Nie będę owijać w bawełnę. Jestem kochanką twojego męża! Od lat się spotykamy. Tak! Nie rób wielkich oczu i nie mdlej
Ewa przygotowywała kolację, mąż Marek miał wrócić za godzinę. Dziesięcioletnia córka Zosia była na zajęciach tanecznych.
Wróci za pół godziny, rzuci plecak w kąt i usiądzie do stołu, czekając na obiad. W międzyczasie będzie opowiadać o koleżankach, swoich sukcesach, o nauczycielce Ewa się uśmiechnęła. Zawsze lubiła słuchać wypowiedzi córki.
Zadzwonił dzwonek. Na Marka było za wcześnie, poza tym miał klucze. Widocznie Zosia znowu zapomniała. Ewa otworzyła drzwi, lecz zamiast córki stała tam młoda kobieta.
Nie będę owijać w bawełnę. Jestem kochanką twojego męża. Od lat się spotykamy. Tak! Nie rób wielkich oczu i nie mdlej.
Od lat czyli od jak dawna?
Trzy lata. Wszystko mi odpowiadało. O wiele wygodniej żyć samej i mieć mężczyznę, który tylko wpada.
Żadnych kosztów, ani finansowych, ani fizycznych. Tak! Nie prałam, nie gotowałam, nie sprzątałam po nim. I teraz też nic nie zamierzam zmieniać.
Pewnie bym tu nie przyszła, ale jestem w ciąży. Przypadek, ale nic nie poradzisz, już za późno.
Ewa przypomniała sobie, jak długo nie mogła zostać mamą. Z nią wszystko było w porządku, ale Marek miał problemy. Musieli skorzystać z in vitro.
Za pierwszym razem się nie udało, ale drugi przyniósł szczęście. Ewa nawet liczyła na bliźniaki, bo przy tej metodzie to nie rzadkość. Urodziła się Zosia. A teraz taka wiadomość.
Jak to nic nie zmienisz? Masz mężczyznę, który tylko wpada, i myślisz, że będzie ojcem, który tylko wpada?
Nie, trochę inaczej. Będę mieć męża i dziecko, które będą wpadać.
Ciekawe. I jak to sobie wyobrażasz? Ojciec będzie wychowywał dziecko, a do ciebie będzie przychodził, żeby maluch miał kontakt z matką?
Tak. Nie chciałam dziecka, to przypadek.
A Marek mówił, że nie może mieć dzieci?
Widocznie może! Muszę zobaczyć, w jakich warunkach będzie żyło moje dziecko. Wszystko w porządku.
Twoja córka, a Marek bierze udział w jej wychowaniu, choć nie jest ojcem. Teraz będzie jego dziecko, a ty będziesz jeść zupę, którą ugotowałaś.
Proszę pani, nawet pana nie zapraszam, nie znam pana imienia, ale twój facet tu już nie mieszka, możesz zabrać jego rzeczy. Reszta mnie nie interesuje!
Ewa chciała zatrzasnąć drzwi, ale zobaczyła Zosię, która wróciła z zajęć.
Mamo, co to było? Jakie dziecko? I dlaczego tata nie jest moim ojcem?
Wszystko słyszałaś? No to czas ci wyjaśnić.
Mamo, już nie jestem mała, prawie jedenaście lat. Zrozumiem.
Ewa wszystko opowiedziała.
Jesteś moją córką, ale tata cię kocha, jest twoim ojcem w świetle prawa. Razem na ciebie czekaliśmy.
A teraz on znów czeka na dziecko, ale ty nie będziesz jego mamą. Ja nie będę siostrą. Tak?
No tak masz rację. I jeszcze jedno jesteś duża, nie chcę już żyć z tatą.
Pomogę ci, mamo, nie martw się. Już jestem duża, niech sobie idzie. Kocham was, ale ta co przyszła Niech on idzie do niej.
Marek wrócił punktualnie, jak zawsze.
Co się stało? Dlaczego nikt mnie nie wita, nie przytula?
Zazwyczaj Zosia rzucała mu się na szyję, ale teraz panowała cisza. Siedziała w swoim pokoju.
Ewa, a gdzie córka? Zajęcia się przedłużyły, czy zachorowała?
Była twoja kochanka. Czeka na dziecko. Twoje! Wytłumaczysz, czego tu chciała?
Ewa zrozum, to moje dziecko, nie mogę się go wyrzec.
A wiesz, co ona proponuje?
Wiem. Nie chciała go, ale Zosia jest, teraz będzie jeszcze jedno. To będzie moje dziecko! Będzie mieszkać ze mną.
Pewien? Że twoje? Pamiętasz swoją diagnozę?
Bywają wyjątki!
Świetnie. Idź do matki ze swoim wyjątkiem. Natychmiast, rzeczy zabierzesz później!
Nie, Ewo! Tak nie można! Tam na mnie nie czekają. Nie jestem tam potrzebny a właściwie potrzebny, ale inaczej.
Tu też na ciebie nie czekają. Nie jesteś tu potrzebny. Won!
A co z Zosią? Jestem jej ojcem, choć nie biologicznym, ale Wychowuję twoją córkę. Co złego, jeśli będzie z nami moje dziecko? Prawdziwe. Wszystko w porządku.
O sprawiedliwości już opowiedziała mi matka twojego przyszłego dziecka. Najpierw sprawdź, czy na pewno twoje, potem gadaj. Żegnaj.
Ewa się z Markiem rozstała. Musiał się wyprowadzić, bo mieszkanie należało do jej rodziców. Wybudowali dom, a mieszkania nigdy nie przepisali na córkę. Oczywiście w sądzie to by nie miało znaczenia.
Marek został bez dachu nad głową. Mężczyzna, który tylko wpadał, był dla jego kochanki ideałem, a ona nie zamierzała zmieniać trybu życia. Nie chciała też zajmować się dzieckiem.
Przyszła matka, ale bez zamiaru opieki. Może się pobawić, pośmiać, ale nie więcej. Nieprzespane noce, pieluchy, choroby Na to się nie pisała.
Po narodzinach dziecka wniosła o alimenty, ale przegrała sprawę. Jak teraz wychowuje dziecko niedbała matka nie wiadomo. Diagnoza Marka się nie zmieniła, pokrewieństwo nie potwierdziło.
Córka w świetle prawa jest jedna, ale nie chce z nim rozmawiać. Marek płaci alimenty, próbuje wrócić do rodziny, ale Ewa też go nie chce.
Ot, niełatwo okazuje się siedzieć jedną pupą na dwóch stołkach
A co wy o tym sądzicie? Piszcie w komentarzach, lajkujcie
