Myśli plątały się w głowie, a w sercu kipiała zazdrość i uraza. Dlaczego oni tak z nią postąpili? Czyż nie kochała swojego męża? Czy była złą żoną i matką dla ich syna?
Ale to, co wydarzyło się później, przekraczało wszelkie granice.
Kinga była pewna, że ona i mąż są sobie przeznaczeni. Ich dziesięcioletnie małżeństwo z Darkiem uważała za naturalną kolej rzeczy.
Tego dnia wracała z delegacji, na którą wyjechała dwa dni wcześniej. Szef wezwał ją do siebie i oznajmił, że tylko ona poradzi sobie z problemami w jednym z oddziałów.
— To zajmie najwyżej trzy dni. Pakuj się, Kinga, i nie wymyślaj żadnych wymówek. Wyjeżdżasz jutro — powiedział lekko zirytowanej kobiecie.
Kinga miała własne plany na najbliższe dni, a wyjazd do obcego miasta w nie nie pasował. Ale z szefem się nie dyskutuje. Nie mogła nawet przypomnieć mu, że w firmie na delegacje jeździ głównie młodszy personel, choć to on sam wprowadził tę zasadę. Ona już swoje odjeździła, a po trzydziestce liczyła na spokojniejszy i stabilniejszy grafik.
— Darku, wyjeżdżam służbowo. Myślę, że na trzy dni. Dopilnuj, żeby Staś nie opuszczał lekcji z korepetytorem, bo ostatnio się wymiguje. A pieniędzy nie wracają. I żeby jadł normalnie, nie chipsami i sucharkami, tylko zupą i kotletami, które zostawię w lodówce.
— Dobrze, dopilnuję, nie martw się — mruknął obojętnie mąż, nie odrywając wzroku od smartfona.
— I tyle? — zdziwiła się Kinga. — Nawet cię nie smuci mój wyjazd? Słuchaj, odłóż już w końcu ten telefon!
— Przecież nie wyjeżdżasz na miesiąc. Wrócisz za trzy dni, sama mówiłaś. A my ze Stasiem jakoś przeżyjemy bez ciebie.
Przy tych słowach Dariusz w końcu podniósł wzrok na żonę i nawet się uśmiechnął.
— A czemu znów cię wysyłają? Przecież już swoje odjeździłaś? — zdziwił się.
— Potrzebują doświadczonego specjalisty. Tak mi sam szef powiedział. Doświadczonego i stanowczego! — odparła z dumą, wiedząc, jak ją cenią w pracy.
Podczas delegacji postanowiła się pośpieszyć i wrócić do domu dzień wcześniej. Choćby tylko jeden dzień. Chciała go spędzić w ciszy, dla siebie.
Pociąg zbliżał się już do rodzinnego miasta. Kinga była w dobrym nastroju. Myślała o pustym mieszkaniu, które na nią czeka. Mąż w pracy, dziesięcioletni Staś w szkole. Będzie miała chwilę tylko dla siebie.
Najpierw weźmie kąpiel z aromatyczną pianą. Potem maseczki na twarz i dłonie. Może nawet się zdrzemnie — luksus, na który dawno sobie nie pozwalała. A potem Staś wróci ze szkoły. Będzie musiała go nakarmić, pomóc z lekcjami. Z tą pracą nawet nie pamiętała, kiedy ostatnio poświęciła synowi czas. Nawet na macierzyńskim nie siedziała długo — wróciła do pracy, zostawiając dziesięciomiesięcznego Stasia pod opieką emerytkowej cioci.
Nie powiedziała mężowi, że wraca wcześniej — czy zapomniała, czy zrobiła to specjalnie, teraz nie miało znaczenia. To miała być niespodzianka. Wieczorem wróci do domu, a tam żona, ciepły obiad i odrobione lekcje. Cóż za błogość!
Wzruszona wspomnieniami o ich pierwszym spotkaniu i nagłym ślubie z Darkiem, Kinga w drodze do domu wstąpiła do sklepu po butelkę wina i ulubiony tort męża. Niech ten wieczór będzie romantyczny. Tak bardzo tego pragnęła. Ostatnio trochę się od siebie oddalili — ona zajęta pracą, on wciąż w telefonie. Nawet rozmawiać im się nie chce. Jak obcy ludzie!
Gdy otworzyła drzwi do mieszkania, od razu poczuła, że nie jest sama. W przedpokoju stały szpilki. W szafie wisiała jasna futrzana kurtka, a z niej unosił się słodki, duszący zapach perfum, od którego zrobiło jej się niedobrze.
A może nie od perfum, tylko od świadomości, że czeka ją bardzo nieprzyjemna scena. Zamiast kąpieli, maseczek i rodzinnego wieczoru z winem będzie awantura.
Może nawet nie będzie już rodziny. Bo zdrady Kinga nie wybaczy. Po prostu nie potrafi.
Zebrała się w sobie. Musi zachować zimną krew, by nie wyglądać śmiesznie w oczach zdradzieckiego męża i tej obcej kobiety, która ośmieliła się wejść do jej domu, by zabawiać się z cudzym mężem. I zniszczyć jej szczęście.
Słyszała śmiechy i terazUsłyszała śmiech i cichą rozmowę dobiegającą z sypialni, a w jej sercu narastała pewność, że niektóre zdrady nie zasługują na wybaczenie.
