Dawno temu, w małym miasteczku pod Krakowem, żyła para młodych małżonków Krzysztof i Weronika. Kochali się nad życie, lecz ich związek wystawiany był na próbę przez trudne relacje Weroniki z teściową.
Weronika była łagodna i uczynna. Starała się wszystkim dogodzić, zwłaszcza nowej rodzinie. Mimo to, czuła chłód i dystans, który emanował od Heleny Nowak.
Teściowa nigdy nie krytykowała otwarcie, lecz jej przenikliwe spojrzenia, ostre tonacje i dwuznaczne uwagi sprawiały, że Weronika czuła się jak intruz. Każda wizyta w domu Heleny kończyła się dla młodej kobiety łzami.
Krzysztofie, jestem pewna, że twoja matka mnie nie lubi wyznała pewnego wieczoru, drżącym głosem.
Mąż westchnął, odkładając gazetę:
Znowu to samo? Ona po prostu jest powściągliwa. Wiesz przecież, jak ciężko było jej mnie samotnie wychować po śmierci ojca.
Rozumiem, ale dlaczego mam wrażenie, że obgaduje mnie za plecami?
To tylko twoja wyobraźnia, kochanie
Nie! Przecież słyszałam, jak mówiła twojej babci, że jestem niezdarna i że nie jestem jej w smak!
Nie wiesz, o kim wtedy mówiła. Zmieńmy temat. Może jutro pójdziemy do kina?
Lecz Weronika nie dała się przekonać. Wiedziała, że teściowa gardzi jej rodziną, choć nigdy tego nie przyznała.
Po kolejnym napiętym obiedzie postanowiła rozwikłać sprawę. Następnym razem przemyciła do domu Heleny dyktafon. Ukryła go między ręcznikami w kuchni sprzęt kupiła miesiące wcześniej, by nagrywać wykłady na uniwersytecie.
Pomogła teściowej przy gotowaniu, jak zwykle, nie wzbudzając podejrzeń. Po powrocie do domu milczała, zachowując sekret. Następnego dnia wróciła pod pretekstem pomocy i zabrała dyktafon.
Urządzenie było nietknięte. Z drżącymi rękami odtworzyła nagranie mężowi tego samego wieczoru:
Posłuchaj tego powiedziała, trzymając urządzenie.
Co to jest? Dyktafon? zapytał Krzysztof, zdezorientowany.
Słuchaj.
Pierwsze były domowe odgłosy: woda lecąca z kranu, stukot naczyń, zwykłe rozmowy. Potem ostry głos Heleny w telefonie:
Nie rozumiem, co mój syn w niej widzi! Nawet bigosu porządnie nie potrafi ugotować! oburzała się. A ta jej rodzina? Nawet ich herbata smakuje jak woda po mydle! Matka równie nieporządna jak córka
Następowały kolejne przytyki do wyglądu, manier i pochodzenia Weroniki.
Gdy nagranie się skończyło, młoda kobieta spojrzała na męża ze łzami w oczach:
Teraz widzisz, że miałam rację?
Krzysztof milczał, zawstydzony. Wiedział, że matka zawiniła, ale nie pochwalał metody żony.
Zawsze była szczera Może powiedziała to w gniewie.
Szczera? wybuchnęła Weronika. Ty nazywasz szczerością obrażanie mojej rodziny? Jeśli mnie nieKrzysztof w końcu zrozumiał, że musi stanąć po stronie żony, i od tamtej pory ich dom napełnił się spokojem, podczas gdy Helena została sama ze swoją goryczą.
