Ostatnio natknęłam się na znajomą, która szła przez krakowską ulicę ze swoją półtoraroczną córeczką obie zamyślone tak bardzo, że przegapiłyby nawet świętego Mikołaja rozdającego pierogi za darmo. Musiałam głośno zawołać, żeby nie przeszły obok mnie jak obok rozwalonej latarni. Najpierw była szczerze ucieszona na mój widok, ale za chwilę twarz jej zgasła, jakby przypomniała sobie, że nie zdążyła włączyć pralki.
Pytam, co tam słychać, a ona zaczyna snuć prawdziwy polski melodramat rodzinny, lepszy niż niejedna telenowela.
Ze swoim Leszkiem wzięli ślub z serca oświadczył się pięknie, serca w oczach, a czas narzeczeństwa to był istny festiwal: spacery po Plantach, pączki z jedną dziurką na pół, a potem wesele, na którym upili się nawet ciotki, które nigdy nie piją. Po ślubie Leszek nosił ją niemal na barana Dopóki nie przyszło prawdziwe życie.
A to się zaczęło, gdy przyszła na świat ich córeczka Wiesia. Sielanka się skończyła Leszek szybko odkrył, że ojcostwo to nie jest przelotny, miły obowiązek, tylko codzienna batalia o przetrwanie. Pracował z domu, a Wiesia jak to Wiesia potrafiła urządzić koncert wrzasku akurat w godzinę zooma. Mimo że to głównie jej mama zajmowała się wszystkim, Leszkowi i tak zdarzało się usłyszeć soczysty opieprz, bo przecież but lake jeszcze w domu nie posprzątane.
Z urlopem macierzyńskim przyszło i mniejsze kieszonkowe a Leszek, zamiast docenić wysiłki żony, wyczuł żyłę złota w postaci babć i dziadków: Niech ktoś inny się pomęczy, my musimy mieć więcej złotówek w domowym portfelu! stwierdził. Babcie nie bardzo miały ochotę trenować na nowo pieluchy, ale kto by tam słuchał kobiet, skoro excel stoi otworem.
Leszek przestał nawet oddawać żonie pieniądze na cotygodniowy shopping sam wolał kupować, bo jak twierdził: Anka, ty masz, kochanie, serce na dłoni, a w portmonetce przeciąg. Znowu wzięłaś chałkę z rodzynkami!. I tak zaczęły się samotne wyjścia Anki spacery, place zabaw, parki wszystko byle nie wdychać w domu atmosfery gęstej jak żurek w Poniedziałek Wielkanocny.
Na koniec, przy kawce zbożowej na ławce, pyta mnie drżącym głosem, co ma robić. Rozwód? A skąd, nie po to ślubowała Leszkowi miłość na dobre i złe, żeby teraz zostawić. No i Wiesia, Wiesia musi mieć mamę i tatę. A że mnie oskarża, że nie ściągam złotówek z nieba?. Sama nie wiedziałam, czy powinnam ją popchnąć do jakiegoś radykalnego kroku, czy raczej podać kisiel na uspokojenie.
Na pożegnanie rzuciłam jej klasyczne, polskie Anka, jakoś to będzie i Bądź silna, kobieto, przecież Polki nie dają się byle Leszkowi. W głębi duszy trzymam kciuki, żeby naprawdę się im ułożyło, chociaż wiem, że życie to nie bajka, a już na pewno nie polska.
