Anna powoli wsunęła blachę z pierogami do rozgrzanego piekarnika. Otrzepała mąkę z dłoni i zerknęła na zegar wiszący nad wejściem do kuchni. Dzisiaj wszystko powinno pójść bezbłędnie. Pierogi musiały wyrosnąć, być rumiane i wyglądać dokładnie tak, jak lubił Michał.
Jeszcze niedawno Anna wiedła spokojne, samotne życie. Pogodziła się z tym, że raczej tak już zostanie. Wszystko się jednak odmieniło pewnego deszczowego popołudnia, kiedy na rozmowę o pracę wszedł wysoki mężczyzna z przenikliwym spojrzeniem. Czuć było od niego stanowczość i pewność siebie. Anna poczuła nagłą falę emocji coś w niej drgnęło.
Od tamtej chwili jej los potoczył się całkiem inaczej. Miłość, ślub, poczucie, że w końcu wszystko się ułożyło. Była naprawdę szczęśliwa i nawet nie zauważyła, kiedy całkowicie przestała istnieć bez Michała.
Po dwóch latach Michał spakował walizkę i oznajmił, że wyjeżdża w delegację, tylko na miesiąc. Ten miesiąc ciągnął się ponad rok. Prawie nie dzwonił, a jak już pisał, to krótko i bez emocji. Anna czekała, tłumaczyła sobie wszystko, ufała. Dopóki znajomy nie palnął w rozmowie, że widział Michała w Warszawie. Wcale nie samego. Spacerował po sklepie z inną kobietą i nigdzie nie wyjeżdżał.
Dopiero wtedy Anna zrozumiała, że cały ten czas żyła w kłamstwie. Mogła zrobić awanturę, zadzwonić, domagać się odpowiedzi. Ale nie. Postanowiła zaczekać. Zemsta lubi ciszę.
Minął rok i nagle zadzwonił telefon. Michał. Rzekł, że już wraca, bo delegacja się skończyła. Na koniec, jakby od niechcenia, rzucił:
Upiecz, proszę, te swoje pierogi z ziemniakami. Tęskniłem za nimi.
No i upiekłaś moje ulubione pierogi! powiedział mąż, wracając do domu od kochanki. Ale już po pierwszym kęsie zbladł, bo w środku czekała na niego niespodzianka przygotowana przez żonę.
Michał wrócił pewny siebie, bez skrupułów. Usiadł na stołku, założył nogę na nogę, rozglądając się po kuchni tak, jakby nie opuścił jej na ponad rok. Anna przyjęła go ciepło, nie dając po sobie poznać, że wszystko wie.
O, widzę, że napiekłaś pierogów rzucił z fałszywym uśmiechem w stronę miski pełnej złocistych pierożków.
Zachowywał się, jakby nic się nie stało, jakby nie zniknął, jakby nie zdradzał. Podszedł do stołu, sięgnął po pierwszego lepszego pieroga i odgryzł wielki kawałek. W tej samej chwili jego twarz zrobiła się biała jak ściana, a w oczach pojawił się lęk. Tego rodzaju zemsty z pewnością się nie spodziewał.
Anna już rano ustawiła piekarnik na odpowiednią temperaturę, wyrobiła ciasto i dopracowała farsz. Wszystko robiła, jak kiedyś. Z tą różnicą, że w jednym pierogu nie było ziemniaków. W środku ukryła drobne kawałki szkła.
Michał od razu poczuł, że coś jest nie w porządku. Szybko wypluł kawałek, ale już było za późno. Jego usta zaczęły krwawić. Język i dziąsła miał pocięte, ból był ostry i przeszywający.
Chwycił się stołu, zaczął kaszleć, nie wiedząc, co się dzieje.
No i upiekłaś moje ulubione pierogi! ta fraza odbija się echem w kuchni, która już nigdy nie będzie taka sama.
Anna patrzyła na niego spokojnie.
To jest za twoje kłamstwa i zdrady powiedziała równym, opanowanym głosem. Następnym razem, zanim oszukasz kogoś bliskiego, przypomnij sobie ten ból.
Michał próbował coś powiedzieć, ale zdołał tylko zacharczeć. Sięgnął po telefon, ale Anna już zdążyła odejść. Wzięła gotową walizkę, zarzuciła płaszcz na ramiona i stanęła przy drzwiach.
Nie zadzwoniła po pogotowie. Nie dodała już ani słowa. Po prostu wyszła na zawsze, zostawiając Michała z bólem i wspomnieniem, którego nigdy nie zapomni.
