Mieliśmy dużą i zżytą rodzinę. Mój brat i ja urodziliśmy się późno, bo nasi rodzice przez długi czas nie mogli mieć dzieci. Rok temu zmarł nasz ojciec, a moja matka bardzo to przeżyła. Nerwy odbiły się na jej sercu i dostała zawału. Lekarzom udało się ją uratować, ale po tym doświadczeniu moja mama bardzo się zmieniła. Stała się nerwowa, trudno jej było poruszać się po domu, nie mogła mieszkać sama.
Wtedy z mężem musieliśmy przeprowadzić się do jej mieszkania, aby mieć ją na oku. Zmieniłam pracę, aby móc pracować zdalnie z domu. W rzeczywistości było to bardzo trudne. Myślałam, że tak będzie tylko na początku, a potem się przyzwyczaję, ale nie, z dnia na dzień było coraz gorzej. Czasami w nocy mama potrafiła wyjść z mieszkania. Biegaliśmy z mężem i szukaliśmy jej po całym bloku.
Stała się bardzo humorzasta, zachowywała się jak małe dziecko. Rozumiem, że zdarza się to chorym ludziom, ale ja absolutnie nie mogłam odpocząć po pracy. Nawet przez jeden dzień. Wtedy powiedziałam bratu, żeby zabrał mamę do siebie na weekend. Spróbował raz, ale następnego dnia przywiózł ją z powrotem. Powiedział, że jego żonie trudno było poradzić sobie z obcą dla niej kobietą. Rozpętałam aferę, bo mojemu mężowi też jest ciężko, ale jakoś żyjemy z mamą i próbujemy sobie radzić. Potem mój brat nawet nie przyjeżdżał do mamy, nie pomagał nam finansowo, nawet z lekami dla mamy. Zdałam sobie sprawę, że sama nie poradzę sobie z matką. Ona potrzebuje specjalnej opieki, a ja muszę być w stanie komunikować się z nią w inny sposób.
Wtedy zdecydowaliśmy z mężem, że zabierzemy mamę do Domu Opieki. Wybraliśmy najlepszy ośrodek i byliśmy gotowi zapłacić za niego dużo pieniędzy. Kiedy mój brat dowiedział się o naszej decyzji, natychmiast zaczął na mnie krzyczeć. Mówił, że porzucam matkę na starość, że jestem okropną córką
– To idź i sam opiekuj się matką… Nie wytrzymałeś nawet jednego dnia, a ja tak żyję już prawie rok.
– Mieszkasz w mieszkaniu matki, więc musisz się nią opiekować.
– Jeśli myślisz, że chodzi o mieszkanie, to sam z nią zamieszkaj!
Mój brat nic nie zrobił. Zabraliśmy mamę do wybranego ośrodka, wynajęliśmy jej mieszkanie, a pieniędzmi z wynajmu opłacaliśmy Dom Opieki. Odwiedzaliśmy ją w każdy weekend. Jej syn nigdy się nie pojawił, nawet nie zapytał, jak jej się teraz żyje.
