W zapomnianym miasteczku, które przytuliło się na skraju mapy jak ostatni pyłek świata, czas płynął nie według zegarów, a pór roku. Zamarzał w srogie zimy, odtajał chlupocząc w wiosenne roztopy, leniwie drzemał w letnim skwarze i smęcił jesiennymi deszczami. W tym powolnym, gęstym nurtzie tonęło życie Jadwigi, którą wszyscy nazywali po prostu Jadzią.
Jadzia miała trzydzieści lat, a jej życie zdawało się na zawsze ugrzęznąć w bagnie własnego ciała. Ważyła sto dwadzieścia kilogramów, a to nie był zwykły ciężar, lecz cała twierdza zbudowana między nią a światem. Twierdza z ciała, zmęczenia i cichej rozpaczy. Przeczuwała, że źródło problemu tkwiło gdzieś głęboko może choroba, zaburzenie, ale wyjazd do specjalistów wydawał się niemożliwy: drogi, upokarzająco kosztowny i pewnie daremny.
Pracowała jako pomoc wychowawczyni w przedszkolu Stokrotka. Jej dni wypełniał zapach zasypki dla dzieci, gotowanej kaszy i wiecznie mokrej podłogi. Jej duże, niezwykle łagodne dłonie umiały pocieszyć zapłakanego malucha, sprawnie posłać dziesiątki łóżeczek i wytrzeć kałużę, nie wzbudzając w dziecku poczucia winy. Dzieci ją uwielbiały, ciągnęły do jej miękkiego spokoju i ciepła. Lecz zachwyt w oczach trzylatków to słaba zapłata za samotność, która czekała za bramą przedszkola.
Mieszkała w starym, ośmiorodzinnym baraku pozostałym po minionej epoce. Dom trzeszczał belkami w nocy i bał się silnego wiatru. Dwa lata temu odeszła jej matka cicha, zmęczona kobieta, która pogrzebała marzenia w ścianach tej samej klitki. Ojca Jadzia nie pamiętała wyparował z ich życia dawno temu, zostawiając tylko zakurzoną pustkę i jedną fotografię.
Jej życie było surowe. Zimna woda lecąca rdzą zabarwioną strużką, wychodek na podwórku, zimą przemieniający się w lodową pieczarę, i duszący letni upał w izbie. Największym tyranem był jednak piec. Zimą pochłaniał dwie fury drewna, wysysając z jej skromnej pensji ostatnie grosze. Jadzia spędzała wieczory, wpatrując się w ogień za żeliwnymi drzwiczkami, i zdawało się, że piec pożera nie tylko polana, ale i jej lata, siły, przyszłość zamieniając wszystko w zimny popiół.
Aż pewnego wieczoru, gdy szare zmierzchy zalewały jej izbę melancholią, zdarzył się cud. Nie głośny, nie patetyczny, lecz cichy, jak szuranie kapci sąsiadki Zofii, która niespodziewanie zapukała do drzwi.
Zofia, sprzątaczka z miejscowego szpitala, kobieta o tw pooranej bruzdami trosk, trzymała w ręku dwa chrupkie banknoty.
Jadziu, wybacz, na litość boską. Masz. Dwa tysiące. Nie mogłam wcześniej mamrotała, wpychając pieniądze w dłoń Jadzi.
Jadzia tylko zdziwiona patrzała na te pieniądze, dług, który w myślach już dawno odpisala na straty.
No co ty, Zośka, nie trzeba było się fatygować…
Trzeba! przerwała gorąco sąsiadka. Teraz mnie stać! Słuchaj no…
I Zofia, zniżając głos, jakby zdradzała tajemnicę państwową, zaczęła opowiadać nieprawdopodobną historię. O tym, jak do ich miasteczka przyjechali obcokrajowcy. Jeden z nich, podszedłszy do niej, gdy zamiatała ulicę, zaproponował dziwny i niepokojący zarobek piętnaście tysięcy złotych.
Obywatelstwo im, widzisz, potrzebne, szybko. Jeżdżą po takich dziurach jak nasza, szukają panien na fikcyjne małżeństwa. Wczoraj mnie „ożenili”. Nie wiem, jak w urzędzie to załatwili, pewnie łapówki, ale wszystko migiem. Mój, Farid, teraz u mnie siedzi, jak się ściemni pójdzie. Moja Krysia też się zgodziła. Nową kurtkę sobie kupi, zima blisko. A ty co? Patrz, jaka okazja. Pieniądze potrzebne? Potrzebne. A kto cię weźmie za żonę?
Ostatnie zdanie padło nie ze złości, lecz z gorzką, codzienną szczerością. Jadzia, poczuwszy znajomy ból pod sercem, zastanowiła się tylko chwilę. Sąsiadka miała rację. Prawdziwego małżeństwa nie było w jej przyszłości. Nie było, nie ma i nie będzie kandydatów. Jej świat ograniczał się do przedszkola, sklepu i tej izby z żarłocznym piecem. A tu pieniądze. Piętnaście tysięcy. Za tyle kupi drewna, w końcu przyklei nowe tapety, by odpędzić smętek zblakłych ścian.
Dobrze cicho powiedziała. Zgadzam się.
Nazajutrz Zofia przyprowadziła kandydata. Jadzia, otwierając drzwi, westchnęła i instynktownie cofnęła się w głąb sieni, chcąc ukryć swoją masywną sylwetkę. Przed nią stał młodzieniec. Wysoki, szczupły, z twarzą jeszcze nietkniętą przez życie, z dużymi, ciemnymi i nieprawdopodobnie smutnymi oczami.
Boże, przecież to jeszcze chłopiec! wyrwało się Jadzi.
Młodzieniec wyprostował się.
Mam już dwadzieścia dwa lata powiedział wyraźnie, niemal bez akcentu, tylko z lekkim, śpiewnym zaśpiewem.
No widzisz zakrzątała się Zofia. Mój jest piętnaście lat młodszy, a wy ledwie osiem lat różnicy. Chłop jak dąb!
W urzędzie jednak nie chcieli od razu zawrzeć małżeństwa. Urzędniczka w sztywnym kostiumie zmierzyła ich podejrzliwym wzrokiem i oznajmiła, że prawo wymaga miesięcznego okresu oczekiwania. Żeby się namyślić dodała znacząco.
Cudzoziemcy, po formalnościach, odjechali. Mieli pracę. Lecz przed wyjazdem Rachmat tak miał na imię młodzieniec poprosił Jadzię o numer telefonu.
Tęskno samemu w obcym mieście wytłumaczył, a w jego oczach Jadzia ujrzała znajome uczucie zagubienie.
Zaczął dzwonić. Co wieczór. Z początku rozmowy były krótkie, nieporadne. Potem się wydłużały. Rachmat okazał się niesamowitym rozmówcą. Opowiadał o swoich górach, o słońcu, które tam jest inne, o matce, którą kochał nad życie, o tym, jak przyjechał do Polski, by pomóc rodzinie. Wypytywał Jadzię o jej życie, o pracę z dziećmi, a ona, ku włas
