U nas nocowała teściowa, Marianna Kowalska. Od samego rana wtargnęła do naszej sypialni z krzykiem:
„Wstawaj, Kasia, widziałaś, co się dzieje w twojej kuchni?!” Zerwałam się z łóżka, jeszcze w pidżamie, serce waliło jak oszalałe. Pędzę korytarzem, w locie narzucając stary szlafrok, węsząc – może coś się pali? A może gaz został włączony? W głowie już rozgrywa się cały thriller: płonąca kuchenka, wybuchający garnek albo inna katastrofa. Wpadam do kuchni, a tam… karaluchy. Cała armia rudych bestii hasa po stole, talerzach i resztkach wczorajszej kolacji, której nie miałam siły sprzątnąć. Teściowa stoi z rękami w biodrach i wierci we mnie wzrokiem, jakbym specjalnie hodowała te robactwo, żeby ją zszokować.
„Kasia, czy u was zawsze tak wygląda?” – zaczyna, a jej głos aż dźwięczy z oburzenia – „Jak można tak żyć? Masz dzieci, męża, a w kuchni karaluchy jak w jakiejś ruderze!” Stoję jak rażona piorunem i nie wiem, co powiedzieć. No tak, nie posprzątałam wczoraj, bo po pracy ledwo nogi za sobą ciągnęłam. Dzieci wrzeszczały, mąż, Piotr, mamrotał coś o meczu, a ja marzyłam tylko, żeby runąć do łóżka. Kto by pomyślał, że te przeklęte karalusze wybiorą akurat tę noc na swój wielki występ? I najważniejsze – skąd one w ogóle się wzięły? Nie mieszkamy przecież w jakimś opuszczonym domu, mamy mieszkanie, wszystko porządne. No, prawie porządne.
Marianna Kowalska oczywiście nie odpuszcza. „Za moich czasów – mówi – tak by nie było! Po kolacji wszystko myłam, szorowałam, nie zostawiałam ani jednej okruszyny. A ty co? Młodzież teraz leniwa, tylko w telefonach siedzieć umie!” Kiwam głową, połykam urazę, bo co tu powiedzieć? To nie jest zwykła teściowa – to generał w spódnicy, dla niej porządek w kuchni to kwestia honoru. A ja, widzisz, ją zawiodłam. Zaczynam gorączkowo sprzątać: chwytam ścierkę, zmiatają karaluchy, myję stół, talerze, wszystko, co wpadnie mi w ręce. Teściowa stoi nad głową i komentuje: „Tu ominęłaś! A co to za plama? Ty nigdy kuchenki nie czyścisz?” Ledwo powstrzymuję się, żeby nie odpysknąć. Myślę: „No, Marianna Kowalska, nie jesteś święta, masz pewnie też kiedyś okruszyny zostały na stole!” Ale milczę, bo wiem – z nią się nie dyskutuje.
Gdy ja walczę z karaluchami, Piotr, mój mąż, wreszcie wpełza z łóżka. Wchodzi do kuchni, widzi ten cyrk i zamiast pomóc, tylko się śmieje: „O, Kasia, zoo otworzyłaś?” Rzucam mu takim wzrokiem, że momentalnie milknie i idzie nastawiać czajnik. A teściowa tylko potrząsa głową: „Widzisz, nawet twój mąż niepoważny. Gdybym tak nie pilnowała syna, to by ci się całkiem rozpuścił!” No i zaczyna się – myślę – zaraz wygłosi wykład o wychowaniu mężczyzn. I dokładnie tak: siada przy stole, który już lśni jak nowy, i zaczyna: „Za moich czasów mężczyzn trzymało się krótko. A wy, młodzi, dajecie im wolność, i co macie? Karaluchy w kuchni,
