Z nową pracownicą w biurze się naśmiewano. Ale gdy przyszła na bankiet z mężem, współpracownicy zrezygnowali.
Głęboko wdychając powietrze, jakby zbierała siły przed skokiem w nieznaną głębię, Agnieszka Nowak przekroczyła próg biurowca, jakby wkraczała w nowy rozdział życia. Poranne słońce, przesączające się przez szklane drzwi, połyskiwało na jej wypielęgnowanych włosach, podkreślając pewność w jej kroku. Szła przez hol wypełniony cichym szmerem głosów i stukotem obcasów, czując, jak każdy krok przybliża ją do czegoś ważnego nie tylko do nowej pracy, ale do zmiany, szansy bycia sobą poza znanymi ścianami domu.
Podeszła do recepcji i uśmiechnęła się delikatnie, ale z godnością.
Dzień dobry, jestem Agnieszka. Dziś mój pierwszy dzień pracy powiedziała, starając się, by jej głos brzmiał pewnie, nie zdradzając wewnętrznego niepokoju.
Recepcjonistka młoda, urodziwa kobieta o delikatnych rysach i uważnym spojrzeniu uniosła brwi, jakby zdziwiona samą myślą, że ktoś dobrowolnie chciałby pracować w tym konkretnym biurze, pełnym napiętej atmosfery.
Ty do nas dołączasz? zapytała Kasia niepewnie. Przepraszam, to tylko niewielu tu wytrzymuje dłużej niż miesiąc.
Tak, wczoraj podpisałam umowę w HR odparła Agnieszka, czując lekkie zaskoczenie. A dziś mój pierwszy dzień. Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.
Kasia spojrzała na nią z tak autentycznym współczuciem, że Agnieszka na moment zamarła. Ale zaraz recepcjonistka wstała, obeszła biurko i skinęła, by za nią podążyła.
Chodź, pokażę ci twoje miejsce. Tutaj, przy oknie twoje biurko. Jasne, przestronne ale uważaj dodała przyciszonym głosem. Nie zapominaj blokować komputera, lepiej jeszcze ustaw mocne hasło. Nie wszyscy tutaj witają nowych z otwartymi ramionami. A twoja praca niech nie będzie oglądana cudzymi oczami.
Agnieszka skinęła głową, rozglądając się. Biuro było przestronne, ale w powietrzu unosiła się dziwna atmosfera napięcia. Za monitorami siedziały kobiety mocno umalowane, w obcisłych sukienkach, z fryzurami, jakby szykowały się nie do biurowej rutyny, ale na pokaz mody. Wyglądały na osiemnastolatki, choć ich wiek z pewnością przekraczał trzydziestkę. Ich spojrzenia ślizgały się po nowej pracownicy chłodno, oceniając ją, jakby już przegrała, nawet nie zaczynając.
Ale Agnieszka się nie złamała. Po raz pierwszy od dawna poczuła się żywa. Dom, rodzina, niekończące się zmartwienia o dziecko, gotowanie, sprzątanie wszystko to przygniatało ją jak ciężki kamień na piersi. Miała dość bycia tylko żoną, mamą, gospodynią. Dziś była po prostu Agnieszką i miała prawo do własnego życia, kariery, uznania.
Pierwszy dzień minął jak sen. Agnieszka rzuciła się w wir pracy: przyjmowanie zamówień, wypełnianie raportów, nauka systemu. Nie szukała sławy po prostu chciała czuć się potrzebna, by jej praca była doceniana. Ale za jej plecami, w ciszy, szepty się mnożyły. Ewa wysoka, z przenikliwym spojrzeniem i drapieżnym uśmiechem i Magda jej przyjaciółka, o lodowatym głosie i zwyczaju plotkowania wymieniały między sobą ostre uwagi, rzucając sobie porozumiewawcze spojrzenia.
Hej, nowa! ostry głos Ewy rozległ się właśnie wtedy, gdy Agnieszka kończyła trudny raport. Przynieś mi kawę. Czarną, bez cukru. I szybko!
Agnieszka powoli się odwróciła, spotykając jej wzrok. W jej oczach nie było strachu ani uległości.
Czy ja tu jestem pokojówką? zapytała spokojnie, ale z taką siłą, że Ewa na moment zaniemówiła. Mam własną pracę. I uwierz mi, jest ważniejsza niż twoja kawa.
W odpowiedzi usłyszała złośliwy chichot. Ewa uśmiechnęła się, jakby usłyszała coś zabawnego. Ale w jej oczach zapłonął błysk wściekłości. Nie była przyzwyczajona do sprzeciwu. Od tej chwili Agnieszka zrozumiała wojna się rozpoczęła.
Kasia zaprosiła ją na przerwę obiadową. Dziewczyna była miła, szczera, a w jej oczach malował się ból, jakby sama przeszła piekło.
Nikt ci nie powiedział o przerwie? zapytała z uśmiechem. Nie dziwię się. Niewielu tu dba o nowych.
Szczerze mówiąc, nawet nie zauważyłam, jak czas zleciał przyznała Agnieszka, zamykając komputer.
Zeszły do stołówki, a po drodze Kasia opowiadała o układzie biur, zasadach, ludziach. Ale Agnieszka prawie nic nie zapamiętała jej myśli zajmowało co innego. Gdy wróciły, zobaczyły, jak Ewa i Magda szybko odskakują od jej stanowiska, jakby przyłapane na czymś zakazanym.
No to się zaczęło pomyślała Agnieszka. Nie jestem kimś, kogo można złamać.
Wieczorem wyszła ostatnia. Biuro opustoszało, ale pozostał po nim lepki ślad nie tylko zmęczenia. Ewa i Magda już zebrały sojuszników kilka pracownic gotowych do intryg. Postanowiły: nowa musi zniknąć.
Następnego ranka Agnieszka przyszła wcześnie. Cisza, puste krzesła, tylko Kasia już siedziała przy biurku.
Wiesz szepnęła, gdy Agnieszka podeszła ja też kiedyś pracowałam na twoim miejscu. Przenieśli mnie, bo te dwie skinęła w stronę biura Ewy i Magdy prawie doprowadziły mnie do łez. Zhakowały mój komputer, ukradły dokumenty, wrobiły przed szefem. Rozpętały całą kampanię. A potem po prostu nie wytrzymałam. Odeszłam.
To straszne wyszeptała Agnieszka. Ale myślę, że ze mną tak nie będzie.
Kasia pokręciła głową.
Nie wiesz, kto za nimi stoi. Wuj Ewy tu pracuje. Jest bliskim przyjacielem szefa. Dlatego ona uważa, że stoi ponad wszystkimi. Robi, co chce. A ty już cię wybrały na ofiarę.
No i co? Agnieszka się uśmiechnęła. Coś wymyślimy.
Ale dzień skończył się źle. Ktoś, korzystając z jej chwili w toalecie, wylał na jej krzesło klejącą, lepką substancję. Agnieszka,
