Nie będę tego jeść warknęła teściowa, patrząc z obrzydzeniem na talerz z barszczem.
Co to w ogóle jest? skrzywiła się Elżbieta, jakby na stole postawiono wiadro śmieci.
Barszcz uśmiechnęła się jej synowa, Weronika, zdejmując pokrywkę z ceramicznego garnka i nalewając gorący, aromatyczny rosół. Gotowanie z warzyw z własnego ogródka to sama przyjemność.
Nie widzę różnicy skomentowała teściowa z wyższością. Ale spędzanie czasu w ogródku to faktycznie sporo pracy!
Oczywiście zaśmiała się ciepło Weronika. Ale kiedy to pasja, to przyjemność sama w sobie.
Ty mówisz o *swojej* pasji, a nie o przymusie prychnęła Elżbieta, zaciskając usta. Dla kogo to w ogóle ugotowałaś?
Dla nas. Nie ma tego aż tak dużo, starczy na dwa obiady.
Nie tkne tej brei odparła teściowa, wymachując rękami i cofając się. To jakieś niewyraźne szarpidruty! Elżbieta udusiła sztuczne mdłości i zakryła usta dłonią, odwracając wzrok od stołu.
Weronika przewróciła oczami i westchnęła.
Poznała Jacka, syna Elżbiety, półtora roku temu. Zakochali się od pierwszego wejrzenia i wzięli ślub miesiąc później, bez wystawnego wesela. Zaoszczędzone pieniądze zainwestowali w wspólne marzenie dom na wsi, który urządzali z miłością.
W tym czasie Weronika widziała teściową zaledwie cztery razy. Tyle samo co Jacek. Trzy z tych wizyt to ona namówiła męża, by odwiedził matkę na święta.
Elżbieta zawsze uważała to małżeństwo za szaleństwo. Ale nie miała wpływu na dorosłego, niezależnego syna, więc czekała na to, co uważała za naturalne rozwiązanie.
Tyle że rozwiązanie nie nadchodziło, a to zaczynało ją irytować.
Nie rozumiała, co Jacek znalazł w tej zwyczajnej dziewczynie, i zastanawiała się, jak Weronika go omotała. W końcu był przystojnym mężczyzną, otoczonym przez bardziej godne i atrakcyjne kobiety.
Do tego Elżbieta była miejską duszą do szpiku kości i tak samo wychowała syna. Jej macierzyńska intuicja podpowiadała, że Jacek już ma dość tego wiejskiego życia i wystarczy tylko delikatne popchnięcie, by wróciło to, co dawne.
Po tak gorzkiej lekcji byłaby pewna, że w końcu znajdzie partnerkę, z którą nawiąże autentyczną więź.
Ale musiała się spieszyć, żeby sprytna Weronika nie złapała go dzieckiem!
Elżbieta wymyśliła plan: zadzwoniła do synowej, by się zaprosić w końcu nikt jej nie zaprosił na domówkę.
Weronika przypomniała jej, że dzwoniła dwa razy, ale Elżbieta zawsze się wymigiwała, że jest zajęta. Teściowa machnęła ręką i oznajmiła, że przyjedzie do syna.
Dwa dni później stała w jasnym, przestronnym salonie, nie mogąc opanować oburzenia.
Jej syn, tak jak ona i nieżyjący już mąż, nienawidził zup! W ich rodzinie jadło się tylko to, co dało się od razu rozpoznać na talerzu.
Jak Jacek mógł pozwolić, żeby żona tak szybko przejęła kontrolę? Czyżby była czarownicą?
Elżbiecie przebiegł dreszcz. Odrzuciła natychmiast myśl, że Weronika trzyma Jacka przy sobie łóżkowymi sztuczkami.
Weronika i jakieś podstępy? Absurd!
To musiał być urok! Inaczej jak wytłumaczyć, że jej syn jadł tę papkę?
Elżbieta rzuciła synowej nienawistne spojrzenie. Udawała świętą, a tymczasem powoli zabijała jej syna.
Co w tym niewyraźnego? Weronika ignorowała teatralne zachowanie teściowej, nakładając kolejną porcję barszczu. To proste. Jest kapusta, cebula, marchewka, buraki według przepisu mojej babci. Tym razem zapomniałam o ziemniakach, ale następnym razem będą. I odrobina śmietany!
No to sobie jedz tę breję! warknęła teściowa, wymachując rękami.
W pańskim wieku przydałyby się włókna regulują trawienie i florę jelitową. A gdy flora jest zadowolona, właściciel też!
Elżbieta zaczerwieniła się z oburzenia, ale się nie odezwała.
A czemu zmuszasz Jacka do jedzenia tego badziewia?
Weronika mrugnęła zdziwiona.
Chyba mu smakuje?
A co ma robić mężczyzna, jak nie ma nic innego?
Ugotować, co lubi? Zamówić na wynos? Iść do sąsiadki? Odwiedzić mamę? wymieniła z uśmiechem.
Na ostatnie słowa Elżbieta zarumieniła się jeszcze bardziej.
Nie bądź sarkastyczna! Mogłabyś choć zapytać mnie, co lubi, z grzeczności.
Elżbieto, spytałam go wprost. Jest dorosły, potrafi mówić. Twierdzi, że wszystko mu smakuje.
Kłamie! Nie widzisz? Najpierw nie chciał cię martwić. Teraz już się zmusza!
Ach! Weronika przybrała zabawną minę. Barszcz już stoi, nie będziemy wylewać. Niech się zmusza. A pani go w tym wesprze?
Co?! oczy teściowej zrobiły się wielkie jak spodki.
Nie? Szkoda. Jestem pewna, że syn doceniłby solidarność.
Ty
Weronika! Jesteśmy! rozległ się w przedpokoju radosny głos Jacka.
Do salonu wtargnął biały, puchaty kłębek z radosnym szczekaniem.
Aaa! Elżbieta wrzasnęła ze strachu, chowając się za synową.
Niech się pani nie boi, to Lola. Nie gryzie i jest dobrze wychowana uspokoiła Weronika, podnosząc rękę, po czym suczka usiadła spokojnie. Dobra dziewczynka.
Czemu wpuszczacie do domu sąsiednie psy? wysapała Elżbieta.
Jakie sąsiednie? To nasza. I mieszka z nami w domu.
W domu?! To niehigieniczne! wrzasnęła teściowa. A Jacek nie znosi psów!
Nie, mamo, *ty* nie znosisz psów. Cześć powiedział Jacek, wchodząc do salonu. Akurat na obiad.
Cześć, synku! Elżbieta stała nieruchomo, czekając, aż pocałuje ją w policzek, ale Jacek tylko lekko ją objął, podczas gdy Weronika dostała czułego buziaka w usta.
No to jemy? gospodarz powąchał powietrze z błogim u”Elżbieta wybiegła z domu, trzasnąwszy drzwiami, podczas gdy Jacek i Weronika z uśmiechem zasiedli do stołu, ciesząc się barszczem i spokojem, który w końcu zagościł w ich domowym zaciszu.”
