Agnieszka nie mogła uwierzyć w to, co się z nią dzieje. Jej mąż, ukochany, jedyny, którego uważała za swoją podporę, dziś rzekł: Nie kocham cię.
Szok był tak wielki, że Agnieszka zastygła w dziwnej pozie i trwała w niej przez cały czas, gdy Grzegorz nerwowo biegał po mieszkaniu, pakując rzeczy i pobrzękując kluczami. Akurat tego jej teraz brakowało. Niedawno zmarł jej ojciec, więc mimo własnego bólu musiała zatroszczyć się o siwiutką mamę i siostrę Ewę, która po ciężkim urazie głowy w wieku osiemnastu lat została osobą z niepełnosprawnością. Najbliżsi mieszkali w sąsiednim miasteczku. Syn Krzyś właśnie zaczął pierwszą klasę. W czerwcu jej zakład pracy upadł. Agnieszka została bezrobotna. A teraz jeszcze to
Objęła głowę ramionami, usiadła przy stole i rozpłakała się gorzko.
Boże, co mam robić? Jak żyć? Ojej, Krzyś! Przecież trzeba biegnąć po niego do szkoły!
Codzienne obowiązki zmusiły ją, by wstać i się pozbierać.
Mamusiu, płakałaś?
Nie, Krzysiu, nie
Ty tęsknisz za dziadkiem? Mamo, tak mi go brakuje!
I mnie, synku. Ale musimy być silni. Nasz dziadziuś zawsze taki był. Teraz jest u Pana Boga, dobrze mu tam, nie martw się! On zasłużył na odpoczynek, za życia nigdy go nie miał.
A gdzie tata?
Tata? Chyba znowu wyjechał w delegację. A jak tam w szkole?
Trzeba żyć. Nie kocha? Nic nie poradzisz. Miłości na siłę nie będzie. W zabieganiu coś przegapiła
Gdy Krzyś jadł obiad i bawił się żołnierzykami, Agnieszka zajrzała na komputer, który zostawił po sobie mąż. Nigdy wcześniej tego nie robiła. Do poczty dostała się łatwo, Grzegorz nie zdążył wykasować ostatnich maili. Miłość odbywała się na całego. A ona teraz była już tą niekochaną. Przez dziesięć lat była promykiem słońca, a po ośmiu latach walki o dziecko także naszą mamą.
Teraz wszystko się zmieniło. Trzeba przywyknąć.
Najważniejsze jednak: znaleźć pracę. Nikogo nie interesowało jej wyższe wykształcenie. Zasiłek dla bezrobotnych w urzędzie pracy grosze, które nie rozwiązywały żadnych problemów.
Co się stało, dlaczego jej odpowiedzialny, porządny, opiekuńczy mąż stał się obcym człowiekiem w jednym momencie? Po długim rozmyślaniu znalazła jedno wytłumaczenie: chyba mu odbiło. Wspólny dom, budowany cegła po cegle, został niedokończony. Na szczęście dach był, jeden pokój nadawał się do mieszkania.
Praca, jak bardzo cię potrzebuję! Agnieszka miała ochotę znów płakać, ale nie było na to czasu. Praca była konieczna!
Szukania zajęły kilka dni. Bez skutku. Pierwsza klasa u syna i samotność zmniejszały szanse do minimum. Wieczorem, po kolejnym nieudanym dniu, zadzwonił jej kuzyn Roman:
Agnieszka, no i jak, wrócił tamten?
Nie, nie wrócił.
A na magazyniera byś poszła?
Mówisz serio?
Tak, wiem, że to nie czas na żarty po Grześku. Z przerwą, więc mogłabyś odbierać Krzysia ze świetlicy. Pensja 2500 złotych. Mało, ale lepsze to niż nic. Jutro podrzucimy wam ziemniaki, cebulę i kurczaka.
Romku, przecież mam już kury. Nas żywią, jajka znoszą.
No to niech żywią dalej. Ich przecież nie zabijesz.
Dziękuję wam. Jak Galina?
Radzi sobie. Jest dzielna.
Taki był zawsze Roman żona po ciężkiej operacji i podczas chemioterapii, a on się nie skarży, ogarnia wszystko i mówi, że jest dobrze. Agnieszka westchnęła: jest szansa przetrwać. Bogu dzięki, On jest najpewniejszy, wszystko widzi, nie zawodzi. Dziękuję za kuzyna.
Praca okazała się zrozumiała, były też chwile, by popłakać, pomyśleć, co się właściwie wydarzyło.
Mijały dni, tygodnie, miesiące. Po roku Agnieszka czuła już, że chce jeść, umie spać, śmiać się, cieszyć się sukcesami Krzysia. Ból po zdradzie Grzegorza powracał, gdy ten przychodził po syna na weekend. Agnieszka nie robiła przeszkód; ich sprawy nie powinny ranić dziecka. Chciała zapytać, w czym zawiniła, choć wiedziała, że problem był nie w niej, lecz w nagłej fascynacji Grzegorza inną kobietą. Przypomniały się jej słowa z filmu: Miłość jest do pierwszego zakrętu, potem zaczyna się życie. U niej miłość i życie były nierozłączne. U niego?
Jesień tego roku była przedłużeniem lata: ciepła, zielone liście, wrzaski dzieci na podwórku, kolorowe astry i chryzantemy w ogródku. Dzień, gdy Agnieszka zauważyła spojrzenie Michała, nie wyróżniał się niczym szczególnym, może słońce mocniej świeciło, może muzyka z sąsiedniego okna grała odrobinę głośniej, a może po prostu nadszedł czas, by dwa samotne serca się spotkały.
Pani, niech Pani pozwoli pomóc. Nie wolno się tak dźwigać.
Przywykłam.
Szkoda, gdy taka piękna kobieta przywyka do dźwigania ciężarów.
Wszystkim pięknościom Pan pomaga? Dyżuruje Pan tu przy sklepie?
Tak, tak, cały dzień dyżuruję, aż w końcu zobaczyłem najpiękniejszą!
Nie dało się nie śmiać. I śmiali się razem, aż do łez.
Michał przedstawił się, a figlarne iskierki wciąż błyszczały mu w oczach.
Agnieszka.
Agnieszka, Agnieszka, cudza żona słyszała Pani taką piosenkę?
Nie. Ale nie jestem żoną.
Naprawdę? To jestem szczęściarzem! Spotkałem kobietę jak ze snu i ona jest wolna. Wszyscy wokół oszaleli czy co?
Widzę, że humor Panu dopisuje. A z powagą jak?
Też nie ma problemu. Agnieszko, może pójdziemy dziś do kina, pogadamy?
Nie mogę. Muszę odebrać syna ze świetlicy.
Nie wierzę własnym uszom. Pani ma syna?! Przecież nie wygląda Pani na więcej niż dwadzieścia lat.
Mam 35.
Ja też. Patrz, jaki zbieg okoliczności. Ale szczerze wyglądasz jak nastolatka.
A teraz?
Teraz rozważam. Każdy facet marzy o synu. Pani z taką łatwością mówi, że jest wolna, a gdzie ojciec Krzysia?
Wolałabym nie rozmawiać teraz o tym.
Jasne, nie musimy. To może w weekend z synem na seans dla dzieci?
W weekend Krzyś spotyka się z tatą.
Agnieszko, nie chcę być kłopotliwy. Jeśli będzie kilka wolnych godzin, zadzwoń. Tu jest wizytówka z numerem. Na niej napisane, że jestem lekarzem dziecięcym hematologiem.
Bardziej poważnej pracy nie ma.
Nie mam czasu szukać pięknych dziewczyn.
Dobrze, Michał. Zadzwonię powiedziała szczerze i bezpośrednio.
Będę czekać.
Ależ ta jesień była piękna! Jakby była dla nich prezentem. Miękkie promienie słońca, które sprawiały, że liście stworzyły niezwykłą paletę barw. Pogodne dni otworzyły im wszystkie parki w mieście. A jeszcze ich delikatność, która rozrywała ból przeszłości i wprawiała w jesienny taniec pod fantastycznym liściopadem. Wchodzili w bliskość powoli, a Agnieszka sama do siebie się dziwiła, jak bardzo ją ciągnie do tego niecodziennego mężczyzny. Po półtora miesiąca od pierwszego spotkania sama nieśmiało zaproponowała napijmy się herbaty.
Agnieszko, nie obraź się, nie przyjdę do ciebie. To, co teraz się dzieje między nami, jest dla mnie bardzo ważne zadbam o to sam. Ufasz mi?
W najbliższy weekend wyjechali do parku krajobrazowego, gdzie Michał wynajął domek niczym mały zamek. W środku było czysto i przytulnie, ale Agnieszka widziała tylko wielkie, czekoladowe oczy ukochanego, tonęła w nich i oddawała mu wszystkie swoje uczucia. Nie wiedziała, że to najintymniejsze między kobietą a mężczyzną może być takie słodkie.
Michaś, gdzie ja jestem, co ze mną? Czuję, że umieram. Kocham Cię tak bardzo. Jak ja żyłam bez Ciebie? Jest mi z Tobą tak dobrze!
Jesteś piękna! Jaki jestem szczęśliwy!
Po paru miesiącach było coraz trudniej się rozstawać.
Agnieszko, wyjdź za mnie.
Michał, pod koniec miesiąca mam sprawę rozwodową.
I od razu ślub. Ze mną. Bo kto mi jeszcze moją dziewczynę odbierze
Dziewczyna sama o siebie dba, nie dla każdego przypadkowego. Ma kogo kochać. Michałku, żadnych wystawnych ceremonii. Tylko ślub cywilny, potem do naszego zamku.
Dobrze, kochana, wszystko jak zechcesz.
Roman i Galina byli jedynymi świadkami. Mama z siostrą przesłały telegram z gratulacjami. Wkrótce przeprowadzili się do mieszkania wynajętego przez Michała, gdzie razem urządzili remont, tworząc przytulne gniazdko. Pokój dla Krzysia był szczegółowo zaplanowany przez Michała. Chłopiec znał Michała od dawna, ale niechętnie nawiązywał z nim kontakt, bo dwie połówki jabłka były zawsze mama i tata.
Agnieszko, tylko się nie przestrasz, zbadajmy krew u Krzysia. Jakoś mi się nie podoba, zbyt blady.
Michałku, pewnie tylko się martwi. Przeżył nasz rozwód najgorzej, ciągle liczył, że do niego nie dojdzie. Czytałam, że rozwód rodziców jest dla dziecka gorszy niż śmierć jednego z nich.
Masz rację, mądra kobieto. Sam, jako dziecko, przeżywałem rozwód rodziców jak koniec świata. Ale badania zróbmy, dobrze, Krzysiu?
W ten dzień Michał wrócił do domu ze spuszczoną głową. Agnieszka od razu wyczuła, że coś jest nie tak.
Agnieszko, nie martw się. Są zmiany w krwi Krzysia. Niestety, miałem rację. Jutro zabiorę go ze sobą.
To nie jest uczciwe jakby trzeba było zapłacić wysoką cenę za własne szczęście. Cena ta była ogromna: białaczka. Przerażające słowo.
I rozpoczęło się inne życie. Agnieszka wzięła bezpłatny urlop, nie mogła sobie wyobrazić, że syn będzie sam znosić zastrzyki, kroplówki, badania. Trzymała go za rękę i szeptała: Wytrzymaj, synku! Jesteś dzielny! Zawsze byłeś moim niezawodnym przyjacielem! Nigdy się nie rozstawaliśmy i będziemy zawsze razem.
Kiedy brakowało jej sił, Michał zabierał ją na drzemkę i zostawał z Krzysiem. Sen nie zawsze przychodził; najczęściej leżała, patrząc w sufit.
Zadzwonił były mąż, domagał się wypisania z niedokończonego domu.
Synem sam się zajmę. Będzie przychodził do mnie, do swojego domu.
Lepiej byś go odwiedził
Teraz nie mogę. Wyjeżdżam w delegację.
Po rozmowie Michał pogładził Agnieszkę po ramieniu:
Agnieszko, sami wszystko zarobimy. Nie oglądaj się na przeszłość.
Żal mi Zarabiałam przecież dobrze. Wszystko szło na dom. Michaś, czy to teraz ważne, czy ja muszę się wypisywać?
Nie myśl o tym. Każdą myśl kieruj na Krzysia. Dam radę. Zawsze marzyłem o rodzinie. Bóg o tym wie. On was mi nie odbierze.
Michałku, jak wyniki?
Robimy wszystko. Na razie złe.
Agnieszka płakała cicho, żeby syn nie zauważył, że jest źle.
Panie Michale, co mam z tą krwią?
Wiesz, w naszej krwi są białe i czerwone stateczki. Twoje prowadzą bitwę.
Kto wygrywa?
Na razie białe.
Co dalej?
Pomóż czerwonym.
Mamusiu, wyjedźcie ze mną gdzieś. Mam już dość.
Agnieszko, ja też właśnie o tym myślałem. Wywieźmy Krzysia do naszego zamku. Teraz jest piękna pogoda. Poszwendamy się po lesie. Może odpocznie.
Wiosna przystroiła ich zakątek rozkwitającymi krzewami i drzewami. Cała trójka spacerowała po lesie, ciesząc się każdym kwiatkiem i kępą trawy. Bywały jednak chwile, gdy syn zamierał w skupieniu.
Co się dzieje, synku? Źle ci?
Mamo, nie przeszkadzaj. Mam bitwę morską.
Krótki urlop szybko minął. Chłopiec się zmienił: wyglądał lepiej, nawet policzki zaróżowiały.
Mamo, a gdzie tata?
W delegacji, synku.
Znowu? No dobrze.
Po powrocie do kliniki znów pobrano krew. Kierowniczka laboratorium przyszła osobiście.
Panie Michale, dokąd pan wywiózł syna?
Do parku krajobrazowego, niedaleko. Co z krwią?
Wszystko świetnie. Remisja. Wyniki bardzo dobre.
Michał wbiegł szczęśliwy do sali.
Krzysiu, co robiłeś? Jest ci lepiej, synku! Nie płacz, Agnieszko. Wraca do zdrowia. Co robiłeś, synku?
Tato, pamiętasz, jak mówiłeś mi o statkach? W każdej bitwie morskiej wygrywałem czerwonymi.
Życie nauczyło Agnieszkę, że czasem z najgłębszego bólu może narodzić się nowa nadzieja. Cierpienie nie jest końcem, a początkiem drogi ku sile. Gdy świat się wali, warto wierzyć, ufać i patrzeć w przyszłość z nadzieją, bo czasami zwycięstwo zależy nie od warunków, lecz od naszej wytrwałości i wsparcia najbliższych.
