową partnerkę – Katarzynę. Miała dwoje dzieci z poprzedniego związku. Na początku mówił, że to tylko na chwilę. Tylko na chwilę. Jak często my, kobiety, wierzymy w takie słowa…
Minęły trzy lata. Nasze mieszkanie to już nie dom, a obóz dla całego sztabu ludzi: ja, mój syn, jego żona, jej dzieci i… znów jest w ciąży. Wygląda na to, że Bóg na starość postanowił mi odmówić spokoju, ciepła i chwili wytchnienia. Pewnie za coś mnie karze.
Katarzyna nie jest niepełnosprawna, nie choruje, ma lekko po trzydziestce. Ale pracować nie chce. Mówi, że „zajmuje się dziećmi”. Tylko że dzieci codziennie rano idą do przedszkola. A Katarzyna? Nie. Nie idzie do pracy. Idzie na spacer. Albo do koleżanki. Albo na paznokcie. Na co dokładnie – nie wiem.
Syn na początku zapewniał: załatwią papiery, wszystko się ułoży, ona znajdzie pracę, a oni wezmą kredyt lub wynajmą coś dla siebie. Uwierzyłam. W końcu jestem matką – zawsze mam nadzieję. Ale minął rok, drugi, teraz trzeci. Nic się nie zmieniło. Tylko brzuch u Katarzyny urósł.
Nie powiem, żeby była wobec mnie wprost niemiła. Nie chamie, mówi grzecznie. Ale w domu nic nie robi. Ani podłogi umyć, ani naczyń, ani obiadu ugotować. Nawet za swoimi dziećmi nie pilnuje – włączy im bajki, da coś do rąk i siedzi w telefonie. A wieczorem z jej strony cisza, a z pokoju dzieci krzyki.
Wszystkie domowe obowiązki spadają na mnie. Wstaję o czwartej rano. Pracuję jako sprzątaczka w dwóch biurach, myję podłogi, wracam do domu przed ósmą, nie mam nawet chwili, żeby napić się herbaty – już trzeba sprzątać, prać, gotować. Dopóki wszyscy są poza domem, sama szoruję kuchnię, żeby nie sklejała się od tłuszczu, pierzę ubrania, robię obiad. Bo w południe syn z żoną wracają – jeść trzeba. Potem znowu obowiązki, kolacja, i dopiero po dziewiątej mogę w końcu usiąść. Czasem po prostu stoję w kuchni i płaczę. Z bezsilności.
Moja emerytura idzie na opłaty i jedzenie. Zarobków syna nie starcza na taką gromadę. A Katarzyna? Oczywiście, „na macierzyńskim”. I to jeszcze zanim oficjalnie na nie weszła.
Ostatnio próbowałam porozmawiać z synem. Powiedziałam, że mieszkanie za małe, że nas za dużo, że nie daję rady, zdrowie mi siada. Trafiłam nawet do szpitala – ciśnienie skoczyło mi przy kuchence. Lekarz kategorycznie zabronił mi przepracowywać się. A on tylko wzruszył ramionami i rzucił:
– Mamo, ty tu nie mieszkasz sama. Mieszkanie jest też moje. Nigdzie się nie wyprowadzimy. Nie ma pieniędzy. Więc musisz wytrzymać.
I tyle.
Tyle wdzięczności.
Tyle z syna.
Myślę, żeby uciec. Zaciągnąć pożyczkę, wzięć kredyt, ale znaleźć sobie kąt. Nawet mniejszy, nawet bez remontu. Byle cisza. Byle nikogo. Bo już nie daję rady. Nie wytrzymam, jak w domu pojawi się jeszcze jedno dziecko. Tu się już nie żyje – tu się walczy o przetrwanie.
Ja już nie żyję. Ja obsługuję. Jestem niewolnicą. Własnego domu. Własnej starości. A najstraszniejsze, że nikt z nich nawet się nie zastanawia, jak mi jest. Oni po prostu żyją. I czekają, aż ugotuję, posprzątam, zamknę się w sobie.
Chce mi się krzyczeć, ale zaciskam usta. Nie mam siły, ale wciąż robię swoje. Bo inaczej – brud, głód, zimno. Bo jestem matką. Bo jestem babcią. Bo jestem sama.
