W małym miasteczku pod Łodzią, w przytulnym mieszkaniu na obrzeżach, rozgorzała prawdziwa rodzinna burza. Katarzyna, dwudziestopięcioletnia młoda mama, stała przy łóżeczku swojego synka, czując, jak w środku kipi od złości i zmęczenia. Jej opowieść to krzyk duszy kobiety rozdartej między macierzyństwem, obowiązkami żony a presją rodziny.
— Pokłóciliśmy się z mężem na całego — zwierza się Katarzyna, ocierając zmęczone oczy. — Tak, nie jestem święta, ale przecież odpowiadam za naszego syna! Staś jest ostatnio wyjątkowo marudny — pewnie ząbki zaraz zaczną wychodzić. Całe dni noszę go na rękach, nawet zupy nie zdążyłam ugotować.
Małe dzieci to próba, której nie każdy potrafi zrozumieć. Jej mąż, Wojciech, najwyraźniej nie chce tego widzieć.
— Wrócił z pracy i zaczął krzyczeć, że jest głodny jak wilk! — głos Katarzyny drży z oburzenia. — A jeszcze się wściekał, że nie wybiegłam go witać w przedpokoju. A ja w tym czasie kołysałam Stasia! Bałam się oddychać, żeby się nie obudził. Gdzie tu myśleć o witaniu męża z uśmiechem?
Wojciech chyba nie pojmuje, co to znaczy być matką niemowlęcia. Katarzyna wzięła na siebie wszystko: opiekę nad dzieckiem, dom, gotowanie. A mąż? On „utrzymuje rodzinę” i wymaga wygody, gorącej kolacji i idealnego porządku, jakby ona była czarodziejką, która może rozpaść się na kawałki.
Katarzyna starała się ze wszystkich sił być wzorową żoną, troskliwą matką i idealną gospodynią. Ale mały jest niespokojny, potrzebuje jej uwagi co chwilę, i czasem nie zdąży nawet przetrzeć podłogi, a co dopiero upichcić obiadu. Jej rodzice mieszkają daleko, pracują, nie ma od nich pomocy. A z teściową, Barbarą, relacje są napięte jak struna.
— Teściowa od samego początku była przeciwko naszemu małżeństwu — wspomina z goryczą Katarzyna. — Uważała, że jesteśmy za młodzi, że nie jesteśmy gotowi. A w rzeczywistości po prostu nie chciała wypuścić swojego Wojtka. Wróżyła, że rozpadniemy się w rok. A my wciąż jesteśmy razem. Choć… czasem sama nie wiem, na jak długo.
Po urodzeniu Stasia próbowała zbliżyć się do teściowej. Wydawało się, że lód topnieje: Barbara parę razy się uśmiechnęła, a nawet podarowała wnukowi grzechotkę. Ale do ciepłych relacji wciąż daleko jak do księżyca.
— I nagle Wojciech oświadcza, że mam obsesję na punkcie dziecka! — Katarzyna ledwo powstrzymuje łzy. — Mówi, że zajmuję się tylko Stasiem, a dla niego nie mam czasu. Zaproponował, żeby w sobotę pojechać do galerii, a synka zostawić z jego mamą.
Katarzyna nigdy nie zostawiała Stasia z obcymi. Maluch jest karmiony piersią, przywiązany do niej jak nitka do igły. Teściowa widziała wnuka może trzy razy — jak sobie poradzi? Ale Wojciech był nieugięty.
— Moja matka wychowała czwórkę dzieci! — rzucił. — Ona wie, co robić. Ma więcej doświadczenia niż ty.
Kupił nawet laktator, żeby Katarzyna mogła zostawić mleko dla synka. Problem w tym, że Staś absolutnie odmawia picia z butelki. Płacze, odwraca głowę, jakby czuł, że to nie mama.
Wojciech postawił ultimatum: jeśli Katarzyna nie zgodzi się zostawić syna z babcią, urządzi awanturę. Barbara, nawiasem mówiąc, nie ma nic przeciwko opiece nad wnukiem przez kilka godzin. Ale Katarzyna nie potrafi pozbyć się niepokoju.
— Nie ufam jej — przyznaje. — Nie dlatego, że jest zła. Po prostu… to moje dziecko. Mój Staś. A jeśli będzie płakał? Jeśli nie zrozumie, czego potrzebuje?
Wojciech natomiast upiera się, że potrzebują czasu we dwoje.
— Jesteśmy nie tylko rodzicami, ale też mężem i żoną! — rzucił w ferworze kłótni. — Czy zapomniałaś, co to znaczy być parą?
Te słowa zabolały KatarzKatarzyna przycisnęła Stasia mocniej do piersi, czując, jak łzy spływają jej po policzkach, bo choć kocha Wojtka, to nie wie, czy kiedykolwiek zdoła pogodzić jego oczekiwania z własnym instynktem matki.
