Nigdy nie kochałem swojej żony i wielokrotnie jej to mówiłem. Wina nie należała do niej – nasze życie było dość znośne.
Mam na imię Andrzej Wilk i mieszkam w Łodzi, gdzie szare życie codzienne i historyczne blizny miasta przenikają się nawzajem. Nigdy nie czułem miłości do mojej żony, Zofii, i nie raz wykrzykiwałem jej to w twarz, jak gorzką prawdę. Nie zasłużyła na to – nigdy nie robiła scen, nie miała pretensji, zawsze była delikatna, troskliwa, niemal święta. Mimo to, moje serce pozostawało zimne jak lód na Wiśle zimą. Miłości brakowało – i to mnie wewnętrznie niszczyło.
Każdego ranka budziłem się z jedną myślą: odejść. Marzyłem, by znaleźć kobietę, która rozpali we mnie ogień, przy której będę mógł oddychać pełną piersią. Los jednak zadrwił sobie ze mnie, wywracając wszystko do góry nogami, a ja do teraz nie mogę dojść do siebie. Z Zofią było mi wygodnie, jak w starym fotelu. Prowadziła dom nieskazitelnie, wyglądała tak, że przechodnie się za nią oglądali, a przyjaciele poklepywali mnie po plecach mówiąc: „Gdzie znalazłeś taką perełkę, szczęściarzu?” Sam siebie nie rozumiałem, czym zasłużyłem na taką wierność. Zwykły facet, niczym się niewyróżniający, a ona kochała mnie tak, jakbym był dla niej całym światem. Jak to możliwe?
Jej miłość mnie dławiła. Jeszcze gorsza była myśl: gdy odejdę, zabierze ją ktoś inny. Ktoś bardziej przystojny, bogatszy – ktoś, kto doceni to, czego ja nie widziałem. Na myśl o niej w ramionach kogoś innego czułem szalejącą wściekłość. Była moja – nawet jeśli jej nigdy nie kochałem. To uczucie własności było silniejsze ode mnie, silniejsze niż zdrowy rozsądek. Ale czy można całe życie spędzić z kimś, do kogo serce milczy? Myślałem, że potrafię, lecz się myliłem – we mnie rosła burza, której nie mogłem powstrzymać.
„Jutro wszystko jej powiem” – postanowiłem, kładąc się spać. Rano przy śniadaniu zebrałem ostatki odwagi. „Zosiu, usiądź, musimy porozmawiać” – zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. „Oczywiście, kochanie, o co chodzi?” – odpowiedziała z charakterystyczną łagodnością. „Wyobraź sobie, że się rozstajemy. Ja odchodzę, żyjemy osobno…” Roześmiała się, jakbym żartował: „Co to za dziwne fantazje? To jakaś gra?” „Słuchaj dalej, mówię poważnie” – przerwałem jej. „Dobrze, pomyślałam. I co?” – zapytała, dalej z uśmiechem. „Powiedz szczerze: znalazłabyś sobie kogoś innego, gdybym odszedł?” Zamarła. „Andrzeju, co się z tobą dzieje? Dlaczego w ogóle o tym myślisz?” – jej głos zadrżał od niepokoju. „Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem” – wyrzuciłem z siebie z siłą ciosu.
Zofia pobladła. „Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem.” „Chcę odejść, ale myśl o tym, że mogłabyś być z kimś innym, doprowadza mnie do szaleństwa” – mój głos drżał z napięcia. Zamilkła, a potem cicho, z pewną smutną mądrością powiedziała: „Lepiej ode mnie nie znajdziesz, nie martw się. Odejdź, zostanę sama”. „Obiecujesz?” – wyrwało mi się. „Oczywiście” – skinęła, patrząc mi w oczy. „Czekaj, ale dokąd mam pójść?” – zdezorientowałem się. „Nie masz dokąd?” – zdziwiła się. „Nie, przecież całe życie razem. Wygląda na to, że będę musiał pozostać w pobliżu” – wymamrotałem, czując, jak grunt usuwa mi się spod stóp. „Nie martw się – odpowiedziała Zofia – Po rozwodzie zamienimy mieszkanie na dwa mniejsze”. „Naprawdę? Nie spodziewałem się, że tak mi pomożesz. Dlaczego?” – zapytałem oszołomiony. „Bo cię kocham. Kiedy się kocha, nie trzyma się na siłę” – jej słowa brzmiały jak wyrok.
Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. Potem dotarły do mnie plotki: Zofia skłamała. Znalazła kogoś innego – wysokiego, pewnego siebie, z serdecznym uśmiechem. Mieszkania, które odziedziczyła po babci, nie zamierzała dzielić. Zostałem z niczym – bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Oszustwo ujawniło się jak cios w plecy, a ja do dziś słyszę jej głos: „Zostanę sama”. Kłamstwo. Zimne, wyrachowane kłamstwo, a ja uwierzyłem, jak głupiec.
Jak teraz zaufać kobietom? Nie wiem. Moje życie z nią było wygodne, lecz puste, a teraz nie ma nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrując się w ścianę, i wciąż odtwarzam tamtą rozmowę. Jej spokój, jej słowa – wszystko było maską. Przyjaciele mówią: „Sam jesteś sobie winien, Andrzeju, czego się spodziewałeś?” I mają rację. Nie kochałem jej, ale chciałem ją zatrzymać jak rzecz. A ona odeszła, zostawiając mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja kara – za zimno, za egoizm, za to, że nie ceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza dookoła boli bardziej niż jej odejście. Co myślicie o moim postępowaniu? Sam nie wiem, kto tutaj jest większym głupcem – ja czy ona.
