Dzisiaj znów myślałem o mojej sytuacji. Mój syn, Marek, ożenił się dziesięć lat temu. Od tamtej pory mieszka z żoną Beatą i córką w ciasnym mieszkaniu w bloku. Siedem lat temu kupił działkę pod Warszawą i zaczął budować dom. Najpierw nic się nie działo. Po roku postawili ogrodzenie i wylali fundamenty. Potem znowu cisza – brakowało pieniędzy. Tak to trwało latami: powoli, z mozołem, ale zbierał na materiały, nie poddawał się.
Dotychczas udało się postawić tylko parter. Marzą o domu piętrowym, gdzie będzie miejsce i dla nich, i dla mnie. Marek to dobry chłopak, zawsze powtarzał: „Tato, będziesz z nami mieszkał, będziesz miał swój pokój”. Żeby dołożyć się do budowy, zamienili nawet dwupokojowe mieszkanie na kawalerkę, a różnicę w cenie włożyli w dom. Teraz jednak jest im ciasno, szczególnie z dzieckiem.
Za każdym razem, gdy przyjeżdżają, rozmawiamy tylko o budowie. Opowiadają, gdzie będzie łazienka, jak docieplą ściany, jak poprowadzą instalacje… Słucham, a serce mi się kraje. Ani słowa o moim zdrowiu, o tym, jak się czuję – tylko cegły, rury, strychy.
W końcu spytałem wprost:
— To mam sprzedać mieszkanie?
Ucieszyli się. Zaczęli żywo opowiadać, jak to będziemy razem mieszkać. Ale patrzyłem na Beatę i wiedziałem jedno – pod jednym dachem z nią nie wytrzymam. Ona mnie nie znosi, a ja ledwo powstrzymuję się, by nie powiedzieć za dużo.
Jednak serce boli za Markiem. Stara się, walczy. Sam ten dom skończy za dziesięć lat, jeśli nie pomogę. Naprawdę chcę mu ulżyć. Ale zadałem najważniejsze pytanie:
— A gdzie ja będę mieszkał?
Odpowiedź była natychmiastowa. Beata, jak zwykle z „genialnym” pomysłem, oznajmiła:
— Przecież masz letniskówkę pod Łowiczem, możesz tam zamieszkać. Spokój, cisza, nikomu nie będziesz przeszkadzał.
Letniskówka jest. Ale to drewniany domek, który ma ze czterdzieści lat. Bez ogrzewania. Latem można przyjechać na dzień, odetchnąć, zerwać jabłko. Ale jak tam mieszkać zimą? Rąbać drewno? Chodzić do wychodka przez zaspy? Nogi już mnie nie słuchają, ciśnienie skacze. Boję się tam jeździć sam, a oni mi proponują tam ZIMOWAĆ?!
Próbowałem tłumaczyć:
— Tam zimno, ubikacja na dworze, zero wygód.
A w odpowiedzi:
— Ludzie na wsi jakoś żyją i nic im nie jest.
Ot, co. Nawet nie zaproponowali, żebym u nich został do końca budowy. Nie powiedzieli, że będą blisko. Tylko: „Sprzedaj mieszkanie – budowa stoi!”.
A niedawno podsłuchałem, jak Beata rozmawiała z matką przez telefon:
— Najlepiej przenieść go do sąsiada, niech we dwóch mieszkają. A mieszkanie szybko sprzedać, zanim się rozmyśli.
Zrobiło mi się słabo. Więc tak. Już zdecydowali za mnie. A ja myślałem, że choć pokój mi zostawią. A oni – do sąsiada, i klucze im oddać…
Często wpadam do Zbigniewa, sąsiada. Jest wdowcem, mieszka sam. Rozmawiamy, pijemy herbatę, wspominamy dawne czasy. Ale żyć z nim? I to z przymusu? To upokarzające.
Siedzę i myślę: może jednak sprzedać mieszkanie? Włożyć pieniądze w dom, pomóc Markowi. A nuż potem naprawdę znajdzie dla mnie kąt? A nuż będzie dobry?
Ale patrzę na Beatę, przypominam sobie jej słowa… I ogarnia mnie strach: a jeśli potem wyrzucą? Jeśli znowu zaproponują letniskówkę i powiedzą „dziękujemy”?
Za niedługo skończę siedemdziesiątkę. Nie chcę być na bruku. Nie chcę być bezradnym starcem, którego przerzucają z kąta w kąt. Nie chcę umierać w zimnym domku pod pierzyną, z gryzoniami za ścianą. I już na pewno nie chcę być ciężarem dla syna i jego żony.
Chcę po prostu spokojnej starości. W swoim domu. We własnym łóżku. Gdzie wiem, gdzie co leży. Gdzie mogę zamknąć oczy bez strachu.
Jestem ojcem, tak. Ale jestem też człowiekiem.
Dzisiaj zrozumiałem jedną rzecz – czasem miłość do dziecka nie wystarczy, by ono odwzajemniło tę troskę. I najgorsze jest to, że w końcu trzeba wybrać siebie.
