Krzysiu, zajmiesz się Jankiem? zawołała Kinga, poprawiając szalik przed lustrem. Wrócę wieczorem, pewnie koło szóstej. Nie zapomnij go nakarmić. W lodówce jest gotowe, tylko podgrzej.
Sobota zapowiadała się wyjątkowo nerwowo w pracy był nagły kryzys, a szef poprosił ją o przyjście w weekend. Nikt inny nie mógł tego ogarnąć. Kinga zgodziła się bez wahania. Praca dawała jej nie tylko złotówki, ale też poczucie, że jest potrzebna.
Pięcioletni Janek spokojnie bawił się w swoim pokoju samochodzikami. Kinga słyszała, jak syn coś mamrotał, udając odgłosy silników. Zwykłe sobotnie przedpołudnie. Sprawdzała już zawartość torebki, znalazła klucze, gdy z pokoju wyszedł Krzysztof.
Nie powiedział obojętnie.
Kinga zastygła, ręka zawisła na klamce. Odwróciła się, patrząc na męża ze zdumieniem.
Co?
Nie będę dziś pilnować dziecka powtórzył Krzysztof, mijając ją i sięgając po kurtkę. Mam swoje plany.
Kinga wpatrywała się w niego, nie wierząc własnym uszom. Sześć lat małżeństwa, a nigdy ani razu mąż nie odmówił opieki nad synem. Zawsze wydawał się wzorowym ojcem. Stała, próbując ogarnąć sytuację, podczas gdy Krzysztof spokojnie założył buty i skierował się do drzwi.
Krzysiu, nie rozumiem. Co się stało? Kinga zrobiła krok w jego stronę, ale on wyminął ją, jakby była przeszkodą na drodze.
Nic się nie stało rzucił i wyszedł, nie oglądając się.
Drzwi zatrzasnęły się przed nosem Kingi. Stała na środku przedpokoju, ściskając pasek torebki. W środku wszystko się ścięło. Miała być w pracy za godzinę. Za godzinę! Chwyciła telefon, drżącymi palcami wybierając numer matki.
Mamo, wybacz zaczęła Kinga. Potrzebuję pomocy. Pilnie. Możesz przyjść do Janka?
Na szczęście matka nie zadawała pytań.
Kinga szybko przeliczyła czas i zrozumiała, że mama zdąży za późno. Rzuciła się do sąsiadki. Pani Helena, starsza kobieta z naprzeciwka, zawsze pomagała w trudnych sytuacjach. Kinga zapukała, patrząc na nią błagalnie.
Pani Heleno, ratujcie. Zajmijcie się Jankiem pół godziny, dopóki nie przyjedzie mama. W pracy awantura, a Krzysiek Krzysiek poszedł załatwić swoje sprawy.
Pani Helena tylko pokręciła głową, ale się zgodziła. Kinga wróciła do mieszkania, szybko wytłumaczyła synowi, że zostanie u pani Heleny, i wybiegła. Całą drogę do biura towarzyszyło jej dziwne uczucie nierealności. Co to było? Dlaczego Krzysztof się tak zachował? Może się pokłócili, a ona nie zauważyła? Przeszukiwała pamięć, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Wczoraj wieczorem spokojnie jedli kolację, oglądali film. Nawet rozmawiali o planach na tydzień.
W pracy nie mogła się skupić. Wykonywała zadania automatycznie, a myśli krążyły wokół porannej sceny.
Kilka razy próbowała napisać do Krzysztofa.
*Gdzie jesteś?*
*Co się stało?*
*Dlaczego tak postąpiłeś?*
Ale wiadomości pozostawały bez odpowiedzi. Telefon milczał. Kinga co pięć minut sprawdzała ekran bez skutku.
Wieczorem odprawiła matkę do domu.
Dzięki, mamo. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Matka pogłaskała ją po głowie, jak kiedyś.
Nic się nie stało, córeczko. Tylko powiedz, co się dzieje? Gdzie Krzysiek?
Nie wiem. Wyszedł rano i do tej pory nie wrócił.
Kinga odprowadziła matkę. W mieszkaniu cisza dusiła. Weszła do pokoju syna, spojrzała na śpiącego Janka. Chłopiec pochrapywał, tuląc pluszowego misia. Tak mały, tak bezbronny. Kinga pogładziła go po włosach, pocałowała w czoło i wyszła.
Krzysztof pojawił się dopiero po dwóch godzinach. Kinga zdążyła już wziąć prysznic, przebrać się w dres, wypić uspokajającą herbatę. Gdy usłyszała klucz w zamku, zastygła. Mąż wszedł tak samo spokojnie, jak wyszedł rano. Zdejmował kurtkę, buty, szedł dalej.
Kinga stanęła w drzwiach, obserwując go. W środku kipiało. Krzysztof nie odrywał wzroku od telefonu. Kinga podeszła tuż przed niego.
Co to miało być?
Krzysztof podniósł na nią obojętne spojrzenie. Tak patrzyli na nią tylko obcy ludzie na ulicy. Nie mąż. Nie ojciec Janka.
Zmęczyło mnie udawanie powiedział.
Kinga zamarła. Krew uderzyła jej do skroni. Powoli opadła na brzeg fotela, nie odrywając od niego wzroku.
Czego się zmęczyłeś?
Tą rodziną. Małżeństwem. Tobą. Synem.
Kinga patrzyła na męża, szukając choć śladu żartu. Ale Krzysztof był poważny. Jego twarz pozostawała zimna i obojętna.
Co masz na myśli? wykrztusiła, zaciskając dłonie na podłokietnikach.
Dokładnie to, co powiedziałem. Wzruszył ramionami. Nie chciałem się z tobą żenić, Kinga. To matka mnie zmusiła. Mówiła, że jesteś dobra, miła, porządna. Że takie jak ty trzeba doceniać. Że będę szczęśliwy. Wytrzymałem sześć lat. Ale dłużej nie dam rady. To małżeństwo mnie dusi. Ciągnie w dół.
Kinga patrzyła na niego z niedowierzaniem. Łzy napływały do oczu, ale nie pozwalała im płynąć. Nie teraz. Nie przy nim.
To dlaczego wytrzymałeś tak długo? Jeśli było ci tak źle, czemu nie odszedłeś wcześniej?
Na twarzy Krzysztofa przemknął cień irytacji.
Dla ciebie. Dziecko podrosło. Teraz dasz sobie radę sama. Gdybym odszedł wcześniej, byłoby ci ciężej. Więc czekałem.
Kinga parsknęła śmiechem. Śmiech wyrwał się sam, histeryczny i gorzki. Patrzyła na męża jak na obcego.
Dzięki za taki prezent powiedziała z goryczą, ocierając łzy. Jak wielkodusznie z twojej strony.
Powinnaś mi dziękować! warknął Krzysztof, podnosząc głos. Przez cały ten czas ci nie zdradzałem. By
