No i nareszcie… czy to dopiero początek?
Wychodząc za mąż, Katarzyna nie przypuszczała, że jej przyszły mąż Marek od dawna był więźniem zgubnego nałogu. Poznali się nagle, zawierucha uczuć, wir emocji, a on już po kilku tygodniach oświadczył się — lekko podchmielony, z charakterystycznym oddechem pełnym alkoholu:
— Kasieńka, może byśmy się pobrali? — wyszeptał, opierając się o framugę drzwi.
— Chyba jesteś pijany? — zaprotestowała słabo, bardziej zaskoczona niż zła. W końcu marzyła o małżeństwie: wszystkie koleżanki już miały obrączki.
— To z radości — zaśmiał się Marek. — Przecież to święto, że cię proszę!
— Zgoda, ale pod jednym warunkiem: picie tylko od święta — upomniała go.
— No to właśnie mam powód do świętowania — odparł żartobliwie.
Młoda, naiwna, zakochana — Katarzyna nie wiedziała, że ojciec Marka pił całe życie. A syn już dawno podzielał jego nałóg, tylko matka, Wiesława, bezradnie machała ręką:
— Sam się zapiłeś, a teraz jeszcze syna w to wciągasz!
— Niech się chłop hartuje! — uśmiechał się cynicznie jej mąż, nalewając synowi kieliszek do obiadu.
Tuż po ślubie para zamieszkała w małym mieszkaniu, które Katarzyna odziedziczyła po babci. Na początku było znośnie: Marek pracował, wracał do domu regularnie, choć często z alkoholowym oddechem. Na każdą okazję miał „ważny” powód:
— U Jacka dziecko się urodziło, jak nie wypić? U Darka urodziny, no i wznieśliśmy toast… A Zenek na działce częstował — nie wypadało odmówić…
Potem urodził się syn — Tomek. Ale ojcostwo nie otrzeźwiło Marka. Coraz rzadziej pojawiał się w domu, unikał kontaktu z dzieckiem.
— Dlaczego nie spędzasz czasu z synem? — pytała z wyrzutem Katarzyna.
— Sam mówiłaś, żebym na niego nie oddychał odorem wódki. Więc nie podchodzę — odcinał się.
— To przestań pić! Ile można? — łzy spływały jej po twarzy.
Minęło osiem lat. Alkohol stał się nieodłączną częścią życia Marka. Pracę tracił jedna po drugiej. Katarzyna dźwigała wszystko sama, na szczęście Wiesława pomagała — kupowała wnukowi ubrania, wspierała finansowo.
— Kasia to skarb — żaliła się Wiesława siostrze. — A syn… coraz gorzej. Nie poznaję go.
Marek stał się cieniem siebie: wynędzniały, bez zębów, bez chęci do życia. Ani miłości, ani troski — nic nie zostało.
— Rozwiedź się z nim — radzili wszyscy: przyjaciółki, współpracownicy, nawet sąsiedzi.
Ale Katarzyna żal było męża. Jak bezdomnego psa. Do czasu — aż zrozumiała, że Tomek rośnie, patrzy, chłonie, i sam już nie chce wracać do domu, w którym czuć nadchodzącą katastrofę.
Wtedy powiedziała teściowej:
— Wiesia, nie dam już rady. Złożę pozew rozwodowy.
— Może go leczyć? — cicho zapytała tamta. — Może jeszcze jest szansa?
— Ile wy swojego leczyliscie? — gorzko się uśmiechnęła Katarzyna. — Chcę, żeby syn wyrósł inny. Lepiej, żeby w ogóle nie widział ojca.
Wiesława tylko westchnęła:
— No to gdzie on pójdzie… Oczywiście do nas. Co tu teraz będzie u mnie…
Ale był jeszcze jeden powód. Katarzyna od dawna czuła sympatię do kolegi z pracy — Wojtka. Pojawił się w ich dziale niedawno: przystojny, jasnowłosy, z przenikliwymi niebieskimi oczami i rzadką dziś uprzejmością. Po rozwodzie, bez awantur, przyjechał z innego miasta do ojca. Kobiety w biurze — jedne dyskretnie, inne otwarcie — próbowały zwrócić jego uwagę, ale Wojtek trzymał dystans.
Gdy Katarzyna złożyła pozew, Marek nawet się nie zdziwił. Torby pod drzwiami, krótka rozmowa — i wyszedł. Do rodziców.
A dwa tygodnie później Wojtek podszedł do niej po pracy:
— Kasia, może kawę? Po prostu porozmawiamy.
Skinęła, policzki jej spłonęły. Siedzieli w kawiarni, a między lekkim śmiechem a poważnymi słowami nagle padło:
— Od razu wiedziałem, że nie jesteś zwykłą koleżanką z pracy. Jesteś moim przeznaczeniem — powiedział.
Od tamtego wieczoru wszystko się zmieniło. Tak, były plotki w biurze. Zwłaszcza od Ewy:
— No proszę, nasza cicha myszka Wojtka poderwała… A ja się tak starałam…
Katarzyna tylko wzruszała ramionami. Nie musiała nic tłumaczyć.
A niedługo potem Wojtek poprosił ją o rękę. Skromna obrączka, szczere spojrzenie, i serce znów zabiło mocniej.
W sobotę zaprosiła teściową. W domu pachniało drożdżówkami, na stole parowała herbata.
— Mam wiadomość — powiedziała Katarzyna, serce tłukło jej się w piersi. — Wychodzę za mąż. Za Wojtka.
Wiesława na moment zastygła. A potem… objęła ją ze łzami:
— No i nareszcie… Córeczko, zasłużyłaś na szczęście. Pomogę ci przygotować wesele. Będzie najpiękniejsze!
Siedziały przy stole, planując suknię, kwiaty, gości. I Katarzyna czuła, że nie została jej tylko była teściowa — zyskała przyjaciółkę. A Wiesława — córkę, której nie urodziła, ale pokochała całym sercem.
