**Dziennik osobisty**
Dzisiaj miałam wyjątkowo ciężki dzień w aptece. Wracając do domu, ledwo powłóczyłam nogami, marząc tylko o gorącym prysznicu, miękkiej pidżamie i ciszy przy kubku herbaty. Nie zdążyłam nawet się przebrać, gdy zadzwonił mój mąż. Podniosłam słuchawkę, a głos Artura, spokojny i jakby nigdy nic, oznajmił:
— Przygotuj się, Kasia, dziś mamy gości. Przyjechała Ania — zostanie u nas na jakiś czas!
Serce mi zamarło. To nie była prośba, ani dyskusja, tylko sucha informacja, jakbym już nie miała prawa decydować o swoim czasie. Milczałam, zbita z tropu. Jaka Ania? Dlaczego nikt mi wcześniej nie powiedział? Ach tak, jego młodsza siostra, której nigdy w życiu nie widziałam, z którą nawet nie pisałam. Słyszałam o niej może dwa zdania — dziewczyna z małej mieściny pod Łodzią, uczy się w liceum, podobno spokojna i zaradna, bo na wsi od dziecka uczyli ją pracy. Ale jedno to słuchać o kimś, a drugie — gdy ta osoba wtargnie do twojego życia bez ostrzeżenia.
Artur, jakby nigdy nic, gawędził z nią w kuchni, gdy weszłam. Siedzieli przy stole, pili herbatę, a Ania czuła się jak u siebie, jakby to był jej dom. Po kolacji zaczęła oglądać mieszkanie z wyraźną ciekawością — zaglądała do każdego pokoju jak do muzeum, aż w końcu zatrzymała się w naszej sypialni, która najwyraźniej jej się spodobała. Jeszcze tego wieczoru urządziła tam mini-sesję zdjęciową, rozłożyła moje kosmetyki, a nawet przymierzyła kilka moich biżuterii. Stanęłam jak wryta.
— Ania, przepraszam, ale to moja prywatna przestrzeń. Weszłaś bez pytania i dotykasz moich rzeczy. To mnie niepokoi — powiedziałam spokojnie, ale stanowczo.
Spuściła głowę, jęknęła:
— Nie wiedziałam, że tak zareagujesz… Chciałam tylko zobaczyć, jak żyjecie.
Milcząc, poszłam pod prysznic. Gdy już układałam się do snu, okazało się, że nie zostało ani jednej torebki herbaty — widocznie wypili wszystko z Arturem. Zostałam bez herbaty, bez spokoju i, co najważniejsze, bez zrozumienia. A przed snem mój mąż dodał jeszcze:
— Zastanów się, jak w weekend zajmiemy Anię. Będzie się nudzić sama!
Ledwo powstrzymałam wściekłość. Dlaczego mam zmieniać swoje plany dla dziewczyny, którą widzę pierwszy raz w życiu? W sobotę miałam spotkanie z przyjaciółką, której nie widziałam prawie rok. Planowałamy zakupy, obiad, spacer. I co teraz? Mam to wszystko odwołać dla nastolatki, której nawet matka nie raczyła towarzyszyć?
Następnego dnia, gdy myślałam jeszcze o śniadaniu, Ania była już umalowana, w błyszczących dżinsach i stała w drzwiach z telefonem w ręce.
— Na co czekamy? Chciałabym do galerii, a później może na obiad?
Spojrzałam na nią i odparłam spokojnie:
— Wiesz co, Ania? Masz telefon z mapą. Masz zapasowy klucz — idź, gdzie chcesz. Tylko proszę, nie zawracaj mi głowy.
— Co?! — otworzyła buzię ze zdziwienia. — Myślałam, że ty i Artur pomożecie mi. Nie mam pieniędzy — mama mi nie dała, liczyłam na was…
— Po mieście można spacerować i bez złotówek. A jak zgłodniejesz, wiesz, gdzie jest lodówka.
Zapadła cisza. Usiadła w kuchni, obrażona na cały świat. A ja zebrałam się i pojechałam do galerii. Po prostu nie chciałam dłużej czuć się jak intruz we własnym mieszkaniu.
Wieczorem zjawiła się cała rodzina. Zanim zrozumiałam, o co chodzi, rozpoczęło się przesłuchanie: dlaczego skrzywdziłam biedną dziewczynę, dlaczego nie dałam jej pieniędzy, dlaczego w ogóle zachowuję się egoistycznie. Nikt nie dał mi dojść do słowa. Wszyscy krzyczeli. Ania siedziała w innym pokoju, udając ofiarę, którą rzekomo upokorzyłam.
Wysłuchałam ich, po czym powiedziałam:
— Nie jestem służącą. Nikomu nic nie jestem winna. Ania jest dla mnie obcą osobą. Nie ja ją zapraszałam. Pieniądze, które zarabiam, ledwo mi starczają. Jeśli tak wam żal siostrzenicy — zrzućcie się i zapewnijcie jej rozrywkę.
Artur milczał. Kiedy wszyscy wreszcie wyszli, dopiero późnym wieczorem szepnął:
— Masz rację… Po prostu nie chciałem kłócić się z rodziną.
I tyle. Nie jestem egoistką. Jestem kobietą, która chce szacunku. A jeśli ktoś myśli, że „rodzina” to automatyczna licencja na darmowe usługi, niech najpierw spojrzy w lustro i zapyta, czy ma prawo wpychać się komuś w życie bez pytania.
