Jestem najstarszym dzieckiem w naszej rodzinie. Moi rodzice mieli pięcioro dzieci. Ponieważ byłam najstarsza, musiałam opiekować się młodszym rodzeństwem. Mama i tata chodzili do pracy, jak wszyscy ludzie. Mimo to byłam dzieckiem i chciałam mieć trochę czasu dla siebie, ale przy takich obowiązkach było to tylko marzenie.
Nie dogadywałam się nawet z rówieśnikami w szkole. Wyśmiewano się ze mnie i dokuczano mi, nazywając „wycieraczką do dziecięcych nosów”. Czasami zdarzało się, że moja dziecięca psychika zawodziła i urządzałam awantury. Krzyczałam, że nie będę nikogo więcej niańczyć, że jestem zmęczona. Moi rodzice karali mnie fizycznie za takie wybryki.
Ojciec zawsze miał dla mnie przygotowany pas. Mogłabym nim nawet dostać za brak opieki nad jednym z młodszych braci. Jeśli coś złego im się przytrafiło, małe skaleczenie, to była to moja wina. Tak właśnie myśleli moi rodzice. W wieku pięciu lat skończyło się moje dzieciństwo.
Kiedy skończyłam ósmą klasę, mama wysłała mnie do szkoły zawodowej, kucharskiej. Nie byłam z tego zadowolona, ale moi rodzice uważali, że to był doskonały wybór. Przynajmniej rodzina nie będzie głodować.
Kiedy skończyłam naukę, od razu znalazłam pracę w lokalnej jadłodajni. Pracowałam przez cały dzień i wracałam do domu, ledwo mogąc ustać na nogach, rodzice mieli mi za złe, że nie przynosiłam jedzenia. Ojciec krzyczał na mnie, nazywał mnie mierną dziewczynką, która nic nie potrafi. Przecież nie mogłam wziąć cudzego bez pozwolenia.
Moją pierwszą wypłatę zaplanowali w taki sposób, że nie miałam mieć ani grosza. Chcieli kupić jedzenie i ubrania dla mojego młodszego rodzeństwa, jednak ich plany się nie powiodły. Kiedy dostałam pensję, poszłam na dworzec kolejowy i kupiłam bilet do nieznanego mi miasta, którego nie znałam. Byłam tak wyczerpana psychicznie, że nie miałam już siły na życie z rodziną.
Na początku trudno było mi być samej, ale z czasem stałam się panią własnego życia. Nikogo innego w nim nie było, ani w moich planach. Mogłam robić, co chciałam. Ciężko pracowałam, byłam pomywaczką i sprzątaczką, później awansowałam jako zawodowy kucharz.
Moje życie bardzo się zmieniło, nawet oszczędzałam pieniądze, bo nie byłam przyzwyczajona do rozrzutnego życia. Bardzo chciałam kupić własne mieszkanie. Wynajmowałam pokój u starszej pani, która bardzo dobrze mnie traktowała. Z niecierpliwością czekała na mnie po pracy i karmiła domowym jedzeniem.
Trzy lata później, poznałam mojego obecnego męża, zamieszkałam z nim i jego rodzicami. Miałam z nimi świetne relacje i zaczęliśmy żyć jak rodzina. Potem urodziła nam się córka, a po jakimś czasie syn. Nigdy nie wymagałam od mojej córki, aby opiekowała się swoim młodszym bratem. Robiła to z własnej inicjatywy, a kiedy się zmęczyła, natychmiast przejmowałam obowiązki. Moja córeczka ma pełne i szczęśliwe dzieciństwo.
Po pewnym czasie zaczęłam śnić o rodzicach. W moich snach byli mili i kochający. Postanowiłam odwiedzić moją rodzinę, kupiłam prezenty, artykuły spożywcze, zabrałam dzieci i męża. Pojechaliśmy do mojego rodzinnego miasta.
Niestety, moje sny nie miały nic wspólnego z rzeczywistością. Gdy tylko rodzice mnie zobaczyli, zaczęły się obelgi graniczące z przekleństwami. Nazywali mnie bezwstydną świnią, a nawet obwiniali mnie za brata o to, że zaczął pić. Nie chcieli nawet spojrzeć na swoje wnuki. Wzięłam wszystkie paczki, skinęłam do męża i wyszliśmy. Nigdy więcej nie postawię nogi w tym domu.
