**Wiek to nie wyrok: Życie w wirze namiętności**
Jadwiga szykowała się na swoje sześćdziesiąte urodziny. Ta liczba brzmiała jak wyrok, a wypowiedzenie jej na głos wydawało się nie do zniesienia. Kiedyś sześćdziesiątka była uważana za początek starości, czas powolnego gaszenia, a nawet według dzisiejszych, łagodniejszych standardów – przejście do kategorii „osób w podeszłym wieku”. Od samej tej myśli ściskało ją serce.
Ostatni raz tak dotkliwie przeżywała swój wiek, gdy skończyła trzydzieści lat. Wtedy wydawało się, że młodość odeszła bezpowrotnie, pozostawiając tylko cień dawnej wolności. Teraz jednak, patrząc na swoje dorosłe już dzieci, Jadwiga tylko gorzko się uśmiechała na wspomnienie tych obaw.
Zatrzymała się przed lustrem w sypialni, wpatrując się uważnie w swoje odbicie:
— Wcale nie tak źle — szepczy, obracając się raz w jedną, raz w drugą stronę. — Wyglądam na czterdzieści, czuję się podobnie. Nic mnie nie boli, wszystko się zgina, puk-puk w niemalowane.
Mrugnęła do swojego odbicia, jakby rzucając wyzwanie czasowi, i ruszyła wykonać zadanie od męża.
Świętowanie zaplanowano z rozmachem: nad polskim morzem, w gronie przyjaciół i rodziny. Jadwiga początkowo się sprzeciwiała – data, jej zdaniem, nie była powodem do zabawy, lecz do refleksji nad przemijaniem. Poza tym – drogo, daleko, kłopotliwie. Jej głos jednak utonął w chórze rodzinnego entuzjazmu. Mąż, Wojciech, którego wszyscy nazywali Wojtkiem, przysiągł, że wszystko zorganizuje: od podróży po slajdowisko przy dźwiękach kultowych piosenek Kultu. Montaż powierzył młodszemu synowi, a zdjęcia – oczywiście Jadwidze.
Usiadła na miękkim dywanie w salonie, ciężko wzdychając, i otworzyła starą komodę. Fotografii nie było wiele – ślady dwóch emigracji i niekończących się przeprowadzek. Dziecięcych zdjęć zachowało się niewiele: gdy jako dwudziestokilkulatka opuszczała rodzinną Łódź, nie miała miejsca na sentymenty. Część udało się odzyskać od rodziców, ale i oni mieli niewiele. Pierwsze małżeństwo, rozwód – stamtąd zabrała tylko kilka zdjęć: swoje, dzieci, przyjaciół. Reszta pozostała w przeszłości, która nigdy nie nadeszła.
Wojciech, w przeciwieństwie do pierwszego męża, amatora fotografii, rzadko brał aparat do ręki. Lata wspólnego życia jednak zrobiły swoje – zdjęć uzbierało się sporo. Potem życie przyspieszyło: telefony się psuły, dyski się starzały, foldery z plikami gubiły się pod dziwnymi nazwami. Albumy, które można było przeglądać, dotykać, wspominać, odeszły w niepamięć.
Przeglądając fotografie, Jadwiga natrafiła na zdjęcie z matury – w tej samej sukience, którą podarowali jej dziadkowie z Wrocławia. Kolejne – z praktyk w szpitalu po trzecim roku medycyny. Następne – komunia starszego syna, jego spięty uśmiech i jej duma. A potem – zdjęcie, które przykleiło się do innego. Ostrożnie je odkleiła. Serce zamarło. Kinga. Obok – Jadwiga w szmaragdowej sukience na chrzcinach córki Kingi.
Nie widziały się prawie trzydzieści lat.
Kinga dołączyła do ich grupy stażystów jesienią, przenosząc się z kardiologii na internę. Drobna, z krótką fryzurką i ogromnymi oczami, wyglądała na dziewczynkę, dopóki nie otworzyła ust. Wtedy wszyscy wiedzieli: to nie tylko bystra głowa, ale prawdziwy talent. Emigrantka z Lwowa, przyjechała z matką i mężem – starszym od niej o dobrych kilkanaście lat naukowcem. Egzaminy zdała za pierwszym razem, z takim wynikiem, że proponowano jej każdą specjalizację. Wybrała kardiologię – prestiżowo, blisko męża. Ale po pół roku nocnych dyżurów nie wytrzymała i przeniosła się na internę.
Z Jadwigą zrozumiały się od razu. A gdy matka Kingi zaczęła opiekować się synem Jadwigi, stały się niemal siostrami. Studia dobiegały końca, a przyjaciółki coraz częściej mówiły o przyszłości.
— Może endokrynologia? — zastanawiała się Jadwiga.
— Po co? — machnęła ręką Kinga. — Kolejne trzy lata nauki, a potem czekanie na pacjentów. Internista to od razu akcja, wszystkie drogi prowadzą przez ciebie!
W efekcie Jadwiga została na interne, a Kinga poszła w endokrynologię. I wyjechała do Gdańska.
Kinga miała idealną rodzinę: matkę, męża, młodszą siostrę – wszyscy ją uwielbiali. Tylko jednego nie mogła osiągnąć – dziecka. Lata prób, łez, klinik. Aż nagle – cud. Córka urodziła się tuż przed jej dyplomem. Kinga postanowiła zostać w Gdańsku, wśród ukraińskiej diaspory.
Rozstanie było trudne. Przyjaciółki często dzwoniły, matka Kingi wyrywała słuchawkę, domagając się wieści o „swoim maluszku” – synu Jadwigi. Ale czas mijał, telefony stawały się rzadsze, życie oddalało je od siebie. Aż nagle – zaproszenie na chrzciny, ukraińskie święto pierwszego roku dziecka.
Kinga opisywała uroczystość z zachwytem: suknia za dziesięć tysięcy złotych, stylistka z Warszawy, fryzury za osiemset złotych – i to w latach dziewięćdziesiątych! Jadwiga wpadła w panikę, ale jej fryzjerka Basia uspokoiła ją:
— Masz piękne włosy. Szczotka, suszarka, lakier – i będziesz królową.
Na wyprzedaży Jadwiga kupiła szmaragdową sukienkę z odkrytymi plecami, garnitur dla Wojtka, ogromną walizkę i balsam brązujący. Nie miała czasu na opalanie, a jej blada łódzka cera na bałtyckie słońce nie była przygotowana.
Przylecieli w piątek wieczorem. W sobotę – spacer po Gdańsku. Jadwiga włożyła wygodne adidasy, Wojtek koszulkę z napisem „Łódź – nie jest taka zła!” – i ruszyli zwiedzać miasto.
Plan był ambitny: Motława, kościół Mariacki, Długi Targ, nadbrzeże. W praktyce – korki, tłumy, targ okazał się zbyt hałaśliwy, a kościół był w remoncie. Za to zjedli coś modnego, drogiego i niezbyt smacznego. Wojtek narzekał, ale wszystko nagrywał.
Potem był spacer nad Motławą, mewy, zapach morza, uliczni grajkowie i aromat kawy. A także przechadzka po Długim Targu, gdzie każda witryna wyglądała jak kadr zChoć teraz patrzyła na to zdjęcie – szmaragdowa sukienka, pomarańczowa cera, absurdalna fryzura, przeziębienie przyjaciółki – widziała tylko ich szczęśliwe twarze i myślała, że życie, pomimo wszystko, potrafi być piękne.
