**Dzisiaj wreszcie… czy dopiero zaczyna się prawdziwe życie?**
Gdy Kasia wychodziła za mąż, nigdy by nie pomyślała, że jej przyszły mąż, Marek, od dawna był więźniem nałogu. Poznali się szybko, wir romansu ich porwał, a on już po dwóch tygodniach oświadczył się — lekko podchmielony, z wyraźnym zapachem alkoholu:
— Kasieńko, wyjdź za mnie — wypowiedział, opierając się o framugę.
— Chyba jesteś pijany? — zaprotestowała słabo, bardziej zaskoczona niż zła. W końcu i tak chciała wyjść za mąż — wszystkie koleżanki już miały obrączki.
— To z radości — zaśmiał się Marek. — To przecież święto, że cię o rękę proszę!
— Dobrze, ale pod jednym warunkiem: pijesz tylko od święta — ostrzegła.
— No to akurat mam powód do świętowania — odparował żartobliwie.
Młoda, naiwna, zakochana — Kasia nie wiedziała, że ojciec Marka pił całe życie. A syn od dawna dzielił jego nawyk, choć matka, Jadwiga, tylko bezradnie machała ręką:
— Sam się zapiłeś, a teraz jeszcze syna w to wciągasz!
— Niech chłopak urośnie na prawdziwego mężczyznę! — prychał jej mąż, nalewając synowi kieliszek do obiadu.
Po ślubie para zamieszkała w małym mieszkaniu, które Kasia odziedziczyła po babci. Z początku było znośnie: Marek pracował, wracał regularnie, choć często z „atmosferą”. Na każdą okazję miał wytłumaczenie:
— U Staszka syn się urodził, jak nie wypić? U Darka urodziny, no to toast… A Zbyszek na działce częstował — nie wypadało odmówić…
Potem urodził się syn — Tomek. Ale ojcostwo Marka wcale go nie otrzeźwiło. Wracał do domu coraz rzadziej, unikał dziecka.
— Dlaczego nie spędzasz czasu z synem? — pytała z wyrzutem Kasia.
— Sam mówisz: „Nie zbliżaj się do niego, bo śmierdzisz”. Więc nie podchodzę — wzruszał ramionami.
— To przestań pić! Ile można? — łzy spływały jej po twarzy.
Minęło osiem lat. Alkohol stał się nieodłączną częścią życia Marka. Pracę tracił jedną po drugiej. Kasia dźwigała wszystko sama, na szczęście Jadwiga pomagała — kupowała wnukowi ubrania, pożyczała pieniądze.
— Kasia to złoto — skarżyła się Jadwiga swojej siostrze. — A syn… coraz gorzej. Nie poznaję go.
Marek stał się cieniem siebie — wynędzniały, bez zębów, bez chęci do życia. Ani miłości, ani troski — nie zostało nic.
— Rozejdź się z nim — radzili wszyscy: przyjaciółki, koledzy, nawet sąsiedzi.
Ale Kasia żałowała męża. Jak bezdomnego psa. Do czasu — aż zrozumiała, że Tomek rośnie, patrzy, uczy się, i sam już nie chce wracać do domu, gdzie czuć tragedię.
Wtedy powiedziała teściowej:
— Jadziu, nie daję już rady. Rozwiodę się.
— Może go leczyć? — cicho spytała. — Może jeszcze nie za późno?
— Ile wy swojego leczyliscie? — gorzko się uśmiechnęła Kasia. — Chcę, żeby syn wyrósł inaczej. Lepiej, żeby ojca wcale nie widział.
Jadwiga tylko westchnęła:
— No to gdzie on pójdzie… Do nas, oczywiście. Co ja z nim zrobię…
Ale był jeszcze jeden powód. Kasia od dawna czuła coś do kolegi z pracy — Kuby. Pojawił się w dziale niedawno: zadbany, jasnowłosy, z przenikliwymi niebieskimi oczami i staroświecką uprzejmością. Po rozwodzie, bez awantur, przyjechał do ojca z innego miasta. Kobiety w biurze — jedne dyskretnie, inne otwarcie — próbowały zwrócić jego uwagę, ale Kuba trzymał dystans.
Gdy Kasia złożyła pozew, Marek nawet się nie zdziwił. Torby pod drzwiami, krótka rozmowa — i poszedł. Do rodziców.
A po dwóch tygodniach Kuba podszedł do niej po pracy:
— Kasia, może kawę? Tylko porozmawiamy.
Skinęła, policzki jej zarumieniły się. Siedzieli w kawiarni, a między śmiechem a poważnymi słowami nagle padło:
— Od razu wiedziałem, że nie jesteś tylko koleżanką z pracy. Jesteś moim przeznaczeniem — powiedział.
Od tamtego wieczoru wszystko się zmieniło. Tak, w biurze było plotkowanie. Zwłaszcza od Asi:
— No proszę, nasza cicha wodza i Kubę poderwała… A ja tyle starań…
Kasia tylko wzruszała ramionami. Nie musiała tłumaczyć.
A wkrótce Kuba się oświadczył. Skromna obrączka, szczere spojrzenie i serce znów zabiło mocniej.
W sobotę zaprosiła teściową. W domu pachniało drożdżówkami, na stole parowała herbatka.
— Mam wiadomość — powiedziała, serce waliło jej jak młotem. — Wychodzę za mąż. Za Kubę.
Jadwiga na moment zastygła. A potem… objęła ją ze łzami:
— Wreszcie… Córeczko, zasługujesz na szczęście. Pomogę ci przygotować ślub. Najpiękniejszy w Krakowie!
Siedziały przy stole, planując suknię, kwiaty, gości. A Kasia czuła, że nie ma już przed sobą tylko byłej teściowej — miała przyjaciółkę. A Jadwiga — córkę, której nie urodziła, ale którą pokochała całym sercem.
**W życiu czasem trzeba odważyć się zamknąć jeden rozdział, by móc czytać kolejny.**
