Kiedykolwiek mój mąż i ja się kłócimy, moi rodzice biorą jego stronę. Mówią, że mam silny charakter i z łatwością potrafię zrobić z igły, widły. Kiedy odmówili mi przyjęcia do domu, jak przyszłam do nich po ogromnej awanturze, po prostu nie mogłam w to uwierzyć. Tego dnia mój mąż wrócił z pracy i od razu zażądał ode mnie kolacji. Wyjaśniłam mu, że dziś jest mój wolny dzień.
Poszłam do salonu kosmetycznego, zrobiłam sobie manicure i spotkałam się z koleżanką. Nie miałam czasu na przygotowanie wieczornego posiłku. Zaczął na mnie krzyczeć.
– Pracowałem cały dzień, żebyś mogła wydać pieniądze na salony piękności, a Ty nawet nie mogłaś zrobić jakiejś zupy? Co ja i nasz syn mamy jeść wieczorem?
Dla mnie jego słowa i ton, w jakim je wypowiedział, były ostatnią rzeczą, jaką chciałam usłyszeć. Nie milczałam i powiedziałam mu wszystko. Krzyczałam nawet, gdy pakowałam rzeczy i ubierałam syna. Mąż nawet nie próbował mnie powstrzymać. Po prostu siedział na kanapie i oglądał telewizję.
Postanowiłam udać się do rodziców, ale odmówili mi schronienia.
– Weź swojego syna i wynoś się z naszego mieszkania – powiedziała moja matka.
Jak mogła stanąć po jego stronie? Powiedziała, że powinnam bardziej zająć się rodziną i nie myśleć o salonach kosmetycznych. Tato stwierdził, że gdybym była jego żoną, to już dawno by mnie wyrzucił.
Nie było wyjścia, musiałam wrócić do domu i przeprosić męża, ale nadal nie mogę uwierzyć, że moi rodzice tak mnie potraktowali.
