Dzisiaj znowu w naszym domu było słychać kłótnie – nie między mną a mężem, a przez tego zięcia. Ten człowiek, którego moja córka wybrała na męża, to skrajny leniwy i nieodpowiedzialny typ. Nie pracuje od ponad roku – co najwyżej dorabia tu i ówdzie, a resztę czasu spędza w domu. Córka ciągnie całą rodzinę, wychowując dwójkę maluchów, sama będąc na urlopie macierzyńskim. A on? On po prostu jest.
Zaproponowałam pomoc. Ale postawiłam warunek. Tak, twardy i konkretny: nie dam ani grosza, dopóki nie rozwiedzie się z tym pasożytem. Bo pomagając jej, w pewnym sensie utrzymuję też jego. A nie mam zamiaru finansować czyjegoś lenistwa.
Od początku nie podobał mi się Kacper. Miałam nadzieję, że to minie, że się opamięta. Ale niestety – wzięli ślub. Młodość, miłość, złudzenia – zaćmiły jej rozum. Teraz zbieramy żniwo.
Oddaliśmy im mieszkanie po babci. Wcześniej wynajmowaliśmy je lokatorom, a to był nasz jedyny dodatkowy dochód do emerytury. Młodzi nie mieli pieniędzy na wynajem, więc poszliśmy im na rękę. Prosiłam tylko – zróbcie choć remont, odświeżcie, żeby dzieciom było wygodnie.
Kacper i tu pokazał, kim jest:
– Nie będę się tym zajmował. Nie jestem majstrem, jestem humanistą. Niech robią ci, co za to biorą pieniądze. Trzeba wynająć fachowców.
A za jakie, u licha? Nawet na śrubokręt nie zarobił. Umie tylko filozofować i narzekać, jakie to ma pecha. Wieczorami nie może pracować, w weekendy musi „odpoczywać”. Przywykł, że wszystko mu się należy.
Kiedy zapytałam wprost, czy nie uważa, że to zwykły nierób, obraził się. „Jestem niesprawiedliwie traktowany”. A córka? Zamiast mnie choć trochę wesprzeć, zaczęła wytykać:
– Przez ciebie znowu się pokłóciliśmy. Po co się wtrącasz?
Postanowiłam się odciąć. Ale ostrzegłam: skoro wlazłaś w to bagno, sama daj sobie radę. Nie przychodź potem z wyciągniętą ręką. Ale gdy dowiedziałam się, że znów jest w ciąży, a właściwie że to bliźniaki, serce mi się ścisnęło. Myślałam, że Kacper się ogarnie – jednak zero zmian. Wszystko znów spadło na nas. Dokończyliśmy remont, szukaliśmy łóżeczek, nawet na wizyty do lekarza ją woziłam. On? Dalej na kanapie, z laptopem.
Maja, choć starała się ze wszystkich sił, zaczynała chyba rozumieć, z kim związała życie. Razem, choć z trudem, przygotowaliśmy mieszkanie. Wszystko własnymi rękami. On oczywiście coś tam kupił na wyprzedaży, ale to nie tłumaczenie. Kiedy masz rodzinę, musisz być mężczyzną. A on? To lokator we własnym domu, gdzie inni robią wszystko za niego.
Potem odkryliśmy, jak w ogóle wiążą koniec z końcem – wzięli kartę kredytową. Ani słowa nam nie powiedzieli. Ukrywali to. Aż zadzwoniła:
– Mamo, nie dajemy rady… Pomóż…
Byłam wściekła.
– Maja! Urodziłaś dzieci człowiekowi, który nawet żarówki nie potrafi wkręcić! Jak chciałaś to wszystko ciągnąć sama?
– To tylko przejściowe problemy…
– Jakie przejściowe?! Masz dach nad głową, rodziców, którzy dźwigają wszystko za was. A on nawet pracy nie szuka – raz pensja za mała, raz daleko, raz grafik nie pasuje!
– Mamo, nie rozumiesz… On szuka! Po prostu nie chce pracować za grosze!
– Tylko że to my żyjemy za te grosze! Ty, twoje dzieci, on – kosztem nas!
Mam dość. Nie chcę być już ich krową dojną. Powiedziałam:
– Dopóki się nie rozwieziesz, zapomnij o naszej pomocy. Ani złotówki więcej. Chcesz z nim żyć – twoja sprawa. Ale radź sobie sama.
Załkała.
– Chcesz, żeby moje dzieci dorastały bez ojca?
A ja wierciło mi to w sercu od dawna:
– Lepiej bez ojca, niż z takim. Bez wzoru mężczyzny, który żyje na cudzy koszt.
Jestem matką. Ale nie chcę już być ofiarą. Chcę, żeby moja córka wychowywała dzieci z mężczyzną, a nie z ciężarem. Żeby szanowała siebie. A nie prosiła o pomoc, podczas gdy on pije herbatę z ciastkiem. Dałam wszystko, co mogłam. Teraz – dość.
