**Dziennik. Wszystko jeszcze przede mną: czas, który wraca**
W chłodny listopadowy wieczór w miasteczku Rzepin, przesłoniętym zapachem wilgoci i opadłych liści, Krzysztof zatrzymał się przy witryniego starego sklepu z antykami. Zegarki, małe i finezyjne, z wytartymi tarczami i cienkimi wskazówkami, zdawały się szeptać o przeszłości. Przypomniały mu o dziadkach, o dniach, gdy jako chłopiec z zachwytem śledził ruch trybów pod lupą. Patrzył, jak wskazówki suną powoli naprzód, i nagle zrozumiał: nie chce się spieszyć. Nie teraz. Nie tam, gdzie czeka koniec osiemnastu lat wspólnego życia. W środku wszystko było już postanowione, lecz na zewnątrz – tylko szara mżawka, kałuże i chłód, który ściskał serce.
Krzysztof wszedł do sali sądowej z kwadransem spóźnienia. Jego prawie była żona, Agnieszka, siedziała przy oknie z rękami splecionymi na teczce dokumentów. Jej twarz była spokojna, lecz palce, nerwowo skubiące róg papieru, zdradzały napięcie. Nie patrzyła na niego, nie była zła – po prostu czekała, jakby to nie był koniec ich historii, a zwykłe spotkanie biznesowe. Krzysztof przypomniał sobie, jak kiedyś razem składali meble w swoim pierwszym mieszkaniu: kłócili się, śmiali, pili herbatę na podłodze. To wspomnienie ukłuło jak kawałek szkła, przełknął je, nie znajdując słów.
Sędzia była szybka jak wiatr za oknem. Pytania, podpisy, pieczęć – wszystko zajęło mniej niż dziesięć minut. Jakby te wspólne lata – wakacje, kłótnie, noce pod starym kocem – można było zamknąć w kilku formalnościach.
Na wyjściu Agnieszka powiedziała:
— Nie zapomnij poświadczyć dokumentów u notariusza. Dzisiaj.
Skinął głową. Chciał powiedzieć „przepraszam”, ale nie wiedział za co. Chciał powiedzieć „dziękuję”, ale nie znalazł za co. Zamiast tego wykrztusił:
— Wyglądasz… pięknie.
Spojrzała na niego jak na obcego i wyszła. Jej kroki rozpłynęły się w szumie deszczu, a lekki zapach jej perfum zawisł w powietrzu jak widmo przeszłości.
Krzysztof stanął w pustym korytarzu sądu. Gdzieś trzasnęły drzwi, ktoś zakaszlał, ktoś rozmawiał przez telefon. A on myślał: *Czy to koniec? A może początek?*
Zamiast do domu pojechał do warsztatu dziadka, w stary zakątek Rzepina, gdzie czas zdawał się stać w miejscu. Niewielki pokój z niskim sufitem pachniał olejem i kurzem. Półki uginają się pod słoikami ze ślubkami, pudełkami sprężyn i starym plakatem o zegarmistrzostwie. Klucz do warsztatu wciąż leżał w jego starej portmonetce, w wytartej kieszonce. Otworzył drzwi, zapalił światło. Lampa mrugnęła, ale rozbłysła, zalewając pomieszczenie znajomym żółtym blaskiem, od którego w dzieciństwie bolały go oczy.
Zegar na ścianie tykał, jakby zachowywał rytm jego życia. Krzysztof usiadł przy starym stole, przesunął palcami po szorstkiej powierzchni, wyczuwając każde zadrapanie, każde pęknięcie. Jego dłonie drżJego palce delikatnie chwyciły kolejny zegarek do naprawy, a w sercu powoli budziła się nadzieja, że nawet z pozornie zepsutych rzeczy można jeszcze wydobyć piękno.
