— Córeczko, wyjdź za Artura Lewandowskiego — będziesz żyć jak u Pana Boga za piecem. Ma gospodarstwo, samochód, dom. Po co ci ten biedak Andrzej? — rzucił z irytacją Witold Kowalski, patrząc na córkę. Stał w kuchni, ogrzewając dłonie nad piecem, a w środku wrzała w nim złość — nie do dziecka, ale do jej uporu.
Witold całe życie pracował jako mechanik w gospodarstwie rolnym pod Poznaniem. Był gospodarny do szpiku kości: dom, cztery ogrody, gęsi, kaczki, świnie, maszyny, nowy płot z falistej blachy. Żona Maria — cicha, dobra, pracowita. Starszy syn Damian dawno się ożenił, a młodsza córka, Kinga, właśnie skończyła szkołę pielęgniarską. Piękna, rumiana, z jasnym spojrzeniem, a serce ojca bolało — broń Boże, odda się niewłaściwemu.
Witold miał przyjaciela — Krzysztofa Lewandowskiego. Przyjaźnili się ponad dwadzieścia lat, razem pili, siali, jeździli na ryby. Krzysztof miał duże gospodarstwo, handlował mięsem i jajami na targu, a jego syn Artur był jedynakiem. Zamożny, wprawdzie z charakterem, ale Witoldowi wydawało się, że lepszej partii nie znajdzie.
— Zrozum, Kinga — tłumaczył raz jeszcze — Artur to szansa. Chcesz żyć, nie licząc każdego grosza? Masz drogę przed sobą. A ten twój Andrzej… Co on ma? Sierota, wychowywał się u ciotki w Gnieźnie. Ani ziemi, ani dachu, ani złamanego grosza.
Kinga słuchała w milczeniu, zacisnęła usta, aż w końcu powiedziała stanowczo:
— Nie wyjdę za Artura. Kocham Andrzeja. I koniec.
Słowa jej były jak bat. Witold zbladł z wściekłości, ale ugryzł się w język. Następnego dnia spotkał się z Krzysztofem, wypili, przekąsili, pośmiali się. I umówili: w następny weekend przyjadą swaty. Witold wrócił do domu, a ledwie przekroczył próg, krzyknął do żony:
— Jutro zarzynamy świnię! Kinga „przepita” — teraz będzie narzeczoną Artura!
Maria zrobiła się blada.
— Oszalałeś?! To jarmark, czy co? Ona jest człowiekiem, nie bydłem! Myślisz, że możesz nią handlować?
Kinga wszystko słyszała. Tej samej nocy spakowała rzeczy do małego plecaka, zostawiła mamie list — wybacz, kocham, nie mam wyboru — i uciekła przez okno do Andrzeja. Po tygodniu wzięli ślub bez wesela, bez sukni, wynajęli pokój w kamienicy na przedmieściach.
Rok Witold nie odzywał się do córki. Maria jeździła do niej po kryjomu — przynosiła jedzenie, tuliła wnuka, którego Kinga urodziła osiem miesięcy później. Potem zmarła ciotka Andrzeja, a młodzi odziedziczyli stary dom. Zaczęli budować nowy — cegła po cegle, wszystko własnymi rękami.
Pewnego dnia Witold sam przyszedł pod ich bramę, popatrzył na budowę i zapytał:
— No cóż, zięciu, może pomogę z fundamentem?
Odtąd się pogodzili.
Sześć lat później Kinga i Andrzej mieli dwupiętrowy dom, oborę, maszyny i dwóch synów. Cała okolica im zazdrościła. A Artur Lewandowski dwa razy się rozwodził i wciąż mieszkał z rodzicami. Bez pracy, bez celu, z butelką w ręce.
— To nasz syn — mawiała teraz Maria do sąsiadek. — I Andrzej, i Damian — obaj nasi.
A Witold patrzył na wnuki i myślał, jak dobrze, że serce córki tamtego dnia nie dało się złamać.
