Dziewczyny, przyznajcie się, która z was jest Liliana? dziewczyna patrzyła na nas z przyjaciółką z zaciekawieniem i lekkim przebiegłym uśmieszkiem.
Ja jestem Liliana. A co? odparłam, zdezorientowana.
Masz list, Liliano. Od Wojtka nieznajoma wyjęła z kieszeni fartucha pogniecioną kopertę i podała mi ją.
Od Wojtka? A gdzie on jest? zdziwiłam się.
Przenieśli go do internatu dla dorosłych. Czekał na ciebie, Liliano, jak na mannę z nieba. Wypatrzył oczy. A ten list dał mi do przeczytania, żebym sprawdziła błędy. Nie chciał się ośmieszyć przed tobą. No, muszę lecieć. Zaraz obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni dziewczyna spojrzała na mnie z wyrzutem, westchnęła i pobiegła.
…Pewnego dnia, spacerując z przyjaciółką, przypadkiem zawędrowałyśmy na teren obcego ośrodka. Miałyśmy po szesnaście lat, wakacje cieszyły, a my pragnęłyśmy przygód.
Usiadłyśmy z Kasią na wygodnej ławce. Gadamy, śmiejemy się. Nie zauważyłyśmy, gdy podeszli do nas dwóch chłopaków.
Cześć, dziewczyny! Nudzicie się? Poznamy się? wyciągnął do mnie rękę jeden z nich. Jestem Wojtek.
Liliana odpowiedziałam. A to moja przyjaciółka Kasia. A tego cichego kolegę jak nazywać?
Leszek cicho rzucił drugi.
Chłopcy wydali nam się staroświeccy i zbyt poważni. Wojtek stanowczo zauważył:
Dziewczyny, po co nosicie takie krótkie spódniczki? A Kasia ma zbyt odkryty dekolt.
Hm… Chłopcy, nie zaglądajcie tam, gdzie nie trzeba. Bo jeszcze oczy wam się „rozbiegną” zaśmiałyśmy się z Kasią.
Nie da się nie patrzeć. Jesteśmy mężczyznami. A może jeszcze palicie? dopytywał się pruderyjny Wojtek.
Oczywiście, palimy. Ale nie zaciągamy się żartowałyśmy.
Dopiero teraz zauważyłyśmy, że z nogami chłopaków coś jest nie tak. Wojtek ledwo się poruszał, a Leszek wyraźnie utykał na jedną nogę.
Tutaj się lecz
