Jadwiga od dawna planowała zrobić to, o czym nie śmiała nawet pomyśleć przyjąć dziecko z domu dziecka. Mąż, z którym przeżyła sześć lat, nie zostawił po sobie potomka i odszedł do młodszej, bardziej sukcesywnej kobiety. Jadwiga czuła się, jakby wyczerpała całą energię z małżeńskiego życia: nie miała już sił ani ochoty, by ponownie próbować budować rodzinę i szukać tego, kto w zdrowiu i chorobie stanie przy niej. Dość, pomyślała. Zdecydowała, że jeśli już ma poświęcać serce i ciepło, to nie na partnera, lecz na kogoś, kto naprawdę tego potrzebuje.
Zaczęła działać. Dowiedziała się wszystkiego o opiece społecznej, zebrała niezbędne dokumenty. Teraz najważniejsze znaleźć chłopca, który stanie się jej synem, jej kontynuacją, i ofiarować mu całe zgromadzone przez 38 lat ciepło duszy.
Nie chciała małego noworodka, bała się, że nie poradzi sobie z niemowlęciem, bo przeszła już tę wiekową granicę, kiedy kobieta podświadomie tęskni za nocnym kołysaniem i pielęgnacją. Dlatego pojechała do domu dziecka w poszukiwaniu trzylatka lub pięciolatka, który mógłby stać się jej własnym dzieckiem.
Jedząc tramwajem w Warszawie, drżała ze strachu niczym przed pierwszą randką i nie zauważyła, że wiosna w mieście już rozkwitła. Młoda, delikatna, z lekkim chłodnym powiewem i nieprzeciętnym słońcem. Tramwaj skrzypiał na zakrętach, a Jadwiga wciąż myślała o przyszłym dziecku, które już istnieje w świecie, choć jeszcze nie wie, że jest przeznaczone dla niej.
Po drugiej stronie szyby rozciągał się wiosenny krajobraz miasta: samochody lśniące w słońcu, ludzie zmierzający w różne strony. Nikt nie zdawał sobie sprawy, że Jadwiga jedzie spotkać własne szczęście. Odwróciła się do okna, lecz nie przyglądała się przechodniom już uśmiechała się do przyszłego syna, którego miała spotkać za chwilę.
Nadeszła właściwa przystanka, dosłownie nazwana Dom dziecka. Następny przystanek Przedszkole.
Wysiadła i od razu zobaczyła stary dwór z kolumnami, z których opadła farba, a białe kamienie przybrały wygląd kamuflażu, jakby chciały ukryć się przed wrogiem. Weszła, wyjaśniła sytuację ochroniarzowi, który skierował ją do gabinetu dyrektorki.
W gabinecie czekała już kobieta w podwójnie rozpinanej swetrze, niemal staruszka, z potarganymi rękawiczkami. Dyrektorka wyglądała na prowincjonalną, niechlujną, ale w jej oczach widać było, że jest na właściwym miejscu od dawna. Rozmowa nie trwała długo, bo już wcześniej kontaktowały się telefonicznie.
No to chodźmy wybierać? zapytała i wstała z fotela.
Jadwiga posłusznie podążyła za nią. Kiedy szły długim korytarzem z ciemnoniebieskimi panelami, dyrektorka rzuciła ramię:
Młodsza grupa jest teraz w zabawie, więc i my tam idziemy. Otworzyła drzwi i razem przeszły próg.
W pokoju było około piętnastu maluchów, dziewczynek i chłopców, którzy bawili się na dywanie, otoczeni półkami z zabawkami. Nauczycielka siedziała przy oknie i coś pisała, od czasu do czasu podnosząc wzrok i czujnie pilnując porządku.
Gdy tylko dorosłe weszły, dzieci natychmiast ruszyły w stronę drzwi, otoczyły kobiety, przytulały kolana jedni Jadwigę, inni dyrektorkę podnosząc główki i krzycząc jak małe ptaszki:
To moja mama przyszła! Po mnie!
Nie, to moja mamusia, już ją rozpoznałam! Wczoraj we śnie ją widziałam
Weź mnie, weź! To ja twoja córka!
Dyrektorka masowo głaskała dzieci po głowach, szepcząc Jadwidze krótkie uwagi o każdym z nich. Jadwiga poczuła, że nie wie, kogo wybrać wszystkich
Wszystkich, łącznie z chłopcem, który siedział przy oknie na małym krzesełku i nie podszedł do dorosłych, a jedynie odwrócił się i przyglądał się zwykłej, być może mu znanej, scenie z okna.
Z jakiegoś nieznanego powodu Jadwiga podeszła właśnie do niego. Położyła rękę na jego głowie.
Z jej dłoni wyjrzały małe, lekko skośne oczy o nieokreślonym kolorze, które idealnie pasowały do kościstej twarzy, szerokiego nosa i jasnych, ledwo zarysowanych brwi. Chłopiec nie przypominał tego, co Jadwiga wyobrażała sobie w swojej głowie. Potwierdzając jej przeczucie, że to nie ten typ, powiedział:
i tak mnie nie wybierzecie.
Jednak sam patrzył na nie z taką intensywnością, jakby błagał o coś innego.
Dlaczego tak myślisz, mały? zapytała, nie ruszając ręki z jego głowy.
Bo jestem kichający i często choruję. Mam też siostrzykę, Nelię, w małej grupie. Każdego dnia biegnę do niej i głaszczę jej głowę, żeby nie zapomniała, że ma starszego brata. Nazywam się Wojtek i bez Neli nie pójdę nigdzie.
Wtedy, z napięcia, z jego nosa popłynęły katarowe łzy.
W tej chwili Jadwiga pojęła, że całe życie czekała na spotkanie z kichającym Wojtkiem i jego siostrą Nelią, której jeszcze nie widziała, a już kochała.
Zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie przychodzi z zewnętrznych sukcesów, lecz z otwarcia serca na potrzebujących. Od tego dnia poświęciła się wychowaniu Wojtka i Neli, odkrywając, że miłość i troska dają więcej niż jakiekolwiek bogactwo. Lekcja, którą wyniosła, brzmi: kiedy ofiarujesz siebie innym, otrzymujesz najcenniejszy skarb sens własnego życia.
