Nie jesteś żoną, jesteś tylko gosposią. Nawet dzieci nie masz!
Mamo, Zofia się tu wprowadzi. Robimy remont, nie da się teraz mieszkać w naszym mieszkaniu. Mamy przecież wolny pokój, po co ma się męczyć w hałasie i kurzu? oznajmił mąż Zofii.
Wyglądało na to, że ten pomysł nie przeszkadza mu ani trochę, czego nie można było powiedzieć o jego żonie i matce. Teściowa nie mogła znieść Zofii.
Muszę pracować, nie mogę tutaj cały czas być szepnęła Zofia.
Żona pracowała zdalnie i potrzebowała ciszy. Maciej większość dnia spędzał w pracy, więc niełatwo było wytrzymać pod jednym dachem z teściową. Zofia była przyzwyczajona do samotności, gdzie nikt nie zawracał jej głowy.
Patrzyła na teściową i słowa nie chciały przejść jej przez gardło. Teściowa nie chciała Zofii w swoim domu, ale sytuacja zmusiła ją do ustępstw. Usiadły do kolacji.
Zofio, podasz swoją słynną sałatkę? zapytał Maciej.
Macieju, nie jedz tego świństwa z marketu. Ja ci zrobiłam inną sałatkę, zdrową! pouczała teściowa.
Zofia aż pobladła. Jej mąż miał alergię na ogórki jak teściowa mogła o tym zapomnieć? Gdy był dzieckiem, nie przejmowała się tym; twierdziła, że bez sensu biegać po lekarzach, wystarczy tabletka.
On ma uczulenie. Dlaczego dałaś ogórki do tej sałatki? zapytała Zofia.
Co ty opowiadasz? Jeden ogórek nikogo nie zabił, oburzyła się teściowa.
On będzie się źle czuł.
Zofio, nie przesadzaj. Przecież nie ma żadnej alergii. Jego matka zna go lepiej od ciebie.
Jestem jego żoną. Dbam o swojego męża.
Ty nie jesteś żoną, tylko gosposią. Jakbyś miała dzieci, to byśmy pogadały.
Zofia nerwowo wstała od stołu i uciekła do pokoju. Teściowa zawsze wiedziała, jak ją zabolać. Maciej poszedł za nią, by ją pocieszyć.
Macieju, przepraszam. Może lepiej pójdę do swoich rodziców, albo wrócę do biura. Nie potrafię mieszkać z twoją matką.
Poczekaj, spróbuję z nią pogadać. Na pewno się opanuje.
Nie, to już było tyle razy. Nie będziemy żyć w zgodzie pod jednym dachem.
Ostatecznie musieli wynająć na chwilę mieszkanie, by uniknąć kolejnej rodzinnej awantury. Teściowa oczywiście miała swoje żale, ale nie było wyjścia. Za to Zofia cieszyła się, że ma tak kochającego i wspierającego męża.
