Drogi Dzienniku,
Dziś w salonie pięknie pachniało kawą i kosmetykami, a ja siedziałam przy oknie, obserwując, jak za szybą wirują płatki śniegu. Słychać było ciche stukanie telefonu w kieszeni wiadomość od Maksymiliana: Kochanie, dzisiaj zostanę dłużej. Ważne spotkanie z klientami. Uśmiechnęłam się, bo mój mąż zawsze tak uprzedza, kiedy się spóźnia. Trochę go lubiłam nawet za te drobne gesty ostatnio kupił mi ulubione ciastka, nie mając konkretnego powodu, po prostu po to, by mnie rozbawić.
Gdy drzwi otworzyły się, w progu stanęła wysoka, elegancka kobieta w płaszczu z futrzanym kołnierzem, w lakierowanych kozankach i skórzanych rękawiczkach. Spojrzała zimno i od razu zapytała: Dzień dobry, muszę z panem porozmawiać.
– Słucham odpowiedziałam, starając się brzmieć naturalnie.
– Proszę prosić, po prostu w cztery kąty odparła, poprawiając idealnie ułożone, jasne włosy. Ton jej głosu wydał mi się nieco niepokojący, więc poprowadziłam ją do małego, przytulnego pokoju, który nazywaliśmy gabinetem dyrektora.
– Nazywam się Jadwiga usiadła na krześle, z jednej nogi na drugą, i od razu przeszła do rzeczy. Przyszłam porozmawiać o Maksymilianie.
Mój oddech przyspieszył, ale zewnętrznie zachowałam spokój, bo lata pracy z kapryśnymi klientami nauczyły mnie trzymać twarz w każdej sytuacji.
– O jakim Maksymilianie? spytałam.
– O twoim mężu lekko pochyliła się do przodu. Posłuchaj jak się nazywasz?
– Agnieszka.
– Agnieszko, wiem, że chorujesz i dlatego Maksymilian nie odważa się wnieść pozew rozwodowy. Boi się cię zranić, boi się, że nie podołasz psychicznie. Ale tak dalej nie może być. My kochamy się od lat, moglibyśmy być szczęśliwi, gdyby nie ten błąd w zachowaniu
Patrzyłam na nią, czując, jak rzeczywistość zamienia się w sen. Czy to naprawdę mój Maksymilian, który dziś rano całował mnie przed wyjściem do pracy? Czy to on, który wczoraj godzinę szukał w internecie wycieczki na majówki gdziekolwiek zechcesz, kochanie?
– Długo myślałam kontynuowała Jadwiga, wyraźnie powtarzając własny scenariusz. Szczerze mówiąc, zostawiłabym ci pół mieszkania. Wiesz, że szantażowanie męża jest niegodziwe.
Wypuściłam powolny oddech, a myśli brzmiały jak dzwony, ale były krystalicznie czyste.
– Muszę się zastanowić powiedziałam spokojnie. Umówmy się na jutro?
Jadwiga zdziwiła się moją reakcją, zamrugała długimi rzęsami i zapytała:
– Czy mogę mieć twój numer?
Wieczorem Maksymilian wrócił, jak obiecał, pachnąc znajomym dezodorantem i lekko wonnym perfumem Jadwigi.
– Zjesz kolację? spytałam, patrząc, jak zdejmuje buty.
– Nie odmawiam uśmiechnął się, całując mnie w policzek. Co w menu?
– Makaron z owocami morza, twój ulubiony.
Jedliśmy, on opowiadał o trudnym dniu, pytał o salon. Wszystko wyglądało jak zwykle, ale każdy gest, każdy ton stały się dla mnie teatralnym występem, jedynym widzem samą sobą.
Pięć lat brzęczało w uszach, pięć lat ciosów. Nocą leżałam bezsennie, słuchając jego spokojnego oddechu, wspominając, jak się poznaliśmy, jak się zalecał, jak złożył pierśnięcie.
Kiedy zaczęła się kłamstwa? Na samym początku, czy później? I dlaczego?
Ja utrzymuję dom, płacę rachunki, kupuję prezenty całej rodzinie, w tym jego starszej ciotce. Organizuję wakacje, dbam o jego zdrowie, przypominam o witaminach i szczepieniach. A on on tylko spłaca kredyt na swój drogi samochód, będący jego statusem i pozycją.
Do rana podjęłam decyzję. Gdy Maksymilian, jak zwykle, pocałował mnie na pożegnanie i odszedł do pracy, zadzwoniłam i odnalazłam wczorajszy kontakt.
Halo, Jadwigo? Tu Agnieszka. Spotkajmy się dziś. Zdecydowałam wszystko.
Zaczęłam starannie układać koszule Maksymiliana, rozwijając każdy fałd. Granatowy w drobną kratkę jego ulubiony na ważne spotkania. Biały z francuskimi mankietami prezent na urodziny. Pięć lat wspólnego życia zmieściło się w dwie walizki i jedną torbę sportową.
Zadzwoniła Jadwiga głos drżał od ukrytej triumfacji.
Już wyjeżdżam! Taxi w dole. Czy naprawdę wszystko przemyślałaś?
Oczywiście odpowiedziałam spokojnie. Jeśli sprzedajemy mieszkanie, najpierw je opróżnimy.
Zebrałam rzeczy Maksymiliana, mówiąc, że sam go spotkam, a wieczorem przyjedzie do niej. W telefonie zapadła cisza.
Wiesz, powiedziała niepewnie Jadwiga, jesteś naprawdę rozważna. Myślałam, że będziesz krzyczeć, grozić. A tu taka spokojna.
Zmarszczyłam brwi. Pewna siebie dziewczyna, co chce, by cały świat tańczył pod jej batutą.
Życie uczy umiaru, odparłam sucho. Wiesz, mieszkanie kosztuje trzysta dwanaście zł.
Jadwiga weszła w różowym płaszczu, z torebką znanej marki, na wysokich obcasach, mimo lodowatej nawierzchni.
O, to jego ulubiony sweter! zachichotała, przeglądając rzeczy. I spinki, które dałam na Nowy Rok!
Zamarłam. Czy te spinki naprawdę były ode mnie? A Maksymilian twierdził, że kupił je w delegacji
Zabierz wszystko, powiedziałam cicho. I pościel, leżącą w oddzielnym worku.
Jadwiga zaczęła pakować walizki, ciągle poprawiając fryzurę.
Od razu widzę, że Maksymilian jest nieszczęśliwy w małżeństwie. Nie może żyć obok przerwała, patrząc na mnie oceniająco. W sumie jesteśmy stworzeni dla siebie. Zobaczysz, rozkwitnie przy mnie!
Patrzyłam, jak obca kobieta rozdziela moje rzeczy. Co tak naprawdę powiedział Maksymilian kochanej?
Kiedy drzwi Jadwigi się zamknęły, usiadłam powoli na kanapie. Pustka w mieszkaniu rozbrzmiewała ciszą. Pięć lat wspólnego życia zamieniło się w garść wspomnień, które okazały się iluzją.
Telefon znowu zadzwonił to Maksymilian.
Kochanie, przyjmiesz dzisiaj pizzę? Mam ochotę na coś pysznego)))
Uśmiechnęłam się. Nawet emotikony wysyła, jakby był troskliwym, kochającym mężem. Zawsze byłam dumna z naszego związku. Przyjaciółki zazdrościły: Pięć lat razem, a jakby dopiero się pobrali!.
O siódmej wieczorem usłyszałam pukanie. Na progu stał Maksymilian, roztrzęsiony.
Nie rozumiem, zmieniłaś zamki? zaczął z oburzeniem. Pół godziny nie mogłem wejść
Twoje rzeczy są u Jadwigi przerwałam mu. Idź do niej, jeśli naprawdę uważacie się za stworzeni dla siebie.
Maksymilian zbledł, wąsik na szyi drgnął, szczęka zadrżała.
Co to za bzdury? Jaka to Jadwiga?
Przestań zmęczona powiedziałam. Była wczoraj w salonie. Opowiedziała o waszej miłości, o moim szantażu. A właściwie, dlaczego ja jestem chora? Co jej powiedziałeś?
Agnieszko, posłuchaj
Nie, ty posłuchaj. Mieszkanie jest moje. A samochód podzielimy przy rozwodzie, bo jest naszą wspólną własnością. I tak, jestem całkowicie zdrowa.
Zamknęłam przed nim drzwi. Jego ręce drżały, lecz w środku czułam dziwne, przytulne spokój. Telefon zadzwonił niemal od razu Jadwiga.
Co znaczy moje mieszkanie? krzyknęła. Obiecałaś!
Nic nie obiecałam odparłam. To ty chciałaś podzielić wszystko. A przy okazji, przyjrzyj się swojemu księciu lepiej.
Odrzuciła połączenie, rzuciła telefon na kanapę i powoli przeszła po pustym mieszkaniu. Szafy napełniły się pustymi półkami, w łazience nie było jego golarki, w kuchni zniknęła ulubiona kubek z bezsensownym napisem. Pięć lat wyparowało, pozostawiając pustkę i dziwne, ukłujące ulgi.
Podszedłam do okna. Na dworze szaleł śnieg, w sąsiednich oknach zapalały się przytulne światła. Życie toczyło się dalej. Wzięłam telefon i wybrałam numer.
Zosia? Pamiętasz, że mówiłaś o wieczorze panieńskim w ten weekend? Zmieniłam plany przyjdę z wami.
