Około czwartej nad ranem za blokami zaczęło ujadać psisko. Do piątej szczekanie stało się głośniejsze. Ludzie wstawali do pracy, zirytowani tym uporczywym hałasem. O 5:30 mieszkańcy zaczęli wychodzić z domów, przeciągając się i ziewając.
Pierwsi, którzy wyszli przed bloki, to byli prawdopodobnie małżeństwo – mężczyzna i kobieta. Postanowili sprawdzić, co wywołuje ten poranny harmider. Gdy tylko skierowali się w stronę garaży, zobaczyli owczarka niemieckiego. Stał tyłem do nich, wciąż szczekając, choć nie w ich kierunku. Tuż za nim na ziemi leżał człowiek. Para ruszyła biegiem w stronę psa, domyślając się, że wzywa pomocy.
Ale im bliżej podchodzili, tym głośniej i ostrzej pies na nich ujadał. To był wyszkolony owczarek – nie pozwalał się dotknąć. Kobieta zaproponowała wezwanie karetki.
Pogotowie przyjechało szybko. Dwoje ratowników wysiadło z pojazdu, a kobieta powtórzyła ostrzeżenie o psie. Ku zaskoczeniu wszystkich, owczarek nagle ucichł, gdy tylko zobaczył karetkę. Podszedł do leżącego mężczyzny i usiadł obok niego.
Ratownicy zbliżyli się ostrożnie, a pies tylko obserwował ich w milczeniu.
– Co robimy?
– Wygląda na mądrego, pozwolił nam podejść. Spróbuję. W razie czego użyj gazu.
Lekarz przykucnął przy rannym, bacznie obserwując zwierzę. Mężczyzna, około 35-letni, miał słaby puls i widoczną ranę brzucha. Jeden ratownik opatrzył go, drugi podał zastrzyki. Tymczasem zebrał się tłum gapiów, lecz nikt nie odważył się podejść bliżej niż na dziesięć metrów.
Jeden z medyków przyniósł nosze. Ostrożnie załadowali rannego, ale psa zabrać nie mogli. Zwierzę patrzyło za nimi, gdy odjeżdżali, a potem ruszyło za karetką truchtem.
Do szpitala było niedaleko. Owczarek biegł za pojazdem, raz tracąc dystans, raz nadrabiając. Przed szlabanem karetka zatrzymała się, a ochroniarz uniósł przejazd.
– To jego pies – wyjaśnił kierowca.
– No i co ja z tym zrobię? – mruknął strażnik, próbując odgonić zwierzę. – Stój! Fe! Nie wolno!
Pies zatrzymał się zdezorientowany, lecz posłusznie usiadł przed bramą i śledził wzrokiem oddalającą się karetkę. Po godzinie czekania odsunął się nieco pod drzewo, by nie zawadzać. Strażnicy początkowo pilnowali, by nie wbiegł na teren szpitala, lecz z czasem przestali zwracać uwagę.
– Co z nim robić?
– Nic. Może sam sobie pójdzie.
– A jeśli nie?
– Wtedy pomyślimy.
_________________________
Nadchodził ranek. Pies wciąż leżał pod bramą. Zmiana ochrony została poinformowana o sytuacji. Jeden ze strażników postanowił działać.
– Dowiem się, co z tym facetem. I sprawdzę, czy przypadkiem nie wzywali służb miejskich. Może mu coś przyniosę…
– Nie dokarmiaj go!
– No tak, niech zdechnie pod płotem! – prychnął, idąc do szpitala.
Po czterdziestu minutach wrócił z wiadomościami.
– Zoperowali go. Jest w reanimacji, ale podobno stabilny. – W rękach niósł plastikową miskę z kotletem i drugą z wodą.
– Nie wolno tu karmić… Chodź – zawołał psa, stawiając jedzenie pod drzewem.
Owczarek nie ruszał się, tylko bacznie obserwował człowieka. W końcu wstał, podszedł, obwąchał jedzenie i zaczął łapczywie pić wodę.
_________________________
Minął tydzień. Właściciel psa, już przytomny, leżał na oddziale. Nie miał komu zapytać o swojego towarzysza, co go bardzo gnębiło. Żyli tylko we dwójkę od czasu, gdy razem odeszli ze służby.
Tymczasem owczarek przeniósł się pod drzewa, skąd wciąż obserwował bramę. Strażnik, który go dokarmiał, wpadł na pomysł, by odwiedzić rannego. Po zmianie poszedł na oddział.
– Panie Kowalski? – zapytał, zaglądając do sali.
– Tak? – odparł mężczyzna na łóżku.
– Jestem ochroniarzem. To pana owczarek czeka pod szpitalem?
Twarz chorego rozjaśniła się.
– Tak! Alma! Mój pies. Słuchaj… Weź tę chusteczkę. – Przetarł nią ręce i twarz. – Daj jej to. Zrozumie.
_________________________
Strażnik wyszedł i położył chusteczkę przed Almą. Pies długo ją wąchał, aż w końcu zabrał pod drzewo, położył na łapach i przywarł do niej głową.
Epilog: Alma doczekała się pana. Ich radość była nie do opisania. Wielokrotnie ratowali się nawzajem – on ją, a ona jego. I oboje wiedzieli: warto czekać.
