Aniu, musimy coś zrobić westchnęła Irena do słuchawki.
Co się stało? zapytała młodsza siostra, słysząc w głosie Ireny niepokój.
Już sam telefon od starszej ją zaniepokoił.
Zazwyczaj wymieniały krótkie wiadomości na WhatsAppie, a tu Irena upierała się na rozmowie głosowej.
Mama już nie może dłużej mieszkać sama. Gdybyś rozmawiała z nią częściej, to byś wiedziała wyrzuciła Irena z nutą żalu.
Daj spokój! Przejdź do rzeczy. Co się dzieje?
Irena znów westchnęła. Młodsza zawsze pierwsza się oburzała, od lat podkreślała swoją niezależność, więc wszelkie uwagi odbierała jak atak.
Przypominam ci, że mama ma już 73 lata. Jej ciśnienie wciąż skacze, czuje się słaba. Ledwo gotuje sobie coś do jedzenia, a o sprzątaniu nie wspomnę. Na zakupy po chleb czasem nawet nie ma siły wyjść.
Na szczęście sąsiadka, Pani Zofia, regularnie jej coś przynosi.
Chcesz powiedzieć, że mama głoduje? Anna zaniepokoiła się.
Nie, oczywiście! Co dwa tygodnie przyjeżdżam, przywożę zakupy. Ale chodzi mi o to, że mama już nie radzi sobie bez pomocy.
Co będzie, jeśli się przewróci albo coś sobie złamie? Przy jej tuszy, trudno byłoby potem nią się opiekować.
Obie siostry zamilkły.
Halina Majchrzak zawsze była korpulentna, a z wiekiem przybyło jej jeszcze kilogramów.
Mimo różnych dolegliwości jedzenia sobie nie odmawiała i zawsze się obrażała, gdy córki sugerowały dietę.
Poza tym bardzo jest samotna. Gdy wyjeżdżam, płacze, mówi, że wszyscy ją zostawili dodała Irena. To jest nie do zniesienia.
To co proponujesz? spytała Anna, już lekko poirytowana.
Irena zebrała się w sobie. Z Anną rozmowy coraz trudniej się toczyło.
Proponuję, żebyś przeprowadziła się do niej.
No świetnie! A czemu sama nie możesz? Anna nie kryła sarkazmu. Czekaj, już wiem! Bo masz Jurka, cudownego męża i pasierba, który ledwo 25 lat skończył i dalej na twoim utrzymaniu. Prawda?
Aniu, po co te złośliwości?
Bo ty zawsze wszystko narzucasz innym i w ogóle się ze mną nie liczysz! Anna niemal krzyczała.
Irena też się zirytowała.
A mama, gdy opiekowała się naszym ojcem, tobą i Marysią?! Między wioską a miastem jeździła, żeby ci pomóc, żebym ty, „ukochana córeczka”, mogła pracować i odpoczywać to wtedy było ok? Nic ci nie przeszkadzało?
Anna zamilkła na moment. Rzeczywiście, tak było po rozwodzie z ojcem Marysi była zdana sama na siebie, a teściowa, Pani Bożena, łaskawie pozwoliła jej i wnuczce mieszkać w kawalerce aż Marysia skończy 18 lat.
Ale wsparcie Haliny bardzo się wtedy przydało. Dobrze, ale przecież do końca życia nikt jej tego nie musiał wypominać?
Teściowa dotrzymała obietnicy, a potem otwarcie poprosiła o wyprowadzkę.
Marysia studiowała już wtedy w Toruniu, miała chłopaka, więc Anna postanowiła zacząć nowe życie i wyjechała do Warszawy do pracy.
Od kilku lat mieszkała w wynajmowanym mieszkaniu pod stolicą. Po czterdziestce niełatwo o dobrą pracę, ale Anna była w sumie zadowolona z życia na wieś wracać nie zamierzała.
Skąd możesz wiedzieć, jak to jest samotnie wychowywać dziecko?! odpowiedziała Irenie, celowo złośliwie.
Teraz to Irena zamilkła.
Po studiach została w Bydgoszczy, pracowała jako księgowa i planowała dobre zamążpójście.
Z kandydatami jednak bywało różnie: alkoholik, maminsynek, życiowy nieudacznik.
Dopiero w wieku 39 lat poznała Jurka starszy o trzy lata wdowiec z dziesięcioletnim synem Pawłem.
Pracował jako elektryk, dorabiał wszędzie, gdzie się dało. Nie pił, był oszczędny w słowach, uporządkowany. Irena zakochała się na zabój. 14 lat po ślubie (pobrali się po roku znajomości) robiła wszystko, by im dogodzić.
W końcu i z Pawłem nawiązała bliską relację.
Z czasem bardzo chciała mieć własne dziecko, ale się nie udało, więc Jurek i Paweł stali się całym jej światem.
Nie chciała tego stracić za nic w świecie.
Chciałam zabrać mamę do siebie powiedziała do telefonu. Ale mama nawet nie chce o tym słyszeć.
Jurek się zgodziłby przygarnąć teściową do dwupokojowego mieszkania? zadrwiła Anna. A może jemu nawet nie mówiłaś, bo wiesz, że mama odmówi?
Aniu, skończ! Porozmawiajmy poważnie, nie żartuj.
Już koniec rozmowy mruknęła Anna i się rozłączyła.
Irena zapadła w otępienie patrząc w jeden punkt. Najłatwiej byłoby, gdyby Anna wróciła na wieś do mamy. A ona przyjeżdżałaby z pomocą, przywoziła produkty, może i jakaś praca zdalna by się znalazła.
Choć wieś była mała, internet działał bez zarzutu.
Tyle że Anna ewidentnie nie zamierzała jej pomagać. Jak była rozpieszczona w dzieciństwie, taka została.
Nie da się już nikogo zmusić.
Rozmawiałam z mamą. Mówi, że radzi sobie świetnie i nie potrzebuje pomocników. Przestań robić zamieszanie! napisała następnego dnia Anna.
Irena nawet nie odpisała.
Przecież Anna z mamą rozmawia raz w miesiącu przez telefon, a mama jej nie żali się, tylko cieszy się, gdy się przypomni.
Irena za to co tydzień słucha łez matki i potem długo nie śpi.
Nawet Jurek, zwykle nieczuły na jej humory, zapytał ostatnio, czy coś się nie dzieje.
Nic mu nie powiedziała nie chciała go obciążać. Ale nie miała pojęcia, co robić.
Zatrudnić opiekunkę? Przecież na to brakłoby złotówek.
Dość tego! Jurek odstawił filiżankę z herbatą. Już trzeci miesiąc chodzisz jak struta. Powiedz, co się dzieje?
Irena nagle się rozpłakała, ale szybko się opanowała (mężczyźni nie lubią łez), i streściła całą sytuację.
Dlaczego mi nie powiedziałaś, że z Panią Haliną jest źle? popatrzył na nią surowo Jurek.
Nie chciałam cię martwić mruknęła ze spuszczoną głową.
Chyba niepotrzebnie się zwierzyła. Czy potrzebny jest mu taki kłopot?
Rozumiem Jurek wstał od stołu. Dziękuję za kolację, idę spać.
Nawet wiadomości nie obejrzał, jak zwykle. Co teraz będzie?
Irena przewracała się w łóżku pół nocy, rankiem zaspała. Dziś sobota, do pracy nie szła, ale Jurkowi zawsze śniadanie podawała punktualnie.
Tymczasem mąż spokojnie pił herbatę i coś czytał w telefonie.
Wstałaś? odwrócił się do niej. Miał poważny wyraz twarzy, ale głos brzmiał łagodnie.
Już, już, zaraz podam śniadanie! zaaferowana rzuciła się do kuchni.
Usiądź, porozmawiajmy.
Irena powoli usiadła na stołku, wyczekując.
Pomyślałem, trzeba twojej mamie pomóc. Starych ludzi nie zostawia się samych.
Moja mama nie doczekała emerytury Wiesz co, przeprowadzamy się do niej.
Już sprawdziłem mogę zatrudnić się u miejscowego rolnika, a dla ciebie przecież też coś się znajdzie.
Irenie aż ścisnęło się w żołądku.
Jurek jesteś pewien?
Oczywiście. Myślisz, że zapomniałem, jak Pani Halina traktowała Pawła w wakacje i dbała o mnie, gdy byłem owdowiałym facetem z dzieckiem? Dobra pamięć mi została. I tak zawsze chciałem na wieś wrócić.
O ile tylko teściowa się zgodzi.
Irena patrzyła na męża osłupiała. Takiego gestu po swoim Jurku się nie spodziewała. Czy to naprawdę się dzieje?
A Paweł? zapytała bezwiednie.
Co Paweł? zdziwił się mąż. Jest dorosły, ma pracę i swoje życie. Pewnie się nawet ucieszy, że uwolni mu się mieszkanie.
Jurku! Rzuciła się mu na szyję, pociągając nosem, zapominając zupełnie, że nie cierpi okazywania uczuć publicznie.
Ale nie odsunął jej, tylko pogładził ją po ramionach.
Spokojnie, wszystko będzie dobrze.
Irena naprawdę miała nadzieję, że Jurek ma rację. Bo czasem to właśnie pomoc, dobroć i odwaga zmieniają życie na lepsze nasze i naszych bliskich.
