Klucz zgrzytnął w zamku, a Jadwiga, starając się nie hałasować, wślizgnęła się do mieszkania. W przedpokoju było ciemno, tylko z kuchni sączyła się smuga światła. Rodzice znów nie spali, choć dawno minęła północ. Ostatnio stało się to normą te długie nocne rozmowy za zamkniętymi drzwiami. Zwykle ciche, czasem przeradzające się w stłumioną sprzeczkę.
Zdjęła buty, postawiła torbę z laptopem na półce i przemknęła korytarzem do swojego pokoju. Nie miała ochoty wyjaśniać, dlaczego się spóźniła, choć powód był uzasadniony projekt w pracy nie chciał się złożyć, a termin gonił.
Przez ścianę słyszała przyciszone głosy.
Nie, Zbyszku, ja tak dłużej nie mogę mama mówiła cicho, ale w jej głosie było wyraźne rozdrażnienie. Obiecałeś jeszcze w zeszłym miesiącu.
Grażyno, zrozum, teraz nie jest dobry moment tata, jak widać, znowu się tłumaczył.
Jadwiga zmęczona westchnęła. Ostatnio rodzice ciągle o czymś dyskutowali, ale przy niej udawali, że wszystko w porządku. Oczywiście, mieli już po pięćdziesiątce, dawno była dorosła, ale i tak nie było przyjemnie uświadomić sobie, że w ich związku coś nie gra.
Rozebrała się, umyła i wślizgnęła pod kołdrę, ale sen nie przychodził. Myśli krążyły wokół tego samego. Brat Jadwigi, Krzysztof, mieszkał osobno, w innym mieście, i rzadko przyjeżdżał. Jeśli rodzice zdecydują się na rozwód kto z kim zostanie? Komu przypadnie mieszkanie? I dlaczego ukrywają swoje problemy?
Głosy za ścianą nie milkły. Jadwiga sięgnęła do szafki i namacała słuchawki chciała zagłuszyć cudze tajemnice muzyką. Dłoń zahaczyła o telefon, który upadł na dywan. Podnosząc go, przypadkiem uruchomiła dyktafon. Palec zawisł nad ekranem.
A jeśli nagrać ich rozmowę? Tylko po to, żeby się dowiedzieć, co się dzieje, zamiast zgadywać. Bo jeśli zapyta wprost, pewnie się wykręcą, powiedzą, że wszystko dobrze.
Sumienie ukłuło ją nieprzyjemnym chłodem. Podsłuchiwanie nie jest w porządku, tym bardziej nagrywanie. Ale z drugiej strony to jej rodzice, jej rodzina. Ma prawo wiedzieć, jeśli dzieje się coś poważnego.
Zdecydowana, włączyła dyktafon, położyła telefon bliżej ściany i nakryła się kołdrą z głową.
Rano, szykując się do pracy, zauważyła, że zarówno ojciec, jak i matka wyglądali na niewyspanych. Przy śniadaniu prawie nie rozmawiali, tylko wymieniali się zdawkowymi zdaniami.
Wróciłaś późno wczoraj zauważyła mama, nalewając herbatę. Znowu zostałaś w pracy?
Tak, kończyliśmy projekt skinęła Jadwiga. A wy co, nie spaliście?
Tak, oglądaliśmy film machnęła ręką mama, ale nawet nie spojrzała na córkę.
Tata wbił wzrok w gazetę, udając, że bardzo go pochłania artykuł.
Dzisiaj nie czekajcie na mnie na obiad powiedział, nie podnosząc oczu. Spotkanie z klientami, może się przedłużyć.
Mama zacisnęła usta, ale milczała.
Całą drogę do biura Jadwiga walczyła z pokusą, żeby posłuchać nocnej nagrania. Ale w metrze było zbyt tłoczno, i jakoś wstyd. Postanowiła odłożyć to na wieczór.
Dzień ciągnął się w nieskończoność. W końcu, wróciwszy do domu, odkryła, że mamy nie ma kartka informowała, że wyszła do przyjaciółki i wróci późno. Tata, jak zapowiedział, też zajął się pracą. Idealny moment.
Wgramoliła się na kanapę, otuliła kołdrą i nacisnęła przycisk odtwarzania.
Najpierw słychać było tylko oderwane słowa, potem nagranie stało się wyraźniejsze.
powiemy Jadwidze? głos taty brzmiał, jakby był zmartwiony.
Nie wiem westchnęła mama. Boję się, że nie zrozumie. W końcu tyle lat minęło.
Ale ma prawo wiedzieć.
Oczywiście, że ma, ale jak wytłumaczyć, dlaczego tak długo milczeliśmy?
Jadwiga zamarła. O czym oni mówią? Jaką prawdę przed nią ukrywają?
A pamiętasz, jak to się zaczęło? nagle spytał tata, a w jego głosie pojawił się uśmiech.
Jeszcze jak zaśmiała się mama. Myślałam, że to tylko na chwilę, a wyszło na całe życie.
Ale jakie życie chrząknął tata. Choć czasem było ciężko.
Zwłaszcza gdy pojawiła się Jadwiga.
Serce dziewczyny ścisnęło się. Co znaczy „zwłaszcza”? Była niechcianym dzieckiem? A może chodzi o coś innego?
Ale daliśmy radę ciągnął tata. I wyrosła na wspaniałą osobę.
Tak w głosie mamy było słychać dumę, i Jadwiga odrobinę się rozluźniła. Tylko teraz musimy zdecydować, co dalej. Mam dość tego podwójnego życia, Zbyszku.
Podwójnego życia? Jadwiga zlodowaciała. Czyżby któryś z nich miał romans? Albo oboje zdradzają się nawzajem? Na samą myśl zrobiło się jej niedobrze.
Grażyno, poczekajmy przynajmniej na przyjazd Krzysztofa. Wszystko omówimy razem, całą rodziną.
Dobrze zgodziła się mama. Ale potem żadnych odwlekań. Albo wszystko zmieniamy, albo sama nie wiem.
Nagranie urwało się pewnie rodzice wyszli z kuchni albo telefon przestał nagrywać.
Jadwiga siedziała oszołomiona. Co się dzieje z jej rodziną? Jakie podwójne życie prowadzą rodzice? Dlaczego chcą poczekać na brata, żeby jej coś wyjaśnić?
Tysiące pytań i zero odpowiedzi. Nagrać jeszcze jedną rozmowę? Ale to byłoby już za dużo. Wstyd nawet, że uległa tej pokusie. Nie, lepiej porozmawiać z bratem. Jest starszy, może wie więcej. Albo z ciotką Haliną, siostrą mamy ta zawsze była z Jadwigą szczera.
Postanowiła: jutro zadzwoni do Krzysztofa, a w weekend pojedzie do ciotki.
Brat nie odbierał cały dzień, odezwał się dopiero pod wieczór.
Jadziu, cześć! Przepraszam, byłem na budowie, telefon zostawiłem w aucie jego głos brzmiał jak zawsze energicznie.
Krzyś, kiedy przyjeżdżasz? spytała bez wstępu.
W ten weekend miałem na myśli, a co?
