Nie przyszła… Bo już nie mogła.
Wrócił z delegacji trochę wcześniej niż zwykle — o szóstej trzydzieści. W mieszkaniu panowała dziwna, niepokojąca cisza. Żadnego dźwięku. Żadnego zapachu gotowanej kolacji. Żadnego jej zwyczajnego: „Jesteś? Zaraz coś podam”. Przeszedł przez wszystkie pokoje. Zajrzał do łazienki, do toalety. Kuchenka zimna. Czajnik pusty. W lodówce równo poustawiane pojemniki z jedzeniem — wszystko świeże, domowe. Ale samej pani domu nie było.
„Gdzie ona się włóczy?” — pomyślał ze złością i wybrał numer. Telefon dzwonił, ale nikt nie odbierał.
„Dobra, zjem coś. A potem się wyjaśni” — rzucił telefon na kanapę i usiadł przy kuchennym stole.
Minęła godzina. Siódma trzydzieści. Zadzwonił ponownie. Bez odpowiedzi. W głowie zaczęły kotłować się podejrzenia.
„Miała może kochanka? O, ta suka… Ja się haramucę na północy, pieniądze przysyłam, a ona sobie jeździ wygodnie autem, które sam kupiłem. Uczyłem ją prowadzić, głupia! Dzieci woziła, zakupy nosiła, a teraz, jak dzieciaki dorosły, pewnie postanowiła się zabawić. No to ja jej pokażę…”
Przypomniał sobie, jak ją opędzlował za każdą rysę na karoserii, jak decydował, w którym sklepie ma robić zakupy, kiedy się ostrzyc, jaki kolor włosów nosić. I przecież nie pracowała — sam nalegał, żeby zajmowała się tylko domem i dziećmi.
„A ta niewdzięczna bestia teraz pewnie hula. Spiorę ją, żeby wiedziała, gdzie jej miejsce. Niech siedzi w domu, jak przystało.”
Winda zaturkotała. Rzucił się do drzwi, spojrzał przez wizjer — to nie ona. Na wieszaku nagle zauważył kluczyki od auta. Czyli była w domu. Czyli wyszła gdzieś pieszo? Jeszcze gorzej…
„Serio się odważyła? Uciekła?”
Biegał po mieszkaniu. Sprawdził szafę — ubrania na miejscu. A telefony wciąż ignorowała.
„No tak, dziwka. Dziewiąta trzydzieści, a jej wciąż nie ma.”
Włączył telewizor, żeby się rozproszyć, ale nie śledząc programu, zanurzył się w niespokojny sen.
Obudził się o wpół do dwunastej. Żony wciąż nie było. Serce ścisnęło się w piersi. Wściekły, znów zadzwonił. Na drugim końcu odezwał się kobiecy głos.
„Dzień dobry, dzwonię z izby przyjęć chirurgii. Z kim mówię?”
Wrzasnął:
„Jaka chirurgia? Oszalałaś?!”
Połączenie się urwało. Znów wykręcił numer. Tym razem odezwał się mężczyzna.
„Proszę przestać obrażać naszych pracowników. Czy może pan teraz przyjechać do szpitala, na chirurgię?”
„Po co? Co się dzieje?”
„Trzeba podpisać dokumenty. Zrobiliśmy, co w naszej mocy. Niestety… proszę przyjąć nasze kondolencje. U pańskiej żony doszło do zatrzymania akcji serca.”
Zdrętwiał.
„Co wy pieprzycie? Serce? Przecież ona go nigdy nie miała! Ona po prostu nie chce wrócić do domu! Gdzie ona jest?!”
„Pana żona nie żyje” — powtórzył głos w słuchawce.
I tyle. Świat się zawalił.
Później wytłumaczyli mu: pielęgniarka z przychodni wezwała ją, przekazała wyniki badań. Coś zaniepokoiło lekarzy. Poprosili, żeby wpadła. Po wizycie wyszła z przychodni, ale nie doszła do przystanku — zakręciło jej się w głowie, usiadła na ławce. Wmawiała sobie, że wszystko będzie dobrze. Że mąż wróci — a w domu będzie jedzenie i wyprasowane koszule. Że wszystko przygotuje. I oczywiście da radę — przecież operacja prosta, robią je często…
Ale nie zdążyła. Nie wróciła.
Został w mieszkaniu, gdzie każdy szczegół był jej dziełem — jej rękami, jej troską. I zrozumiał: nie wiedział, jak bardzo jej potrzebował, dopóki nie było za późno.
A na stole leżała kartka: „Kupić jabłka. Ugotować rosół. Wyprasować koszule. Pogadać z mężem — może dość tych delegacji?”
Ale już nie pogada…
Życie bywa okrutne — uczymy się cenić to, co mamy, dopiero gdy to tracimy. Najbardziej boli cisza po kimś, kto zawsze mówił pierwszy.
