Weronika i Krzysztof szykowali się do ślubu. Ich wesele trwało w najlepsze, gdy prowadzący ogłosił: czas na prezenty. Najpierw życzenia złożyli rodzice panny młodej. Potem podszedł do nich Krzysztof, trzymając duże pudełko przewiązane jaskrawoniebieską wstążką.
— O rany! Ciekawe, co jest w środku? — szepnęła podekscytowana Weronika.
— Nie mam pojęcia. Mama strzegła tajemnicy — odparł zakłopotany pan młody.
Postanowili rozpakować prezenty dopiero następnego dnia, gdy opadnie weselna wrzawa. Weronika zaproponowała, by zacząć od paczki od teściowej. Rozwiązali kokardę, unieśli wieko… i oniemieli.
Weronika dawno zauważyła u Krzysztofa dziwny nawyk: nigdy niczego nie brał bez pytania, nawet najmniejszej drobiazgi.
— Mogę zjeść ostatniego cukierka? — pytał nieśmiało, spoglądając na wazonik z pojedynczą karmelką.
— Jasne! — dziwiła się Weronika. — Nie musiałeś pytać.
— Przywykłem — uśmiechał się zawstydzony, szybko rozwijając papierka.
Dopiero po kilku miesiącach Weronika zrozumiała, skąd wzięła się ta nieśmiałość.
Kiedyś Krzysztof zaprosił ją na obiad do rodziców — Haliny i Jacka. Z początku teściowa wydawała się uprzejma. Lecz pierwsze wrażenie rozwiało się, gdy Halina zaprosiła ich do stołu.
Na talerzach leżały dwie łyżki ziemniaków i malutki kotlet. Krzysztof szybko zjadł i cicho poprosił o dokładkę.
— Ciągle tylko jesz! Żarłok z ciebie! Nie da się cię wykarmić! — oburzyła się głośno Halina, zawstydzając Weronikę do głębi.
Gdy Jacek poprosił o więcej, Halina z uśmiechem nałożyła mu pełny talerz. Weronika ledwo przełknęła resztę, zdumiona jawną niechęcią teściowej do własnego syna.
Przy organizacji wesela Halina pokazała swoje prawdziwe oblicze. Nie podobało się jej wszystko: pierścionki, restauracja, menu.
— Po co te wydatki? Mogliście znaleźć taniej! — wyrzucała.
Weronika pierwsza straciła cierpliwość.
— To nasza sprawa! — wybuchnęła. — Nasze pieniądze, nasz wybór!
Urażona Halina przestała dzwonić i groziła, że nie przyjdzie na wesele.
Dwa dni przed ceremonią Jacek sam przyjechał do młodych.
— Synu, pomóż mi z prezentem — poprosił, prowadząc Krzysztofa do samochodu.
Okazało się, że kupił im pralkę — by nie słuchać narzekań żony. Wyznał, że pokłócili się, bo Halina uznała, że nawet prezent dla syna jest zbyt drogi.
W dzień ślubu Halina jednak się pojawiła — w eleganckiej sukni, taksówką. Zachowywała się poprawnie, wręczyła pudełko z niebieską kokardą, a potem zniknęła w tłumie gości.
Następnego ranka Weronika i Krzysztof niecierpliwie rozpakowali paczkę. Nadzieję zastąpiło rozczarowanie.
— Ręczniki? — wyszeptała Weronika, wyciągając pierwszy.
— I skarpety — dodał ciężko Krzysztof, podnosząc dwie pary frotte. — Tata miał rację… Mama dała pierwszą lepszą rzecz. Trudno uwierzyć, że stała się tak skąpa. Lepiej byłoby bez prezentu.
Lecz historia się nie skończyła. Kilka dni później Halina zadzwoniła do syna, by… wypytać o prezenty od gości.
— No opowiedz! Co dała twoja teściowa? A wujek Marek? A koleżanki Weroniki? — naciskała.
Nie chcąc mówić o darach innych, Krzysztof odparł krótko:
— Mamo, to nie twoja sprawa. Jesteśmy z Weroniką zadowoleni.
I po raz pierwszy w życiu odłożył słuchawkę bez wyrzutów sumienia.
Prawda jest taka: dobroć nie mierzy się kosztem podarunku. Lecz szacunek, jak i miłość, widać w drobiazgach. A tych Halinie, niestety, zabrakło.
